وَأَنذِرْهُمْ يَوْمَ ٱلْحَسْرَةِ إِذْ قُضِىَ ٱلْأَمْرُ وَهُمْ فِى غَفْلَةٍ وَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ﴿۳۹﴾

آنان را از روز حسرت و پشیمانی هشدار بده - آنگاه که کار به پایان رسیده است [ولی امروز‌] در غفلت و ناباوری‌اند(۱).

إِنَّا نَحْنُ نَرِثُ ٱلْأَرْضَ وَمَنْ عَلَيْهَا وَإِلَيْنَا يُرْجَعُونَ﴿۴۰﴾

تنها وارث زمین و اهلش ماییم و همه به پیشگاه ما بازگردانده می‌شوند(۱)

وَٱذْكُرْ فِى ٱلْكِتَـٰبِ إِبْرَٰهِيمَ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ صِدِّيقًا نَّبِيًّا﴿۴۱﴾

در این کتاب از ابراهیم یاد کن که پیامبری راست گفتار بود.

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ يَـٰٓأَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِى عَنكَ شَيْـًٔا﴿۴۲﴾

آنگاه که با پدرش گفت: پدرم(۱)، چرا [خدای را رها کرده‌] چیزی را بندگی می‌کنی که نه می‌شنود و نه می‌بیند و هیچ اثری برای تو ندارد؟!

يَـٰٓأَبَتِ إِنِّى قَدْ جَآءَنِى مِنَ ٱلْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَٱتَّبِعْنِىٓ أَهْدِكَ صِرَٰطًا سَوِيًّا﴿۴۳﴾

پدرم، من آگاهیهایی دارم که برای تو حاصل نشده است، از من پیروی کن تا به راه درست هدایتت کنم.

يَـٰٓأَبَتِ لَا تَعْبُدِ ٱلشَّيْطَـٰنَ ۖ إِنَّ ٱلشَّيْطَـٰنَ كَانَ لِلرَّحْمَـٰنِ عَصِيًّا﴿۴۴﴾

پدرم، شیطان را بندگی مکن، که او در مقابل خدای رحمان نافرمان بود.

يَـٰٓأَبَتِ إِنِّىٓ أَخَافُ أَن يَمَسَّكَ عَذَابٌ مِّنَ ٱلرَّحْمَـٰنِ فَتَكُونَ لِلشَّيْطَـٰنِ وَلِيًّا﴿۴۵﴾

پدرم، از آن می‌ترسم که مجازاتی از جانب خدای رحمان بر تو رسد و دوست شیطان باشی.

قَالَ أَرَاغِبٌ أَنتَ عَنْ ءَالِهَتِى يَـٰٓإِبْرَٰهِيمُ ۖ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ لَأَرْجُمَنَّكَ ۖ وَٱهْجُرْنِى مَلِيًّا﴿۴۶﴾

[پدرش‌] گفت: آیا به معبودهای من بی‌علاقه‌ای(۱) اِی ابراهیم؟! اگر [از مخالفت‌] باز نایستی، سنگسارت می‌کنم؛ [برو‌] و دیرگاهی از من دور باش.

قَالَ سَلَـٰمٌ عَلَيْكَ ۖ سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّىٓ ۖ إِنَّهُۥ كَانَ بِى حَفِيًّا﴿۴۷﴾

[ابراهیم‌] گفت: تو را به سلامت(۱)؛ از ‌صاحب‌اختیارم برای تو درخواست آمرزش خواهم کرد(۲)، که او نسبت به من مهربان است.

وَأَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَأَدْعُوا۟ رَبِّى عَسَىٰٓ أَلَّآ أَكُونَ بِدُعَآءِ رَبِّى شَقِيًّا﴿۴۸﴾

من از شما و بتهایی که به جای خدا [به نیایش‌] می‌خوانید، کناره می‌گیرم و ‌صاحب‌اختیارم را [به نیایش‌] می‌خوانم، چه بسا از نیایش ‌صاحب‌اختیارم بی‌بهره نباشم.

فَلَمَّا ٱعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَهَبْنَا لَهُۥٓ إِسْحَـٰقَ وَيَعْقُوبَ ۖ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا﴿۴۹﴾

چون [ابراهیم‌] از آنان و بتهایی که به جای خدا بندگی[شان] می‌کردند کناره گرفت، ‌اسحاق و یعقوب را به او بخشیدیم؛ و به هر یک مقام پیامبری عطا کردیم(۱).

وَوَهَبْنَا لَهُم مِّن رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا﴿۵۰﴾

و از رحمت خویش به آنان ارزانی داشتیم و نکونام و بلندآوازه‌شان کردیم(۱).

وَٱذْكُرْ فِى ٱلْكِتَـٰبِ مُوسَىٰٓ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ مُخْلَصًا وَكَانَ رَسُولًا نَّبِيًّا﴿۵۱﴾

در این کتاب از موسی یاد کن که اخلاص‌یافته و رسولی پیامبر بود.