إِنَّمَا ٱلْمُؤْمِنُونَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ بِٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦ وَإِذَا كَانُوا۟ مَعَهُۥ عَلَىٰٓ أَمْرٍ جَامِعٍ لَّمْ يَذْهَبُوا۟ حَتَّىٰ يَسْتَـْٔذِنُوهُ ۚ إِنَّ ٱلَّذِينَ يَسْتَـْٔذِنُونَكَ أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦ ۚ فَإِذَا ٱسْتَـْٔذَنُوكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَن لِّمَن شِئْتَ مِنْهُمْ وَٱسْتَغْفِرْ لَهُمُ ٱللَّهَ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۶۲﴾

مؤمنان [حقیقی‌] کسانی هستند که خدا و رسولش را باور دارند و چون با پیامبر در اجرای امری اجتماعی گرد آیند، بدون اجازه او نروند؛ کسانی که از تو اجازه می‌خواهند [و بدون اذن تو خارج نمی‌شوند‌]، به راستی به خدا و رسولش ایمان آورده‌اند؛ در این صورت هر گاه برای پاره‌ای از کارهای خصوصی خود اجازه [مرخّصی‌] بخواهند، به هر که خواستی اجازه بده و از خدا برایشان آمرزش بخواه، که خدا آمرزگاری است مهربان.

لَّا تَجْعَلُوا۟ دُعَآءَ ٱلرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعَآءِ بَعْضِكُم بَعْضًا ۚ قَدْ يَعْلَمُ ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنكُمْ لِوَاذًا ۚ فَلْيَحْذَرِ ٱلَّذِينَ يُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِۦٓ أَن تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ﴿۶۳﴾

فراخوان رسول را [از شما برای مشارکت در تلاشهای جمعی‌] میان خودتان مانند فراخوان [عادی‌] یکدیگر تلقّی نکنید [و به آن بها بدهید‌]. خدا کسانی از شما را که در پناه [یکدیگر‌] رخ پنهان می‌دارند و خارج می‌شوند، می‌شناسد؛ پس کسانی که از فرمان او سرپیچی می‌کنند، باید از رسیدن بلیه [دنیا‌] یا مجازات دردناک [آخرت‌] برحذر باشند.

أَلَآ إِنَّ لِلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۖ قَدْ يَعْلَمُ مَآ أَنتُمْ عَلَيْهِ وَيَوْمَ يُرْجَعُونَ إِلَيْهِ فَيُنَبِّئُهُم بِمَا عَمِلُوا۟ ۗ وَٱللَّهُ بِكُلِّ شَىْءٍ عَلِيمٌۢ﴿۶۴﴾

آگاه باشید که هر چه در آسمانها و زمین است متعلّق به خداست؛ می‌داند که شما در چه حالید(۱)؛ و روزی که به پیشگاه او بازگردانده می‌شوند، آنان را از [حقیقت‌] اعمالشان آگاه می‌سازد(۲)؛ و خدا به هر چیزی داناست.

تَبَارَكَ ٱلَّذِى نَزَّلَ ٱلْفُرْقَانَ عَلَىٰ عَبْدِهِۦ لِيَكُونَ لِلْعَـٰلَمِينَ نَذِيرًا﴿۱﴾

منشأ برکات(۱) است خدایی که [قرآن‌] معیار تمیز [حق از باطل‌] را بر بنده خویش نازل کرد، تا برای جهانیان هشداردهنده‌ای باشد(۲)؛

ٱلَّذِى لَهُۥ مُلْكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَلَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ شَرِيكٌ فِى ٱلْمُلْكِ وَخَلَقَ كُلَّ شَىْءٍ فَقَدَّرَهُۥ تَقْدِيرًا﴿۲﴾

همان کسی که فرمانروایی آسمانها و زمین خاصّ اوست، فرزندی برنگزیده است و هیچ شریکی در فرمانروایی ندارد و هر چیزی را آفرید و ‌دقیقاً برای آن اندازه مقرّر کرد.