إِذْ دَخَلُوا۟ عَلَيْهِ فَقَالُوا۟ سَلَـٰمًا قَالَ إِنَّا مِنكُمْ وَجِلُونَ﴿۵۲﴾

چون بر او وارد شدند و سلام گفتند، [ابراهیم پس از پاسخ سلام(۱)‌] گفت: ما از شما هراسانیم(۲).

قَالُوا۟ لَا تَوْجَلْ إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلَـٰمٍ عَلِيمٍ﴿۵۳﴾

گفتند: هراس نداشته باش، ما تو را به پسری دانا(۱) بشارت می‌دهیم.

قَالَ أَبَشَّرْتُمُونِى عَلَىٰٓ أَن مَّسَّنِىَ ٱلْكِبَرُ فَبِمَ تُبَشِّرُونَ﴿۵۴﴾

گفت: چگونه به من که سالخورده‌ام بشارت [فرزند‌] می‌دهید؟ چه بشارتی؟!

قَالُوا۟ بَشَّرْنَـٰكَ بِٱلْحَقِّ فَلَا تَكُن مِّنَ ٱلْقَـٰنِطِينَ﴿۵۵﴾

گفتند: تو را درست بشارت داده‌ایم؛ [از لطف حق‌] نومید مباش.

قَالَ وَمَن يَقْنَطُ مِن رَّحْمَةِ رَبِّهِۦٓ إِلَّا ٱلضَّآلُّونَ﴿۵۶﴾

[ابراهیم‌] گفت: جز گمراهان چه کسی از رحمت ‌صاحب‌اختیار خویش نومید می‌شود؟

قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا ٱلْمُرْسَلُونَ﴿۵۷﴾

[آنگاه‌] پرسید: ای فرستادگان، برنامه شما چیست؟

قَالُوٓا۟ إِنَّآ أُرْسِلْنَآ إِلَىٰ قَوْمٍ مُّجْرِمِينَ﴿۵۸﴾

گفتند: ما برای [مجازات‌] قومی بزهکار فرستاده شده‌ایم،

إِلَّآ ءَالَ لُوطٍ إِنَّا لَمُنَجُّوهُمْ أَجْمَعِينَ﴿۵۹﴾

مگر خاندان لوط که همگی‌شان را نجات می‌بخشیم؛

إِلَّا ٱمْرَأَتَهُۥ قَدَّرْنَآ ۙ إِنَّهَا لَمِنَ ٱلْغَـٰبِرِينَ﴿۶۰﴾

جز همسرش که مقرّر کرده‌ایم [همراه بزهکاران‌] باقی باشد.

فَلَمَّا جَآءَ ءَالَ لُوطٍ ٱلْمُرْسَلُونَ﴿۶۱﴾

چون فرستادگان [خدا‌] نزد خاندان لوط آمدند،

قَالَ إِنَّكُمْ قَوْمٌ مُّنكَرُونَ﴿۶۲﴾

[لوط‌] گفت: [به نظر من‌] شما گروهی ناشناس می‌آیید.

قَالُوا۟ بَلْ جِئْنَـٰكَ بِمَا كَانُوا۟ فِيهِ يَمْتَرُونَ﴿۶۳﴾

گفتند: خبری برای تو آورده‌ایم که درباره‌اش شک می‌کردند.

وَأَتَيْنَـٰكَ بِٱلْحَقِّ وَإِنَّا لَصَـٰدِقُونَ﴿۶۴﴾

[مطمئن باش که‌] خبر درستی برای تو آورده‌ایم و راست می‌گوییم.

فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِّنَ ٱلَّيْلِ وَٱتَّبِعْ أَدْبَـٰرَهُمْ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنكُمْ أَحَدٌ وَٱمْضُوا۟ حَيْثُ تُؤْمَرُونَ﴿۶۵﴾

در پاسی از شب، خانواده‌ات را کوچ بده و خود به دنبال آنان حرکت کن و هیچ یک از شما نباید واپس نگرد و [مستقیم‌] به همانجا که مأمور شده‌اید بروید(۱).

وَقَضَيْنَآ إِلَيْهِ ذَٰلِكَ ٱلْأَمْرَ أَنَّ دَابِرَ هَـٰٓؤُلَآءِ مَقْطُوعٌ مُّصْبِحِينَ﴿۶۶﴾

داستان را به اطلاعش رساندیم که صبحگاهان ریشه این قومِ [نابکار‌] برکنده خواهد شد(۱).

وَجَآءَ أَهْلُ ٱلْمَدِينَةِ يَسْتَبْشِرُونَ﴿۶۷﴾

اهل شهر [بی‌خبر از سرنوشتِ خود‌] شادی‌کنان آمدند.

قَالَ إِنَّ هَـٰٓؤُلَآءِ ضَيْفِى فَلَا تَفْضَحُونِ﴿۶۸﴾

[لوط‌] گفت: اینان میهمانان(۱) منند، مرا شرمسار نکنید؛

وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَلَا تُخْزُونِ﴿۶۹﴾

در برابر خدا پروا کنید و شرمنده‌ام نکنید.

قَالُوٓا۟ أَوَلَمْ نَنْهَكَ عَنِ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۷۰﴾

گفتند: مگر ما تو را از [جانبداری و میزبانی‌] افراد متفرّقه منع نکرده بودیم.