يَقْدُمُ قَوْمَهُۥ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ فَأَوْرَدَهُمُ ٱلنَّارَ ۖ وَبِئْسَ ٱلْوِرْدُ ٱلْمَوْرُودُ﴿۹۸﴾

و در روز رستاخیز پیشوای قوم خود خواهد شد، آنگاه آنان را به آتش درآورد؛ و بد جایگاهی است که بدان وارد می‌شوند.

وَأُتْبِعُوا۟ فِى هَـٰذِهِۦ لَعْنَةً وَيَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۚ بِئْسَ ٱلرِّفْدُ ٱلْمَرْفُودُ﴿۹۹﴾

در این [جهان‌] و روز رستاخیز، نفرین به دنبال دارند؛ [و‌] ارمغان بدی نصیبشان شده است.

ذَٰلِكَ مِنْ أَنۢبَآءِ ٱلْقُرَىٰ نَقُصُّهُۥ عَلَيْكَ ۖ مِنْهَا قَآئِمٌ وَحَصِيدٌ﴿۱۰۰﴾

این از اخبار شهرهاست(۱) که بر تو حکایت می‌کنیم، برخی از آنها [هنوز‌] برپا(۲) و برخی [دیگر‌] ویران شده‌اند(۳).

وَمَا ظَلَمْنَـٰهُمْ وَلَـٰكِن ظَلَمُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ ۖ فَمَآ أَغْنَتْ عَنْهُمْ ءَالِهَتُهُمُ ٱلَّتِى يَدْعُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ مِن شَىْءٍ لَّمَّا جَآءَ أَمْرُ رَبِّكَ ۖ وَمَا زَادُوهُمْ غَيْرَ تَتْبِيبٍ﴿۱۰۱﴾

ما بر آنان ستمی نکردیم، بلکه خود در حق خویش ستم می‌کردند و آنگاه که فرمان [مجازات‌] ‌صاحب‌اختیارت فرارسید، معبودانی که به جای خدا [به نیایش‌] می‌خواندند، سودی به حالشان نداشت(۱)؛ و جز هلاکت و تباهی نتیجه‌ای عایدشان نکردند.

وَكَذَٰلِكَ أَخْذُ رَبِّكَ إِذَآ أَخَذَ ٱلْقُرَىٰ وَهِىَ ظَـٰلِمَةٌ ۚ إِنَّ أَخْذَهُۥٓ أَلِيمٌ شَدِيدٌ﴿۱۰۲﴾

مجازات ‌صاحب‌اختیار تو هنگامی که [مردم‌] شهرها را که ستمگرند به مجازات گیرد، این گونه است؛ آری مجازات او دردناک و شدید است(۱).

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً لِّمَنْ خَافَ عَذَابَ ٱلْـَٔاخِرَةِ ۚ ذَٰلِكَ يَوْمٌ مَّجْمُوعٌ لَّهُ ٱلنَّاسُ وَذَٰلِكَ يَوْمٌ مَّشْهُودٌ﴿۱۰۳﴾

به راستی در این [داستانها‌] نشانه‌ای است برای هر که از مجازات آخرت ترس دارد؛ آن [روز‌] روزی است که همه مردم برای [پاداش و کیفر در‌] آن روز گرد آورده می‌شوند و روزی است که [همه سوابق و آثار و اعمال‌] در معرض مشاهده است(۱).

وَمَا نُؤَخِّرُهُۥٓ إِلَّا لِأَجَلٍ مَّعْدُودٍ﴿۱۰۴﴾

و ما آن [روز‌] را فقط تا مدّتی معین به تأخیر می‌اندازیم(۱).

يَوْمَ يَأْتِ لَا تَكَلَّمُ نَفْسٌ إِلَّا بِإِذْنِهِۦ ۚ فَمِنْهُمْ شَقِىٌّ وَسَعِيدٌ﴿۱۰۵﴾

روزی که [رستاخیز‌] فرارسد، هیچ کس جز به اذن خدا سخنی نخواهد گفت؛ [در آن روز گروهی‌] از مردم نگونبخت و [گروهی‌] سعادتمندند.

فَأَمَّا ٱلَّذِينَ شَقُوا۟ فَفِى ٱلنَّارِ لَهُمْ فِيهَا زَفِيرٌ وَشَهِيقٌ﴿۱۰۶﴾

امّا نگونبختان در آتش خواهند بود و در آنجا فریادی گوشخراش و سخت دارند؛

خَـٰلِدِينَ فِيهَا مَا دَامَتِ ٱلسَّمَـٰوَٰتُ وَٱلْأَرْضُ إِلَّا مَا شَآءَ رَبُّكَ ۚ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيدُ﴿۱۰۷﴾

تا آسمان‌ها و زمین برپاست، جاودانه در آن [مجازات‌] به سر برند، مگر اینکه ‌صاحب‌اختیارت [تغییر وضع آنان را‌] اراده کند(۱)، که ‌صاحب‌اختیار تو هر چه بخواهد می‌کند.

۞ وَأَمَّا ٱلَّذِينَ سُعِدُوا۟ فَفِى ٱلْجَنَّةِ خَـٰلِدِينَ فِيهَا مَا دَامَتِ ٱلسَّمَـٰوَٰتُ وَٱلْأَرْضُ إِلَّا مَا شَآءَ رَبُّكَ ۖ عَطَآءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ﴿۱۰۸﴾

امّا نیکبختان تا آسمانها و زمین برپاست، به عنوان بخششی قطع نشدنی، جاودانه در بهشت به سر می‌برند، مگر اینکه ‌صاحب‌اختیارت [جز آن را‌] بخواهد.