ٱنفِرُوا۟ خِفَافًا وَثِقَالًا وَجَـٰهِدُوا۟ بِأَمْوَٰلِكُمْ وَأَنفُسِكُمْ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ ۚ ذَٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ﴿۴۱﴾

سبکبار و سنگین بار(۱) بسیج شوید و با اموال و جانهای خویش در راه خدا به مبارزه برخیزید؛ اگر بدانید، [نهایتاً‌] این به نفع شماست(۲).

لَوْ كَانَ عَرَضًا قَرِيبًا وَسَفَرًا قَاصِدًا لَّٱتَّبَعُوكَ وَلَـٰكِنۢ بَعُدَتْ عَلَيْهِمُ ٱلشُّقَّةُ ۚ وَسَيَحْلِفُونَ بِٱللَّهِ لَوِ ٱسْتَطَعْنَا لَخَرَجْنَا مَعَكُمْ يُهْلِكُونَ أَنفُسَهُمْ وَٱللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّهُمْ لَكَـٰذِبُونَ﴿۴۲﴾

اگر [بسیج جنگ برای‌] بهره‌ای دسترس و سفری آسان بود، [دورویان‌] از تو پیروی می‌کردند، ولی راه پرمشقّت [تبوک‌] بر آنان گران آمد؛ و به خدا سوگند یاد می‌کنند که اگر توان داشتیم، همراه شما رهسپار می‌شدیم؛ [با این رفتارشان شخصیت‌] خود را می‌کشند؛ و خدا می‌داند که دروغ‌پردازند.

عَفَا ٱللَّهُ عَنكَ لِمَ أَذِنتَ لَهُمْ حَتَّىٰ يَتَبَيَّنَ لَكَ ٱلَّذِينَ صَدَقُوا۟ وَتَعْلَمَ ٱلْكَـٰذِبِينَ﴿۴۳﴾

خدا از تو درگذرد؛ چرا پیش از آنکه افراد راستگو و ‌دروغ‌پرداز برای تو مشخّص و شناخته شوند، به آنان اجازه [معافیت از جنگ‌] دادی(۱)؟

لَا يَسْتَـْٔذِنُكَ ٱلَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْـَٔاخِرِ أَن يُجَـٰهِدُوا۟ بِأَمْوَٰلِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ ۗ وَٱللَّهُ عَلِيمٌۢ بِٱلْمُتَّقِينَ﴿۴۴﴾

کسانی که به خدا و روز واپسین باور دارند، هرگز در مورد مبارزه با اموال و جانهای خویش از تو اجازه [معافیت‌] نمی‌خواهند؛ و خدا به حال پرواپیشگان داناست(۱).

إِنَّمَا يَسْتَـْٔذِنُكَ ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْـَٔاخِرِ وَٱرْتَابَتْ قُلُوبُهُمْ فَهُمْ فِى رَيْبِهِمْ يَتَرَدَّدُونَ﴿۴۵﴾

تنها کسانی از تو اجازه [معافیت‌] می‌خواهند که به خدا و روز واپسین باور ندارند و دلهاشان به شک افتاده است و تحت تأثیر شک خود سرگردانند.

۞ وَلَوْ أَرَادُوا۟ ٱلْخُرُوجَ لَأَعَدُّوا۟ لَهُۥ عُدَّةً وَلَـٰكِن كَرِهَ ٱللَّهُ ٱنۢبِعَاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ وَقِيلَ ٱقْعُدُوا۟ مَعَ ٱلْقَـٰعِدِينَ﴿۴۶﴾

اگر آهنگ خروج [برای جنگ‌] داشتند، قطعاً ساز و برگی برای آن آماده می‌کردند، ولی خدا بسیج آنان را خوش نداشت، لذا [از توفیق جهاد‌] بازشان داشت(۱) و [به آنان‌] گفته شد: شما هم با وانشستگان [در خانه‌] بنشینید.

لَوْ خَرَجُوا۟ فِيكُم مَّا زَادُوكُمْ إِلَّا خَبَالًا وَلَأَوْضَعُوا۟ خِلَـٰلَكُمْ يَبْغُونَكُمُ ٱلْفِتْنَةَ وَفِيكُمْ سَمَّـٰعُونَ لَهُمْ ۗ وَٱللَّهُ عَلِيمٌۢ بِٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۴۷﴾

اگر در [صفوف‌] شما بیرون آمده بودند، جز تباهی برای شما به بار نمی‌آوردند و به قصد فتنه‌انگیزی بین(۱) شما رخنه می‌کردند؛ در میان شما جاسوسانی [هم‌] دارند؛ و خدا به حال ستمکاران داناست.