حَقِيقٌ عَلَىٰٓ أَن لَّآ أَقُولَ عَلَى ٱللَّهِ إِلَّا ٱلْحَقَّ ۚ قَدْ جِئْتُكُم بِبَيِّنَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ فَأَرْسِلْ مَعِىَ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ﴿۱۰۵﴾

سزاوار است که در مورد خدا جز به راستی و حق سخن نگویم؛ برای شما نشانه روشنی از جانب ‌صاحب‌اختیارتان آورده‌ام، پس دودمان یعقوب(۱) را [آزاد کن و‌] در اختیار من بگذار.

قَالَ إِن كُنتَ جِئْتَ بِـَٔايَةٍ فَأْتِ بِهَآ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ﴿۱۰۶﴾

[فرعون‌] گفت: اگر راست می‌گویی و دلیل روشنی آورده‌ای، ارائه کن.

فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِىَ ثُعْبَانٌ مُّبِينٌ﴿۱۰۷﴾

آنگاه چوبدست(۱) خود را انداخت، ناگهان اژدهایی آشکار شد.

وَنَزَعَ يَدَهُۥ فَإِذَا هِىَ بَيْضَآءُ لِلنَّـٰظِرِينَ﴿۱۰۸﴾

و دستش را [از پهلو(۱)‌] بیرون آورد، ناگاه در نظر بینندگان سپید و روشن نمودار شد.

قَالَ ٱلْمَلَأُ مِن قَوْمِ فِرْعَوْنَ إِنَّ هَـٰذَا لَسَـٰحِرٌ عَلِيمٌ﴿۱۰۹﴾

سران قوم فرعون گفتند: به راستی جادوگری است دانا(۱).

يُرِيدُ أَن يُخْرِجَكُم مِّنْ أَرْضِكُمْ ۖ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ﴿۱۱۰﴾

[فرعون گفت:‌] می‌خواهد شما را از سرزمینتان آواره کند؛ نظر شما چیست؟

قَالُوٓا۟ أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَأَرْسِلْ فِى ٱلْمَدَآئِنِ حَـٰشِرِينَ﴿۱۱۱﴾

گفتند: [کارِ‌] او و برادرش را مسکوت بگذار(۱) و مأموران گردآورنده‌ای به شهرها بفرست،

يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَـٰحِرٍ عَلِيمٍ﴿۱۱۲﴾

تا هر جادوگر دانایی را به حضور تو آورند(۱).

وَجَآءَ ٱلسَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ قَالُوٓا۟ إِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِن كُنَّا نَحْنُ ٱلْغَـٰلِبِينَ﴿۱۱۳﴾

جادوگران نزد فرعون آمدند و گفتند: اگر ما پیروز شدیم مسلّماً پاداشی خواهیم داشت.

قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ لَمِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ﴿۱۱۴﴾

گفت: آری، و از مقرّبان [دربارم‌] خواهید بود.

قَالُوا۟ يَـٰمُوسَىٰٓ إِمَّآ أَن تُلْقِىَ وَإِمَّآ أَن نَّكُونَ نَحْنُ ٱلْمُلْقِينَ﴿۱۱۵﴾

[جادوگران‌] گفتند: ای موسی، تو [کار خود را‌] عرضه می‌کنی یا ما [اوّل‌] عرضه کنیم؟

قَالَ أَلْقُوا۟ ۖ فَلَمَّآ أَلْقَوْا۟ سَحَرُوٓا۟ أَعْيُنَ ٱلنَّاسِ وَٱسْتَرْهَبُوهُمْ وَجَآءُو بِسِحْرٍ عَظِيمٍ﴿۱۱۶﴾

گفت: شما [کار خود را‌] عرضه کنید؛ چون عرضه کردند(۱)، چشمان مردم را مسحور کردند و به ترس انداختند(۲) و جادویی بزرگ ارائه کردند.

۞ وَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنْ أَلْقِ عَصَاكَ ۖ فَإِذَا هِىَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ﴿۱۱۷﴾

[آنگاه‌] به موسی الهام کردیم که چوبدست خود را بیفکن؛ ناگاه [اژدهایی شد و(۱)‌] ساخته‌های دروغینشان را بلعید.

فَوَقَعَ ٱلْحَقُّ وَبَطَلَ مَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۱۱۸﴾

آنگاه حق نمایان گشت و همه تلاش آنان نقش بر آب شد.

فَغُلِبُوا۟ هُنَالِكَ وَٱنقَلَبُوا۟ صَـٰغِرِينَ﴿۱۱۹﴾

[فرعونیان‌] همان جا شکست خوردند و به حقارت افتادند؛

وَأُلْقِىَ ٱلسَّحَرَةُ سَـٰجِدِينَ﴿۱۲۰﴾

و جادوگران [بی‌اختیار‌] به سجده درافتادند،