إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ ٱلرَّحْمَـٰنُ وُدًّا﴿۹۶﴾

خدای رحمان مؤمنانِ نیک‌رفتار را محبوب [همه‌] می‌گرداند.

فَإِنَّمَا يَسَّرْنَـٰهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ ٱلْمُتَّقِينَ وَتُنذِرَ بِهِۦ قَوْمًا لُّدًّا﴿۹۷﴾

قرآن را به زبان تو روان کردیم تا پرواپیشگان را به وسیله آن بشارت داده و گروه سرسخت(۱) را هشدار دهی.

وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّن قَرْنٍ هَلْ تُحِسُّ مِنْهُم مِّنْ أَحَدٍ أَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزًۢا﴿۹۸﴾

چه بسیار مردم روزگاران را قبل از آنان هلاک کردیم؛ آیا [وجود‌] احدی از آنان را احساس می‌کنی یا کمترین صدایی از آنان می‌شنوی؟

طه﴿۱﴾

طا، ها.

مَآ أَنزَلْنَا عَلَيْكَ ٱلْقُرْءَانَ لِتَشْقَىٰٓ﴿۲﴾

قرآن را بر تو نازل نکرده‌ایم که در رنج افتی(۱)؛

إِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَن يَخْشَىٰ﴿۳﴾

بلکه [فرستادیم(۱)‌] برای پند دادنِ کسی که [از نافرمانی خدا‌] بترسد(۲)؛

تَنزِيلًا مِّمَّنْ خَلَقَ ٱلْأَرْضَ وَٱلسَّمَـٰوَٰتِ ٱلْعُلَى﴿۴﴾

[کتابی است‌] نازل‌شده از جانب خدایی که زمین و آسمانهای بلند(۱) را آفرید،

ٱلرَّحْمَـٰنُ عَلَى ٱلْعَرْشِ ٱسْتَوَىٰ﴿۵﴾

خدای رحمان بر عرش [تدبیر‌] استقرار دارد.

لَهُۥ مَا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَمَا تَحْتَ ٱلثَّرَىٰ﴿۶﴾

هر چه در آسمانها و زمین و بین آنها و درون زمین است، متعلّق به اوست.

وَإِن تَجْهَرْ بِٱلْقَوْلِ فَإِنَّهُۥ يَعْلَمُ ٱلسِّرَّ وَأَخْفَى﴿۷﴾

اگر سخن را آشکار بگویی [یا پنهان‌] او به نهان و [حتّی‌] نهان تر(۱) آگاه است.

ٱللَّهُ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ لَهُ ٱلْأَسْمَآءُ ٱلْحُسْنَىٰ﴿۸﴾

خداست که معبودی جز او نیست؛ و نیکوترین صفات(۱) خاصّ اوست(۲).

وَهَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ﴿۹﴾

آیا داستان موسی به تو رسیده است؟

إِذْ رَءَا نَارًا فَقَالَ لِأَهْلِهِ ٱمْكُثُوٓا۟ إِنِّىٓ ءَانَسْتُ نَارًا لَّعَلِّىٓ ءَاتِيكُم مِّنْهَا بِقَبَسٍ أَوْ أَجِدُ عَلَى ٱلنَّارِ هُدًى﴿۱۰﴾

آن دم که [در تاریکی صحرا‌] آتشی را مشاهده کرد و به خانواده‌اش گفت: اندکی مکث کنید که آتشی دیدم(۱)، بسا که افروزه‌ای از آن را برای شما بیاورم، یا در پرتو آن [به مأمنی‌] راه یابم(۲).

فَلَمَّآ أَتَىٰهَا نُودِىَ يَـٰمُوسَىٰٓ﴿۱۱﴾

چون موسی به آتش نزدیک شد، ندا رسید: ای موسی،

إِنِّىٓ أَنَا۠ رَبُّكَ فَٱخْلَعْ نَعْلَيْكَ ۖ إِنَّكَ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى﴿۱۲﴾

من ‌صاحب‌اختیار توام، پای پوش خود را [به احترام‌] بیرون آر، که در سرزمینِ مقدّسِ «طوی»(۱) هستی.