قَالَ عِلْمُهَا عِندَ رَبِّى فِى كِتَـٰبٍ ۖ لَّا يَضِلُّ رَبِّى وَلَا يَنسَى﴿۵۲﴾

[موسی‌] گفت: دانش آن در کتابی است نزد ‌صاحب‌اختیار من؛ که ‌صاحب‌اختیار من نه اشتباه می‌کند و نه فراموش.

ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ مَهْدًا وَسَلَكَ لَكُمْ فِيهَا سُبُلًا وَأَنزَلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءً فَأَخْرَجْنَا بِهِۦٓ أَزْوَٰجًا مِّن نَّبَاتٍ شَتَّىٰ﴿۵۳﴾

همان [خدایی‌] که زمین را محلّ آسایش شما قرار داد و برای شما در آن راههایی پدید آورد و از آسمان بارانی فرستاد؛ آنگاه زوجهایی از گیاهان مختلف(۱) بدان پدید آوردیم.

كُلُوا۟ وَٱرْعَوْا۟ أَنْعَـٰمَكُمْ ۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَـٰتٍ لِّأُو۟لِى ٱلنُّهَىٰ﴿۵۴﴾

[از ثمرات آن‌] بخورید و دامهاتان را [در آن‌] به چَرا ببرید؛ مسلّماً در این [امور‌] برای خردمندان(۱) نشانه‌هایی [از قدرت و تدبیر خدا‌] است.

۞ مِنْهَا خَلَقْنَـٰكُمْ وَفِيهَا نُعِيدُكُمْ وَمِنْهَا نُخْرِجُكُمْ تَارَةً أُخْرَىٰ﴿۵۵﴾

شما را از خاک آفریدیم و به خاک بازمی‌گردانیم و بار دیگر شما را از آن بیرون آوریم.

وَلَقَدْ أَرَيْنَـٰهُ ءَايَـٰتِنَا كُلَّهَا فَكَذَّبَ وَأَبَىٰ﴿۵۶﴾

همه آیات خود را به فرعون ارائه دادیم، ولی دروغ شمرد و سر باز زد؛

قَالَ أَجِئْتَنَا لِتُخْرِجَنَا مِنْ أَرْضِنَا بِسِحْرِكَ يَـٰمُوسَىٰ﴿۵۷﴾

[و‌] گفت: ای موسی، آیا نزد ما آمده‌ای تا به جادوی خود، ما را از سرزمینمان اخراج کنی(۱)

فَلَنَأْتِيَنَّكَ بِسِحْرٍ مِّثْلِهِۦ فَٱجْعَلْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ مَوْعِدًا لَّا نُخْلِفُهُۥ نَحْنُ وَلَآ أَنتَ مَكَانًا سُوًى﴿۵۸﴾

ما هم همان‌گونه برای تو جادویی عرضه می‌کنیم، پس بین ما و خودت میعادی در زمینی هموار قرار بده، و هیچ کدام خلف وعده نکنیم.

قَالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ ٱلزِّينَةِ وَأَن يُحْشَرَ ٱلنَّاسُ ضُحًى﴿۵۹﴾

گفت: میعادتان روز جشن باشد، [به شرط‌] آنکه همه مردم هنگام نیمروز گرد آورده شوند.

فَتَوَلَّىٰ فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهُۥ ثُمَّ أَتَىٰ﴿۶۰﴾

فرعون برگشت و نیرنگ خود را به کار بست(۱) و [به اتّفاق جادوگران به میعاد‌] بازآمد.

قَالَ لَهُم مُّوسَىٰ وَيْلَكُمْ لَا تَفْتَرُوا۟ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا فَيُسْحِتَكُم بِعَذَابٍ ۖ وَقَدْ خَابَ مَنِ ٱفْتَرَىٰ﴿۶۱﴾

موسی به آنان گفت: وای بر شما، زنهار [با سحر خود‌] دروغ به خدا نسبت مدهید که شما را با مجازاتی [سخت‌] ریشه کن خواهد کرد؛ و هر که بر خدا دروغ بست، باخت.

فَتَنَـٰزَعُوٓا۟ أَمْرَهُم بَيْنَهُمْ وَأَسَرُّوا۟ ٱلنَّجْوَىٰ﴿۶۲﴾

[جادوگران‌] در مورد کارشان بین خود به گفتگو پرداختند، و[لی‌] رازگویی‌شان را پنهان داشتند(۱)

قَالُوٓا۟ إِنْ هَـٰذَٰنِ لَسَـٰحِرَٰنِ يُرِيدَانِ أَن يُخْرِجَاكُم مِّنْ أَرْضِكُم بِسِحْرِهِمَا وَيَذْهَبَا بِطَرِيقَتِكُمُ ٱلْمُثْلَىٰ﴿۶۳﴾

[فرعونیان‌] گفتند: بی‌تردید این دو تن جادوگرانی هستند که می‌خواهند به جادوی خود، شما را از سرزمینتان آواره کنند و آیین برتر(۱) شما را [از میان‌] ببرند.

فَأَجْمِعُوا۟ كَيْدَكُمْ ثُمَّ ٱئْتُوا۟ صَفًّا ۚ وَقَدْ أَفْلَحَ ٱلْيَوْمَ مَنِ ٱسْتَعْلَىٰ﴿۶۴﴾

همه نیرنگهای خویش را به کار گیرید، آنگاه [به اتّفاق‌] صف آرایی کنید، که امروز هر که برتری یافت، رستگار شده است.