قَالَ هَـٰذَا رَحْمَةٌ مِّن رَّبِّى ۖ فَإِذَا جَآءَ وَعْدُ رَبِّى جَعَلَهُۥ دَكَّآءَ ۖ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّى حَقًّا﴿۹۸﴾

آنگاه گفت: [توفیق احداث‌] این [سدّ‌] رحمتی از جانب ‌صاحب‌اختیار من است، و آنگاه که وعده ‌صاحب‌اختیارم فرا رسد، آن را در هم می‌کوبد، و وعده ‌صاحب‌اختیارم راست است.

۞ وَتَرَكْنَا بَعْضَهُمْ يَوْمَئِذٍ يَمُوجُ فِى بَعْضٍ ۖ وَنُفِخَ فِى ٱلصُّورِ فَجَمَعْنَـٰهُمْ جَمْعًا﴿۹۹﴾

و آن روز مردم را [از قید گورها‌] چنان رها می‌کنیم که در هم موج می‌زنند و در صدادهنده بزرگ دمیده می‌شود و آنگاه آنان را به طور کامل جمع می‌کنیم؛

وَعَرَضْنَا جَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ لِّلْكَـٰفِرِينَ عَرْضًا﴿۱۰۰﴾

و در آن روز، دوزخ را آشکارا به انکارورزان عرضه می‌کنیم؛

ٱلَّذِينَ كَانَتْ أَعْيُنُهُمْ فِى غِطَآءٍ عَن ذِكْرِى وَكَانُوا۟ لَا يَسْتَطِيعُونَ سَمْعًا﴿۱۰۱﴾

همانان که دیدگان [بصیرت‌]شان از یاد من در پرده [غفلت(۱)‌] بود و قدرت شنیدن [حق را‌] نداشتند.

أَفَحَسِبَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓا۟ أَن يَتَّخِذُوا۟ عِبَادِى مِن دُونِىٓ أَوْلِيَآءَ ۚ إِنَّآ أَعْتَدْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَـٰفِرِينَ نُزُلًا﴿۱۰۲﴾

مگر انکارورزان پنداشته‌اند که ممکن است [پاره‌ای از‌] بندگان مرا به جای من، کارساز خود انتخاب کنند(۱) [و از مجازات من در امان باشند‌]؟ دوزخ را به عنوان محلّ پذیرایی انکارورزان آماده کرده‌ایم.

قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُم بِٱلْأَخْسَرِينَ أَعْمَـٰلًا﴿۱۰۳﴾

بگو: آیا می‌خواهید شما را به [افرادِ‌] زیانکارتر از نظر عمل آگاه کنیم؟

ٱلَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِى ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعًا﴿۱۰۴﴾

همان کسانی که تلاششان در زندگی دنیا بر باد رفته است(۱)، با این حال می‌پندارند که در عمل، نیکویی می‌کنند.

أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَـٰتِ رَبِّهِمْ وَلِقَآئِهِۦ فَحَبِطَتْ أَعْمَـٰلُهُمْ فَلَا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ وَزْنًا﴿۱۰۵﴾

آنها کسانی هستند که آیات ‌صاحب‌اختیارشان و لقای او را انکار کردند، و تلاششان بر باد رفت(۱)، لذا روز رستاخیز برای آنان هیچ وزنی [و ارزشی(۲)‌] قائل نخواهیم شد.

ذَٰلِكَ جَزَآؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُوا۟ وَٱتَّخَذُوٓا۟ ءَايَـٰتِى وَرُسُلِى هُزُوًا﴿۱۰۶﴾

آری، کیفر آنان دوزخ است، به سزای آنکه انکار ورزیده‌اند و آیات و رسولان مرا به استهزاء گرفتند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ كَانَتْ لَهُمْ جَنَّـٰتُ ٱلْفِرْدَوْسِ نُزُلًا﴿۱۰۷﴾

و[لی‌] مؤمنان نیکوکار، باغهای فردوس محلّ پذیرایی آنان است(۱)؛

خَـٰلِدِينَ فِيهَا لَا يَبْغُونَ عَنْهَا حِوَلًا﴿۱۰۸﴾

جاودانه در آن به سر برند و هرگز هوای تغییر وضع نکنند(۱).

قُل لَّوْ كَانَ ٱلْبَحْرُ مِدَادًا لِّكَلِمَـٰتِ رَبِّى لَنَفِدَ ٱلْبَحْرُ قَبْلَ أَن تَنفَدَ كَلِمَـٰتُ رَبِّى وَلَوْ جِئْنَا بِمِثْلِهِۦ مَدَدًا﴿۱۰۹﴾

بگو: اگر دریا برای نوشتن نعمت‌ها و آفریده‌های ‌صاحب‌اختیارم مرکب شود، قبل از آنکه [ثبت‌] آنها(۱) پایان یابد، دریا پایان پذیرد؛ هرچند که [دریایی دیگر‌] مانند آن را به کمک آوریم.

قُلْ إِنَّمَآ أَنَا۠ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوحَىٰٓ إِلَىَّ أَنَّمَآ إِلَـٰهُكُمْ إِلَـٰهٌ وَٰحِدٌ ۖ فَمَن كَانَ يَرْجُوا۟ لِقَآءَ رَبِّهِۦ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَـٰلِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِۦٓ أَحَدًۢا﴿۱۱۰﴾

بگو: من فقط بشری همچون شما هستم(۱) [با این تفاوت‌] که به من وحی می‌شود: معبود شما معبودی است یگانه؛ و هر که امیدِ لقای ‌صاحب‌اختیار خویش دارد، باید به اعمال شایسته دست زند و در بندگی ‌صاحب‌اختیارش احدی را کنار او قرار ندهد.