وَٱضْرِبْ لَهُم مَّثَلًا أَصْحَـٰبَ ٱلْقَرْيَةِ إِذْ جَآءَهَا ٱلْمُرْسَلُونَ﴿۱۳﴾

برای آنان مردم شهری را مثال بزن که پیامبران به سراغشان رفتند.

إِذْ أَرْسَلْنَآ إِلَيْهِمُ ٱثْنَيْنِ فَكَذَّبُوهُمَا فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ فَقَالُوٓا۟ إِنَّآ إِلَيْكُم مُّرْسَلُونَ﴿۱۴﴾

آنگاه که دو تن را به سوی آنان فرستادیم و تکذیبشان کردند و با فرستاده سوّم تأیید[شان] کردیم که گفتند [از جانب خدا‌] به سوی شما رسالت یافته‌ایم(۱).

قَالُوا۟ مَآ أَنتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَمَآ أَنزَلَ ٱلرَّحْمَـٰنُ مِن شَىْءٍ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا تَكْذِبُونَ﴿۱۵﴾

گفتند: شما انسانهایی(۱) همچون ما هستید، و خدای رحمان چیزی نازل نکرده است، شما فقط دروغ‌پردازید(۲).

قَالُوا۟ رَبُّنَا يَعْلَمُ إِنَّآ إِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُونَ﴿۱۶﴾

گفتند: ‌صاحب‌اختیار ما می‌داند که ما به سوی شما فرستاده شده‌ایم؛

وَمَا عَلَيْنَآ إِلَّا ٱلْبَلَـٰغُ ٱلْمُبِينُ﴿۱۷﴾

و ما وظیفه‌ای جز پیام‌رسانی آشکار نداریم.

قَالُوٓا۟ إِنَّا تَطَيَّرْنَا بِكُمْ ۖ لَئِن لَّمْ تَنتَهُوا۟ لَنَرْجُمَنَّكُمْ وَلَيَمَسَّنَّكُم مِّنَّا عَذَابٌ أَلِيمٌ﴿۱۸﴾

گفتند: ما وجود شما را شوم می‌دانیم(۱)؛ اگر بازنایستید، سنگسارتان می‌کنیم و مجازات دردناکی از جانب ما به شما خواهد رسید.

قَالُوا۟ طَـٰٓئِرُكُم مَّعَكُمْ ۚ أَئِن ذُكِّرْتُم ۚ بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُونَ﴿۱۹﴾

[رسولان‌] گفتند: شومی شما از خود شماست؛ آیا اگر مورد تذکر قرار گیرید [آن را شوم تلقّی می‌کنید‌] حقّا که گروهی اسرافکار هستید.

وَجَآءَ مِنْ أَقْصَا ٱلْمَدِينَةِ رَجُلٌ يَسْعَىٰ قَالَ يَـٰقَوْمِ ٱتَّبِعُوا۟ ٱلْمُرْسَلِينَ﴿۲۰﴾

از دورترین محلّه شهر مردی شتابان آمد و گفت: ای قوم من، از این رسولان پیروی کنید؛

ٱتَّبِعُوا۟ مَن لَّا يَسْـَٔلُكُمْ أَجْرًا وَهُم مُّهْتَدُونَ﴿۲۱﴾

پیرو کسانی باشید که درخواست پاداشی ندارند و خود راه‌‌‌یافته‌اند.

وَمَا لِىَ لَآ أَعْبُدُ ٱلَّذِى فَطَرَنِى وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ﴿۲۲﴾

چرا خدایی را بندگی نکنم که مرا آفریده است و [شما هم‌] به پیشگاه او بازگردانده می‌شوید؟

ءَأَتَّخِذُ مِن دُونِهِۦٓ ءَالِهَةً إِن يُرِدْنِ ٱلرَّحْمَـٰنُ بِضُرٍّ لَّا تُغْنِ عَنِّى شَفَـٰعَتُهُمْ شَيْـًٔا وَلَا يُنقِذُونِ﴿۲۳﴾

آیا به جای او معبودانی اختیار کنم که اگر خدای رحمان گزندی برای من بخواهد، نه امدادشان به حال من سودمند خواهد بود و نه می‌توانند رهایی‌ام بخشند؟

إِنِّىٓ إِذًا لَّفِى ضَلَـٰلٍ مُّبِينٍ﴿۲۴﴾

در آن صورت در گمراهی آشکاری خواهم بود.

إِنِّىٓ ءَامَنتُ بِرَبِّكُمْ فَٱسْمَعُونِ﴿۲۵﴾

من به ‌صاحب‌اختیار شما ایمان آوردم، سخن مرا بشنوید.

قِيلَ ٱدْخُلِ ٱلْجَنَّةَ ۖ قَالَ يَـٰلَيْتَ قَوْمِى يَعْلَمُونَ﴿۲۶﴾

[آن مَرد، به شهادت رسید و به او‌] خطاب شد: به بهشت درآی؛ گفت: ای کاش قوم من [هم‌] می‌دانستند،

بِمَا غَفَرَ لِى رَبِّى وَجَعَلَنِى مِنَ ٱلْمُكْرَمِينَ﴿۲۷﴾

که ‌صاحب‌اختیارم مرا آمرزید و گرامی‌ام(۱) داشت.