يُرِيدُونَ أَن يَخْرُجُوا۟ مِنَ ٱلنَّارِ وَمَا هُم بِخَـٰرِجِينَ مِنْهَا ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ مُّقِيمٌ﴿۳۷﴾

همواره می‌خواهند از آتش خارج شوند، و[لی‌] از آن خارج شدنی نیستند و مجازاتی پاینده دارند(۱).

وَٱلسَّارِقُ وَٱلسَّارِقَةُ فَٱقْطَعُوٓا۟ أَيْدِيَهُمَا جَزَآءًۢ بِمَا كَسَبَا نَكَـٰلًا مِّنَ ٱللَّهِ ۗ وَٱللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ﴿۳۸﴾

دست مرد یا زن سارق را به سزای عملشان ببرید(۱)، به عنوان عقوبتی از جانب خدا؛ و خدا فرا دست و فرزانه است.

فَمَن تَابَ مِنۢ بَعْدِ ظُلْمِهِۦ وَأَصْلَحَ فَإِنَّ ٱللَّهَ يَتُوبُ عَلَيْهِ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۳۹﴾

و هر که پس از کردار نابجا [و ارتکاب سرقت‌] توبه نموده و به اصلاح [خود‌] پردازد، خدا [به رحمت خویش‌] بر او بازمی‌گردد، که خدا آمرزگاری است مهربان(۱).

أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ ٱللَّهَ لَهُۥ مُلْكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ يُعَذِّبُ مَن يَشَآءُ وَيَغْفِرُ لِمَن يَشَآءُ ۗ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ﴿۴۰﴾

مگر نمی‌دانی که خداست که فرمانروایی آسمانها و زمین خاصّ اوست؟ هر که را بخواهد [و سزاوار ببیند‌] مجازات خواهد کرد(۱) و هر که را بخواهد [و شایسته بداند‌] می‌بخشد(۲)؛ و خدابر هر کاری تواناست.

۞ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلرَّسُولُ لَا يَحْزُنكَ ٱلَّذِينَ يُسَـٰرِعُونَ فِى ٱلْكُفْرِ مِنَ ٱلَّذِينَ قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا بِأَفْوَٰهِهِمْ وَلَمْ تُؤْمِن قُلُوبُهُمْ ۛ وَمِنَ ٱلَّذِينَ هَادُوا۟ ۛ سَمَّـٰعُونَ لِلْكَذِبِ سَمَّـٰعُونَ لِقَوْمٍ ءَاخَرِينَ لَمْ يَأْتُوكَ ۖ يُحَرِّفُونَ ٱلْكَلِمَ مِنۢ بَعْدِ مَوَاضِعِهِۦ ۖ يَقُولُونَ إِنْ أُوتِيتُمْ هَـٰذَا فَخُذُوهُ وَإِن لَّمْ تُؤْتَوْهُ فَٱحْذَرُوا۟ ۚ وَمَن يُرِدِ ٱللَّهُ فِتْنَتَهُۥ فَلَن تَمْلِكَ لَهُۥ مِنَ ٱللَّهِ شَيْـًٔا ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ لَمْ يُرِدِ ٱللَّهُ أَن يُطَهِّرَ قُلُوبَهُمْ ۚ لَهُمْ فِى ٱلدُّنْيَا خِزْىٌ ۖ وَلَهُمْ فِى ٱلْـَٔاخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ﴿۴۱﴾

ای رسول، کسانی که به راه کفر و انکار می‌شتابند و به لفظ ابراز ایمان می‌کنند و[لی‌] دلهاشان ناباور است، ترا اندوهگین نکنند؛ و [نیز‌] یهودیانی که به گفتار دروغ، فراوان توجّه می‌کنند و جاسوس گروهی دیگرند که نزد تو نیامده‌اند؛ کلمات [کتاب‌] را از مفهوم اصلی‌اش تحریف می‌کنند(۱)؛ [به یکدیگر‌] می‌گویند: اگر این [حکمِ تحریف‌شده‌] به شما عرضه شد، بپذیرید وگرنه کناره بگیرید. هر که را خدا [به علت تباهی رفتارش‌] به آزمایش و بلا افکند، در برابر خدا هرگز کمترین اثری برای او نخواهی داشت؛ آنان کسانی هستند که خدا نخواسته است دلهاشان را پاک کند؛ در دنیا رسوایی و در آخرت مجازاتی بزرگ خواهند داشت.