وَلَوْ شَآءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ ٱلنَّاسَ أُمَّةً وَٰحِدَةً ۖ وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ﴿۱۱۸﴾

اگر ‌صاحب‌اختیار تو می‌خواست، همه مردم را امّتی واحد [و موحّد‌] قرار می‌داد(۱)، [ولی بنا به ضرورت آزمایش(۲)، فقط راه را نشان می‌دهد(۳)؛ از این روی‌] پیوسته اختلاف دارند،

إِلَّا مَن رَّحِمَ رَبُّكَ ۚ وَلِذَٰلِكَ خَلَقَهُمْ ۗ وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ ٱلْجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ أَجْمَعِينَ﴿۱۱۹﴾

مگر کسانی که [در آزمایشِ روزگار، تقوی نشان دهند و‌] ‌صاحب‌اختیارت آنان را مورد رحمت [و هدایت‌] قرار دهد(۱)؛ و برای همین [آزمایش‌] آفریدشان؛ و سخن ‌صاحب‌اختیارت که [گفت‌] : دوزخ را از تمامی جن و انس[ی که پیرو شیطان شدند(۲)‌] انباشته خواهم کرد، قطعی است.

وَكُلًّا نَّقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنۢبَآءِ ٱلرُّسُلِ مَا نُثَبِّتُ بِهِۦ فُؤَادَكَ ۚ وَجَآءَكَ فِى هَـٰذِهِ ٱلْحَقُّ وَمَوْعِظَةٌ وَذِكْرَىٰ لِلْمُؤْمِنِينَ﴿۱۲۰﴾

سرگذشت رسولان را فراوان برای تو بازگو می‌کنیم که بدان وسیله دلت را ثبات [و آرامش‌] بخشیم و در این [آیات‌] برای تو سخن حق، و برای مؤمنان اندرز و یادآوری آمده است.

وَقُل لِّلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ ٱعْمَلُوا۟ عَلَىٰ مَكَانَتِكُمْ إِنَّا عَـٰمِلُونَ﴿۱۲۱﴾

به کسانی که ایمان نمی‌آورند بگو: همه امکانات خود را به کار گیرید، ما هم [به وظایف خود‌] عمل خواهیم کرد؛

وَٱنتَظِرُوٓا۟ إِنَّا مُنتَظِرُونَ﴿۱۲۲﴾

و منتظر باشید؛ ما هم در انتظار خواهیم ماند.

وَلِلَّهِ غَيْبُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَإِلَيْهِ يُرْجَعُ ٱلْأَمْرُ كُلُّهُۥ فَٱعْبُدْهُ وَتَوَكَّلْ عَلَيْهِ ۚ وَمَا رَبُّكَ بِغَـٰفِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ﴿۱۲۳﴾

اسرار آسمانها و زمین در اختیار خداست و همه امور به پیشگاه او بازگردانده می‌شود، پس [تنها‌] او را بندگی کن و بر او توکّل نما؛ که ‌صاحب‌اختیار تو از آنچه می‌کنید غافل نیست.

الٓر ۚ تِلْكَ ءَايَـٰتُ ٱلْكِتَـٰبِ ٱلْمُبِينِ﴿۱﴾

الف، لام، راء؛ این آیات کتاب روشنگر است.

إِنَّآ أَنزَلْنَـٰهُ قُرْءَٰنًا عَرَبِيًّا لَّعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ﴿۲﴾

ما آن را قرآنی به زبان فصیح و روشن نازل کردیم، بسا که خردورزی کنید.

نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ أَحْسَنَ ٱلْقَصَصِ بِمَآ أَوْحَيْنَآ إِلَيْكَ هَـٰذَا ٱلْقُرْءَانَ وَإِن كُنتَ مِن قَبْلِهِۦ لَمِنَ ٱلْغَـٰفِلِينَ﴿۳﴾

با این قرآن که بر تو وحی کردیم، بهترین سرگذشت را بر تو حکایت می‌کنیم و مسلّماً قبل از این [وحی از آن‌] بی‌خبر بودی(۱)

إِذْ قَالَ يُوسُفُ لِأَبِيهِ يَـٰٓأَبَتِ إِنِّى رَأَيْتُ أَحَدَ عَشَرَ كَوْكَبًا وَٱلشَّمْسَ وَٱلْقَمَرَ رَأَيْتُهُمْ لِى سَـٰجِدِينَ﴿۴﴾

[به یاد آر‌] آنگاه را که یوسف به پدرش گفت: پدرم(۱)، در خواب یازده ستاره و نیز خورشید و ماه را دیدم که در مقابل من ابراز فروتنی می‌کنند(۲).