وَإِذَا رَءَاكَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓا۟ إِن يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُوًا أَهَـٰذَا ٱلَّذِى يَذْكُرُ ءَالِهَتَكُمْ وَهُم بِذِكْرِ ٱلرَّحْمَـٰنِ هُمْ كَـٰفِرُونَ﴿۳۶﴾

و چون انکارورزان تو را ببینند، فقط به استهزایت می‌گیرند که: آیا این همان کسی است که معبودانتان را [باطل‌] تلقّی می‌کند؟ در حالی که خودشان قرآن(۱) خدای رحمان را انکار می‌کنند.

خُلِقَ ٱلْإِنسَـٰنُ مِنْ عَجَلٍ ۚ سَأُو۟رِيكُمْ ءَايَـٰتِى فَلَا تَسْتَعْجِلُونِ﴿۳۷﴾

[گویی‌] انسان از شتاب آفریده شده است؛ به زودی نشانه‌های [قدرت و تدبیر‌] خود را به شما نشان خواهم داد، [مجازات را‌] به شتاب از من مخواهید(۱).

وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَـٰذَا ٱلْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ﴿۳۸﴾

می گویند: اگر راست می‌گویید، این وعده[ی رستاخیز‌] کی فرا می‌رسد؟!

لَوْ يَعْلَمُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ حِينَ لَا يَكُفُّونَ عَن وُجُوهِهِمُ ٱلنَّارَ وَلَا عَن ظُهُورِهِمْ وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ﴿۳۹﴾

اگر انکارورزان از زمانی آگاه بودند که نتوانند آتش را از چهره و پشت خویش بازدارند(۱)، و مورد یاری نیز قرار نگیرند، [مجازات را به شتاب نمی‌خواستند‌].

بَلْ تَأْتِيهِم بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ رَدَّهَا وَلَا هُمْ يُنظَرُونَ﴿۴۰﴾

ولی [رستاخیز‌] ناگهان بر آنان فرا می‌رسد، و مبهوتشان کند، به گونه‌ای که نه قدرتی بر بازگرداندن آن دارند و نه مهلتی یابند.

وَلَقَدِ ٱسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّن قَبْلِكَ فَحَاقَ بِٱلَّذِينَ سَخِرُوا۟ مِنْهُم مَّا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ﴿۴۱﴾

قبل از تو نیز رسولانی مورد استهزاء قرار گرفتند و [سرانجام‌] مجازاتی که استهزایش می‌کردند دامنگیر تمسخرکنندگان شد(۱).

قُلْ مَن يَكْلَؤُكُم بِٱلَّيْلِ وَٱلنَّهَارِ مِنَ ٱلرَّحْمَـٰنِ ۗ بَلْ هُمْ عَن ذِكْرِ رَبِّهِم مُّعْرِضُونَ﴿۴۲﴾

بگو: چه کسی شب و روز، شما را از [قهر‌] خدای رحمان نگاه می‌دارد [جز رحمت عام خودش(۱)‌]؟ با این همه از یاد ‌صاحب‌اختیارشان رویگردانند!

أَمْ لَهُمْ ءَالِهَةٌ تَمْنَعُهُم مِّن دُونِنَا ۚ لَا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَ أَنفُسِهِمْ وَلَا هُم مِّنَّا يُصْحَبُونَ﴿۴۳﴾

مگر معبودهایی دارند که در برابر ما مدافع آنان باشند؟ [آن معبودان‌] نه می‌توانند یکدیگر را یاری کنند و نه از جانب ما مورد حمایت قرار گیرند.

بَلْ مَتَّعْنَا هَـٰٓؤُلَآءِ وَءَابَآءَهُمْ حَتَّىٰ طَالَ عَلَيْهِمُ ٱلْعُمُرُ ۗ أَفَلَا يَرَوْنَ أَنَّا نَأْتِى ٱلْأَرْضَ نَنقُصُهَا مِنْ أَطْرَافِهَآ ۚ أَفَهُمُ ٱلْغَـٰلِبُونَ﴿۴۴﴾

[نه،‌] بلکه اینان و پدرانشان را برخوردار کردیم تا عمرشان طولانی [و موجب غرور و طغیانشان‌] شد؛ مگر نمی‌بینند که ما به [تمهید امر‌] زمین می‌پردازیم، و از همه طرف [قدرتهای مستقر در‌] آن را از میان برمی‌داریم [و نظم تازه‌ای جایگزین آن می‌کنیم(۱)‌]؛ آیا آنان پیروزند [یا ما‌]؟