أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَـٰتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا۟ ۚ وَإِنَّ ٱللَّهَ عَلَىٰ نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ﴿۳۹﴾

به کسانی که جنگ بر آنها تحمیل شده است، اجازه کارزار داده شد(۱)، زیرا مورد ستم قرار گرفته‌اند؛ و خدا بر یاری آنان تواناست.

ٱلَّذِينَ أُخْرِجُوا۟ مِن دِيَـٰرِهِم بِغَيْرِ حَقٍّ إِلَّآ أَن يَقُولُوا۟ رَبُّنَا ٱللَّهُ ۗ وَلَوْلَا دَفْعُ ٱللَّهِ ٱلنَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَٰمِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَٰتٌ وَمَسَـٰجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا ٱسْمُ ٱللَّهِ كَثِيرًا ۗ وَلَيَنصُرَنَّ ٱللَّهُ مَن يَنصُرُهُۥٓ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ لَقَوِىٌّ عَزِيزٌ﴿۴۰﴾

همان کسانی که به ناحق از خانه‌های خویش رانده شده‌اند و تنها [گناهشان این است که‌] می‌گویند: ‌صاحب‌اختیار ما خداست؛ و اگر خدا پاره‌ای از مردم را به وسیله پاره‌ای دیگر دفع نمی‌کرد(۱)، دیرها(۲) و معابد نصاری(۳) و یهود(۴) و مساجد [مسلمانان‌] که نام خدا فراوان در آنها یاد می‌شود، ویران می‌گردید؛ و خدا کسانی را که [بندگان و آیین‌] او را یاری کنند، یاری خواهد کرد، که خدا نیرومند و فرا دست است.

ٱلَّذِينَ إِن مَّكَّنَّـٰهُمْ فِى ٱلْأَرْضِ أَقَامُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتَوُا۟ ٱلزَّكَوٰةَ وَأَمَرُوا۟ بِٱلْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا۟ عَنِ ٱلْمُنكَرِ ۗ وَلِلَّهِ عَـٰقِبَةُ ٱلْأُمُورِ﴿۴۱﴾

[یاران خدا‌] کسانی‌اند که هر گاه در زمین به آنان قوت بخشیم، نماز برپا می‌دارند و زکات می‌پردازند و [دیگران را‌] به رفتار شایسته فرا می‌خوانند و از ناپسند بازمی‌دارند؛ و [می‌دانند که‌] سرانجام کارها به دست خداست.

وَإِن يُكَذِّبُوكَ فَقَدْ كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَعَادٌ وَثَمُودُ﴿۴۲﴾

اگر تو را ‌دروغ‌پرداز می‌شمرند [افسرده مباش‌] قبل از آنان هم قوم نوح و عاد و ثمود [پیامبرانشان را‌] ‌دروغ‌پرداز شمردند،

وَقَوْمُ إِبْرَٰهِيمَ وَقَوْمُ لُوطٍ﴿۴۳﴾

و نیز قوم ابراهیم و قوم لوط،

وَأَصْحَـٰبُ مَدْيَنَ ۖ وَكُذِّبَ مُوسَىٰ فَأَمْلَيْتُ لِلْكَـٰفِرِينَ ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ ۖ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ﴿۴۴﴾

و اهل مدین(۱)؛ موسی نیز مورد تکذیب قرار گرفت و به انکارورزان مهلت دادم، آنگاه گرفتارشان کردم؛ [دیدی نتیجه‌] انکارِ [پیامبرانِ‌] من چگونه بود(۲)؟!

فَكَأَيِّن مِّن قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَـٰهَا وَهِىَ ظَالِمَةٌ فَهِىَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا وَبِئْرٍ مُّعَطَّلَةٍ وَقَصْرٍ مَّشِيدٍ﴿۴۵﴾

چه بسیار شهرها را که [مردمش‌] ستم‌پیشه بودند، نابود کردیم و [اینک‌] سقفهایش فرو ریخته است(۱) و [چه بسیار‌] چاه[های] متروک و قصر[های] افراشته [که ویران افتاده‌].

أَفَلَمْ يَسِيرُوا۟ فِى ٱلْأَرْضِ فَتَكُونَ لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهَآ أَوْ ءَاذَانٌ يَسْمَعُونَ بِهَا ۖ فَإِنَّهَا لَا تَعْمَى ٱلْأَبْصَـٰرُ وَلَـٰكِن تَعْمَى ٱلْقُلُوبُ ٱلَّتِى فِى ٱلصُّدُورِ﴿۴۶﴾

مگر جهانگردی نکرده‌اند تا دلهایی داشته باشند که بدان درک کنند و گوشهایی(۱) که بدان بشنوند؛ که(۲) [از اثر برجای ماندن‌] نه چشمها، بلکه قلبهایی که در سینه‌ها می‌طپد، کور می‌شود(۳).