وَءَاتَىٰكُم مِّن كُلِّ مَا سَأَلْتُمُوهُ ۚ وَإِن تَعُدُّوا۟ نِعْمَتَ ٱللَّهِ لَا تُحْصُوهَآ ۗ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ﴿۳۴﴾

هر چه درخواست داشتید، [در طبیعت پیش‌بینی کرده بود و‌] در اختیار شما گذاشت؛ اگر [بخواهید‌] نعمتهای خدا را برشمارید، قادر به شمارش نخواهید بود؛ [با این حال‌] انسان ستم‌پیشه و حق‌ستیز است.

وَإِذْ قَالَ إِبْرَٰهِيمُ رَبِّ ٱجْعَلْ هَـٰذَا ٱلْبَلَدَ ءَامِنًا وَٱجْنُبْنِى وَبَنِىَّ أَن نَّعْبُدَ ٱلْأَصْنَامَ﴿۳۵﴾

[به یاد آر‌] هنگامی که ابراهیم گفت: ‌صاحب‌اختیارا، این سرزمین را [محلّی‌] امن قرار ده(۱) و من و فرزندانم را از بندگی [طاغوتها و‌] بتان برکنار دار(۲).

رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيرًا مِّنَ ٱلنَّاسِ ۖ فَمَن تَبِعَنِى فَإِنَّهُۥ مِنِّى ۖ وَمَنْ عَصَانِى فَإِنَّكَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۳۶﴾

‌صاحب‌اختیارا، این بتان بسیاری از مردم را گمراه ساخته‌اند، پس هر که مرا [در بندگی تو‌] پیروی کند، از [یاران‌] من است و هر که در برابر [دعوت‌] من نافرمان باشد، [امر او با توست که‌] تو آمرزگاری مهربان هستی.

رَّبَّنَآ إِنِّىٓ أَسْكَنتُ مِن ذُرِّيَّتِى بِوَادٍ غَيْرِ ذِى زَرْعٍ عِندَ بَيْتِكَ ٱلْمُحَرَّمِ رَبَّنَا لِيُقِيمُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ فَٱجْعَلْ أَفْـِٔدَةً مِّنَ ٱلنَّاسِ تَهْوِىٓ إِلَيْهِمْ وَٱرْزُقْهُم مِّنَ ٱلثَّمَرَٰتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ﴿۳۷﴾

‌صاحب‌اختیارا، من [همسر و یکی از‌] فرزندانم را به درّه‌ای تهی از کشت در کنار خانه حُرمَت‌‌‌یافته‌ات(۱) جای داده‌ام تا [برای عبادت تو‌] نماز برپا دارند؛ دلهایی(۲) از مردم را متوجّه آنان ساز و از همه ثمرات روزیشان بده، بسا که سپاس دارند.

رَبَّنَآ إِنَّكَ تَعْلَمُ مَا نُخْفِى وَمَا نُعْلِنُ ۗ وَمَا يَخْفَىٰ عَلَى ٱللَّهِ مِن شَىْءٍ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَا فِى ٱلسَّمَآءِ﴿۳۸﴾

‌صاحب‌اختیارا، هر چه پنهان و آشکار سازیم می‌دانی؛ و هیچ چیز در زمین و آسمان بر خدا پوشیده نیست(۱).

ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ ٱلَّذِى وَهَبَ لِى عَلَى ٱلْكِبَرِ إِسْمَـٰعِيلَ وَإِسْحَـٰقَ ۚ إِنَّ رَبِّى لَسَمِيعُ ٱلدُّعَآءِ﴿۳۹﴾

سپاس(۱) خدای را که با وجود سالخوردگی[ام]، اسماعیل و ‌اسحاق را به من بخشید؛ که ‌صاحب‌اختیارم قطعاً دعا را می‌شنود.

رَبِّ ٱجْعَلْنِى مُقِيمَ ٱلصَّلَوٰةِ وَمِن ذُرِّيَّتِى ۚ رَبَّنَا وَتَقَبَّلْ دُعَآءِ﴿۴۰﴾

‌صاحب‌اختیارا، من و فرزندانم را توفیق نمازگزاری عطا کن و دعای مرا بپذیر(۱).

رَبَّنَا ٱغْفِرْ لِى وَلِوَٰلِدَىَّ وَلِلْمُؤْمِنِينَ يَوْمَ يَقُومُ ٱلْحِسَابُ﴿۴۱﴾

‌صاحب‌اختیارا، من و پدر(۱) و مادرم و دیگر مؤمنان را در روزی که حساب برپا می‌شود بیامرز.

وَلَا تَحْسَبَنَّ ٱللَّهَ غَـٰفِلًا عَمَّا يَعْمَلُ ٱلظَّـٰلِمُونَ ۚ إِنَّمَا يُؤَخِّرُهُمْ لِيَوْمٍ تَشْخَصُ فِيهِ ٱلْأَبْصَـٰرُ﴿۴۲﴾

هرگز خدای را از آنچه ستمگران می‌کنند غافل مپندار؛ [کیفر‌] آنها را تا روزی که چشمها در آن [از حیرت‌] خیره خواهد ماند، به تأخیر می‌افکنَد(۱)؛