إِذَا رَأَتْهُم مِّن مَّكَانٍۭ بَعِيدٍ سَمِعُوا۟ لَهَا تَغَيُّظًا وَزَفِيرًا﴿۱۲﴾

هنگامی که [آتش‌] آنان را از محلی دور ببیند، آوای خشم و خروش آن را می‌شنوند؛

وَإِذَآ أُلْقُوا۟ مِنْهَا مَكَانًا ضَيِّقًا مُّقَرَّنِينَ دَعَوْا۟ هُنَالِكَ ثُبُورًا﴿۱۳﴾

و چون دست و پابسته به تنگنایی از دوزخ درافتند، درخواست مرگ می‌کنند.

لَّا تَدْعُوا۟ ٱلْيَوْمَ ثُبُورًا وَٰحِدًا وَٱدْعُوا۟ ثُبُورًا كَثِيرًا﴿۱۴﴾

امروز نه یک بار، بلکه بسیار درخواست مرگ کنید(۱).

قُلْ أَذَٰلِكَ خَيْرٌ أَمْ جَنَّةُ ٱلْخُلْدِ ٱلَّتِى وُعِدَ ٱلْمُتَّقُونَ ۚ كَانَتْ لَهُمْ جَزَآءً وَمَصِيرًا﴿۱۵﴾

بگو: این [بدبختی‌] بهتر است یا بهشت جاودانی که به پرواپیشگان وعده داده شده است؛ و پاداش و سرانجام آنان است؟

لَّهُمْ فِيهَا مَا يَشَآءُونَ خَـٰلِدِينَ ۚ كَانَ عَلَىٰ رَبِّكَ وَعْدًا مَّسْـُٔولًا﴿۱۶﴾

در آنجا جاودانه هر چه بخواهند، در اختیار دارند(۱)؛ [این‌] وعده‌ای - شایسته درخواست است(۲) بر عهده ‌صاحب‌اختیار تو(۳).

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ فَيَقُولُ ءَأَنتُمْ أَضْلَلْتُمْ عِبَادِى هَـٰٓؤُلَآءِ أَمْ هُمْ ضَلُّوا۟ ٱلسَّبِيلَ﴿۱۷﴾

روزی که آنان را با کسانی که به جای خدا بندگی[شان] می‌کردند احضار کند، گوید: آیا شما بندگان مرا گمراه کردید یا خود راه را گم کردند؟

قَالُوا۟ سُبْحَـٰنَكَ مَا كَانَ يَنۢبَغِى لَنَآ أَن نَّتَّخِذَ مِن دُونِكَ مِنْ أَوْلِيَآءَ وَلَـٰكِن مَّتَّعْتَهُمْ وَءَابَآءَهُمْ حَتَّىٰ نَسُوا۟ ٱلذِّكْرَ وَكَانُوا۟ قَوْمًۢا بُورًا﴿۱۸﴾

معبودان گویند: [بار خدایا‌] تو را تقدیس می‌کنیم، برای خود ما هم شایسته نبود که به جای تو کارسازی انتخاب کنیم، ولی تو آنان و پدرانشان را [با وجود گمراهی، از نعمتها‌] برخوردار نمودی، تا اینکه [با سرمستی و غرور‌] یاد [تو‌] را فراموش کردند و آنان گروهی ورشکسته بودند.

فَقَدْ كَذَّبُوكُم بِمَا تَقُولُونَ فَمَا تَسْتَطِيعُونَ صَرْفًا وَلَا نَصْرًا ۚ وَمَن يَظْلِم مِّنكُمْ نُذِقْهُ عَذَابًا كَبِيرًا﴿۱۹﴾

[آنگاه خطاب شود:‌] معبودانتان دعاوی شما را دروغ شمردند، اکنون قدرت دفع مجازات و یاری [خود‌] را ندارید؛ و هر که از شما ستم کند [و عامل شرک در جامعه شود،(۱)‌] مجازاتی بزرگ می‌چشانیم.

وَمَآ أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ إِلَّآ إِنَّهُمْ لَيَأْكُلُونَ ٱلطَّعَامَ وَيَمْشُونَ فِى ٱلْأَسْوَاقِ ۗ وَجَعَلْنَا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً أَتَصْبِرُونَ ۗ وَكَانَ رَبُّكَ بَصِيرًا﴿۲۰﴾

قبل از تو هیچ پیامبری [را‌] نفرستادیم، مگر اینکه آنان نیز غذا می‌خوردند و در [کوچه و‌] بازار راه می‌رفتند(۱)؛ و شما را وسیله آزمون یکدیگر ساخته‌ایم(۲) [تا روشن شود‌] آیا شکیبایی می‌ورزید؟ و ‌صاحب‌اختیار تو [نسبت به همه‌] بیناست.