أَلَمْ تَرَ أَنَّ ٱللَّهَ يُولِجُ ٱلَّيْلَ فِى ٱلنَّهَارِ وَيُولِجُ ٱلنَّهَارَ فِى ٱلَّيْلِ وَسَخَّرَ ٱلشَّمْسَ وَٱلْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِىٓ إِلَىٰٓ أَجَلٍ مُّسَمًّى وَأَنَّ ٱللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ﴿۲۹﴾

آیا توجّه نکرده‌ای که خدا شب را در روز می‌کشاند و روز را در شب و خورشید و ماه را در خدمت [شما‌] گماشته(۱) که هریک تا سرآمد معینی روان است(۲) و اینکه خدا به آنچه می‌کنید آگاه است؟

ذَٰلِكَ بِأَنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلْحَقُّ وَأَنَّ مَا يَدْعُونَ مِن دُونِهِ ٱلْبَـٰطِلُ وَأَنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلْعَلِىُّ ٱلْكَبِيرُ﴿۳۰﴾

این [توان و تدبیر‌] بدان سبب است که خدا حق محض است و هر چه به جای او [به نیایش‌] خوانند، باطل، و اینکه خداست که والا و بزرگ است.

أَلَمْ تَرَ أَنَّ ٱلْفُلْكَ تَجْرِى فِى ٱلْبَحْرِ بِنِعْمَتِ ٱللَّهِ لِيُرِيَكُم مِّنْ ءَايَـٰتِهِۦٓ ۚ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَـٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ﴿۳۱﴾

آیا توجّه نکرده‌ای که به لطف خدا کشتیها(۱) در دریا روان است تا برخی از نشانه‌های [توان‌] خویش را به شما بنماید، که در این [امر‌] برای هر شکیبای سپاسگزار نشانه‌هایی است.

وَإِذَا غَشِيَهُم مَّوْجٌ كَٱلظُّلَلِ دَعَوُا۟ ٱللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ فَلَمَّا نَجَّىٰهُمْ إِلَى ٱلْبَرِّ فَمِنْهُم مُّقْتَصِدٌ ۚ وَمَا يَجْحَدُ بِـَٔايَـٰتِنَآ إِلَّا كُلُّ خَتَّارٍ كَفُورٍ﴿۳۲﴾

و هرگاه(۱) امواجِ کوه‌پیکرِ(۲) [دریا‌] آنان را فراگیرد، خدا را با خلوص اعتقاد [به فریاد‌] می‌خوانند؛ و چون آنان را به خشکی رساند، برخی از آنان میانه‌رو‌ هستند [و برخی دیگر خدای را فراموش می‌کنند(۳)‌]. و نشانه‌های [لطف و تدبیر‌] ما را هیچ کس جز غدّاران ناسپاس، دانسته انکار نمی‌کنند(۴).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ ٱتَّقُوا۟ رَبَّكُمْ وَٱخْشَوْا۟ يَوْمًا لَّا يَجْزِى وَالِدٌ عَن وَلَدِهِۦ وَلَا مَوْلُودٌ هُوَ جَازٍ عَن وَالِدِهِۦ شَيْـًٔا ۚ إِنَّ وَعْدَ ٱللَّهِ حَقٌّ ۖ فَلَا تَغُرَّنَّكُمُ ٱلْحَيَوٰةُ ٱلدُّنْيَا وَلَا يَغُرَّنَّكُم بِٱللَّهِ ٱلْغَرُورُ﴿۳۳﴾

ای مردم، در برابر ‌صاحب‌اختیارتان پروا کنید و از روزی بترسید که هیچ پدری بلاگردان فرزند نخواهد شد و نه هیچ فرزندی بلاگردان پدر؛ بی‌گمان وعده خدا راست است، پس مباد زندگی دنیا فریبتان دهد، و شیطان(۱) شما را در برابر خدا گستاخ گرداند.

إِنَّ ٱللَّهَ عِندَهُۥ عِلْمُ ٱلسَّاعَةِ وَيُنَزِّلُ ٱلْغَيْثَ وَيَعْلَمُ مَا فِى ٱلْأَرْحَامِ ۖ وَمَا تَدْرِى نَفْسٌ مَّاذَا تَكْسِبُ غَدًا ۖ وَمَا تَدْرِى نَفْسٌۢ بِأَىِّ أَرْضٍ تَمُوتُ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌۢ﴿۳۴﴾

خداست که آگاهی از لحظه وقوع رستاخیز در اختیار اوست؛ و باران را می‌فرستد و بارِ رحِمها را می‌داند؛ هیچ کس نمی‌داند که فردا چه خواهد کرد؛ و هیچ کس آگاه نیست که در کدام سرزمین دستخوش مرگ خواهد شد؛ خداست که دانایی است آگاه.