رَّبُّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا فَٱعْبُدْهُ وَٱصْطَبِرْ لِعِبَـٰدَتِهِۦ ۚ هَلْ تَعْلَمُ لَهُۥ سَمِيًّا﴿۶۵﴾

‌صاحب‌اختیار آسمانها و زمین و مابین آنهاست؛ پس [تنها‌] او را بندگی کن و بر بندگی‌اش پایدار باش؛ آیا همتایی با ویژگیهای او سراغ داری [که دست نیاز به سویش دراز کنی‌]؟

وَيَقُولُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَءِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيًّا﴿۶۶﴾

انسان می‌گوید: آیا چون بمیرم، زنده [از گور‌] برانگیخته خواهم شد؟!

أَوَلَا يَذْكُرُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَنَّا خَلَقْنَـٰهُ مِن قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْـًٔا﴿۶۷﴾

آیا همین انسان توجّه ندارد که قبلاً او را آفریدیم، در حالی که هیچ چیز نبود(۱)

فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَٱلشَّيَـٰطِينَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّا﴿۶۸﴾

سوگند به ‌صاحب‌اختیارت که قطعاً آنان را با شیطانها[یی که به دوستی خود گرفته بودند(۱)‌] احضار می‌کنیم، آنگاه همه آنان را ‌‌‌‌یقیناً در اطراف دوزخ، به زانو درآمده(۲)، حاضر خواهیم کرد.

ثُمَّ لَنَنزِعَنَّ مِن كُلِّ شِيعَةٍ أَيُّهُمْ أَشَدُّ عَلَى ٱلرَّحْمَـٰنِ عِتِيًّا﴿۶۹﴾

آنگاه از هر گروه، کسانی را که در برابر خدای رحمان سرکش‌تر و انعطاف‌ناپذیرتر بوده‌اند، بیرون می‌کشیم.

ثُمَّ لَنَحْنُ أَعْلَمُ بِٱلَّذِينَ هُمْ أَوْلَىٰ بِهَا صِلِيًّا﴿۷۰﴾

در آن هنگام ما بهتر می‌دانیم چه کسانی به درآمدن در آتش سزاوارترند.

وَإِن مِّنكُمْ إِلَّا وَارِدُهَا ۚ كَانَ عَلَىٰ رَبِّكَ حَتْمًا مَّقْضِيًّا﴿۷۱﴾

و هیچ یک از شما نیست مگر اینکه به [آستانه‌] جهنّم می‌رسد(۱)؛ [این برنامه‌] بر ‌صاحب‌اختیارت حتمی و قطعی است.

ثُمَّ نُنَجِّى ٱلَّذِينَ ٱتَّقَوا۟ وَّنَذَرُ ٱلظَّـٰلِمِينَ فِيهَا جِثِيًّا﴿۷۲﴾

آنگاه پرواپیشگان را نجات می‌دهیم و ستمگران را به زانو درآمده در آنجا رها می‌کنیم.

وَإِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ ءَايَـٰتُنَا بَيِّنَـٰتٍ قَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ أَىُّ ٱلْفَرِيقَيْنِ خَيْرٌ مَّقَامًا وَأَحْسَنُ نَدِيًّا﴿۷۳﴾

چون آیات ما که روشنگر است، بر آنان خوانده شود، انکارورزان [در مقام مفاخره‌] به باورداران می‌گویند: کدام یک از [ما‌] دو گروه جایگاهِ بهتر و مجلسِ آراسته‌تری دارند؟

وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّن قَرْنٍ هُمْ أَحْسَنُ أَثَـٰثًا وَرِءْيًا﴿۷۴﴾

چه بسیار مردم روزگاران را قبل از آنان هلاک کردیم که اثاث [زندگی‌] و منظرشان آراسته‌تر بود.

قُلْ مَن كَانَ فِى ٱلضَّلَـٰلَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ ٱلرَّحْمَـٰنُ مَدًّا ۚ حَتَّىٰٓ إِذَا رَأَوْا۟ مَا يُوعَدُونَ إِمَّا ٱلْعَذَابَ وَإِمَّا ٱلسَّاعَةَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَّكَانًا وَأَضْعَفُ جُندًا﴿۷۵﴾

بگو: کسانی که به گمراهی افتادند، خدای رحمان باید [در همان راه‌] دوامشان دهد، دوامی لازم و کافی(۱)، تا آنگاه که عذاب موعود خود را مشاهده کنند، که ممکن است مجازات دنیا و یا رستاخیز باشد؛ به زودی خواهند دانست که جایگاه چه کسی بدتر و نیرویش ضعیفتر است(۲).

وَيَزِيدُ ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ ٱهْتَدَوْا۟ هُدًى ۗ وَٱلْبَـٰقِيَـٰتُ ٱلصَّـٰلِحَـٰتُ خَيْرٌ عِندَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَخَيْرٌ مَّرَدًّا﴿۷۶﴾

خدا بر هدایت راه‌یافتگان می‌افزاید(۱)؛ و آثار شایسته و پاینده نزد ‌صاحب‌اختیارت از نظر پاداش و سرانجام، نیکوتر است.