ٱللَّهُ وَلِىُّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يُخْرِجُهُم مِّنَ ٱلظُّلُمَـٰتِ إِلَى ٱلنُّورِ ۖ وَٱلَّذِينَ كَفَرُوٓا۟ أَوْلِيَآؤُهُمُ ٱلطَّـٰغُوتُ يُخْرِجُونَهُم مِّنَ ٱلنُّورِ إِلَى ٱلظُّلُمَـٰتِ ۗ أُو۟لَـٰٓئِكَ أَصْحَـٰبُ ٱلنَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَـٰلِدُونَ﴿۲۵۷﴾

خدا کارساز مؤمنان است، آنان را از تاریکیها به روشنی رهسپار می‌گرداند؛ و[لی‌] کارساز انکارورزان، طاغوتها [و گردنکشان‌] هستند که آنها را از روشنی به تاریکیها می‌برند؛ آنها جاودانه دوزخی خواهند بود.

أَلَمْ تَرَ إِلَى ٱلَّذِى حَآجَّ إِبْرَٰهِـۧمَ فِى رَبِّهِۦٓ أَنْ ءَاتَىٰهُ ٱللَّهُ ٱلْمُلْكَ إِذْ قَالَ إِبْرَٰهِـۧمُ رَبِّىَ ٱلَّذِى يُحْىِۦ وَيُمِيتُ قَالَ أَنَا۠ أُحْىِۦ وَأُمِيتُ ۖ قَالَ إِبْرَٰهِـۧمُ فَإِنَّ ٱللَّهَ يَأْتِى بِٱلشَّمْسِ مِنَ ٱلْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ ٱلْمَغْرِبِ فَبُهِتَ ٱلَّذِى كَفَرَ ۗ وَٱللَّهُ لَا يَهْدِى ٱلْقَوْمَ ٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۲۵۸﴾

آیا به [داستان‌] آن مرد توجّه نکردی که خدا به او فرمانروایی عطا کرده بود [و به جای سپاس، سرمست قدرت شده بود‌] و با ابراهیم درباره ‌صاحب‌اختیارش محاجّه می‌کرد(۱)؟ چون ابراهیم گفت: ‌صاحب‌اختیار من کسی است که حیات می‌بخشد و مرگ می‌دهد، او گفت: من [هم‌] زندگی و مرگ می‌دهم؛ ابراهیم گفت: خدا خورشید را از مشرق برمی‌آورد، تو آن را از مغرب بیرون آر، و آن که انکار می‌ورزید، مبهوت و حیران ماند؛ و خدا ستمگران را هدایت نخواهد کرد.

أَوْ كَٱلَّذِى مَرَّ عَلَىٰ قَرْيَةٍ وَهِىَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا قَالَ أَنَّىٰ يُحْىِۦ هَـٰذِهِ ٱللَّهُ بَعْدَ مَوْتِهَا ۖ فَأَمَاتَهُ ٱللَّهُ مِا۟ئَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهُۥ ۖ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ ۖ قَالَ لَبِثْتُ يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ ۖ قَالَ بَل لَّبِثْتَ مِا۟ئَةَ عَامٍ فَٱنظُرْ إِلَىٰ طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ ۖ وَٱنظُرْ إِلَىٰ حِمَارِكَ وَلِنَجْعَلَكَ ءَايَةً لِّلنَّاسِ ۖ وَٱنظُرْ إِلَى ٱلْعِظَامِ كَيْفَ نُنشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوهَا لَحْمًا ۚ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُۥ قَالَ أَعْلَمُ أَنَّ ٱللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ﴿۲۵۹﴾

یا چون آن کس که بر دهکده‌ای گذر کرد(۱) که سقف [بنا‌]هایش فرو ریخته بود؛ [با خود‌] گفت: چگونه خدا [اهالی‌] این [دهکده‌] را پس از مرگشان زنده می‌کند(۲)؟ خدا به مدّت یکصد سال او را به حال مرگ نگاه داشت، آنگاه او را برانگیخت؛ [و‌] گفت: چه مدّت در این حال ماندی؟ گفت: یک روز یا پاسی از روز؛ گفت: نه، صد سال است که در این حال هستی، به غذا و آشامیدنی‌ات نگاه کن که هنوز دگرگون نشده است؛ و الاغت را ببین [که چگونه پوسیده و متلاشی شده است؛ تا پاسخ خود را بیابی‌] و تا تو را آیتی [در مورد رستاخیز‌] برای مردم قرار دهیم و [اکنون‌] نگاه کن به استخوانها[ی الاغت‌] که چگونه آنها را به هم پیوند می‌دهیم و گوشت به آنها می‌پوشانیم؛ چون بر او روشن شد، گفت: [به یقین‌] می‌دانم که خدا بر هر کاری تواناست.