ٱصْبِرْ عَلَىٰ مَا يَقُولُونَ وَٱذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوُۥدَ ذَا ٱلْأَيْدِ ۖ إِنَّهُۥٓ أَوَّابٌ﴿۱۷﴾

در برابر گفتارشان شکیبا باش، و داود بنده پرتوان ما را به یاد آر که همواره [به درگاه ما‌] بازمی‌گشت(۱).

إِنَّا سَخَّرْنَا ٱلْجِبَالَ مَعَهُۥ يُسَبِّحْنَ بِٱلْعَشِىِّ وَٱلْإِشْرَاقِ﴿۱۸﴾

کوهها را در خدمتش گماشتیم که شبانگاه و صبحگاهان تسبیح می‌گفتند؛

وَٱلطَّيْرَ مَحْشُورَةً ۖ كُلٌّ لَّهُۥٓ أَوَّابٌ﴿۱۹﴾

و پرندگان را نیز به حالت جمع‌شده [در خدمتش گماشتیم، که‌] هر یک با وی هم‌آواز بودند.

وَشَدَدْنَا مُلْكَهُۥ وَءَاتَيْنَـٰهُ ٱلْحِكْمَةَ وَفَصْلَ ٱلْخِطَابِ﴿۲۰﴾

فرمانروایی‌اش را استحکام بخشیدیم و دانشِ توأم با بینش و کلامی فیصله‌بخش به او عطا کردیم.

۞ وَهَلْ أَتَىٰكَ نَبَؤُا۟ ٱلْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا۟ ٱلْمِحْرَابَ﴿۲۱﴾

آیا خبر طرفین خصومت(۱) که [فرشتگانی به صورت انسان بودند و‌] از دیوار محراب [داود‌] بالا آمدند، به تو رسیده است؟

إِذْ دَخَلُوا۟ عَلَىٰ دَاوُۥدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ ۖ قَالُوا۟ لَا تَخَفْ ۖ خَصْمَانِ بَغَىٰ بَعْضُنَا عَلَىٰ بَعْضٍ فَٱحْكُم بَيْنَنَا بِٱلْحَقِّ وَلَا تُشْطِطْ وَٱهْدِنَآ إِلَىٰ سَوَآءِ ٱلصِّرَٰطِ﴿۲۲﴾

وقتی که [غفلتا‌] بر او وارد شدند و از [دیدن‌] آنان به وحشت افتاد، گفتند: مترس؛ دو نفر دادخواه هستیم(۱) که یکی از ما بر دیگری ستم کرده است؛ میان ما به حق داوری کن و از عدالت دور مشو و ما را به راه درست هدایت کن.

إِنَّ هَـٰذَآ أَخِى لَهُۥ تِسْعٌ وَتِسْعُونَ نَعْجَةً وَلِىَ نَعْجَةٌ وَٰحِدَةٌ فَقَالَ أَكْفِلْنِيهَا وَعَزَّنِى فِى ٱلْخِطَابِ﴿۲۳﴾

[آنگاه یکی از آن دو گفت:‌] این برادر من است؛ او نود و نُه میش دارد و من فقط یک میش دارم؛ ولی اصرار دارد که این یکی را هم به من واگذار و در بیان [خود نیز‌] با من تندی کرده است.

قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ إِلَىٰ نِعَاجِهِۦ ۖ وَإِنَّ كَثِيرًا مِّنَ ٱلْخُلَطَآءِ لَيَبْغِى بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ وَقَلِيلٌ مَّا هُمْ ۗ وَظَنَّ دَاوُۥدُ أَنَّمَا فَتَنَّـٰهُ فَٱسْتَغْفَرَ رَبَّهُۥ وَخَرَّ رَاكِعًا وَأَنَابَ ۩﴿۲۴﴾

[داود‌] گفت: مسلّماً او با خواستنِ میش تو [برای ضمیمه کردن‌] به میش‌های خودش، بر تو ستم کرده است؛ و بیشتر همکاران در حق یکدیگر تعدی می‌کنند، جز مؤمنانِ نیک‌رفتار که جدا نادرند؛ داود [که بدون خواستن توضیح از طرف دیگر دعوا، حکم کرده بود‌] متوجّه شد که امتحانش کرده‌ایم، آنگاه از ‌صاحب‌اختیارش آمرزش خواست و خاضعانه به زمین افتاد و [به درگاه خدا(۱)‌] بازگشت.

فَغَفَرْنَا لَهُۥ ذَٰلِكَ ۖ وَإِنَّ لَهُۥ عِندَنَا لَزُلْفَىٰ وَحُسْنَ مَـَٔابٍ﴿۲۵﴾

آنگاه آن [لغزش‌] را بر او بخشیدیم که او نزد ما، تقرّب و بازگشت نیکو داشت(۱).

يَـٰدَاوُۥدُ إِنَّا جَعَلْنَـٰكَ خَلِيفَةً فِى ٱلْأَرْضِ فَٱحْكُم بَيْنَ ٱلنَّاسِ بِٱلْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ ٱلْهَوَىٰ فَيُضِلَّكَ عَن سَبِيلِ ٱللَّهِ ۚ إِنَّ ٱلَّذِينَ يَضِلُّونَ عَن سَبِيلِ ٱللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌۢ بِمَا نَسُوا۟ يَوْمَ ٱلْحِسَابِ﴿۲۶﴾

ای داود، تو را در [حکومتِ‌] این سرزمین جانشین [قدرتمندان پیشین(۱)‌] کردیم، پس میان مردم به حق داوری کن و پیرو هوای نفس مباش، که از راه خدا به بیراهه‌ات می‌کشد؛ مسلّماً آنان که راه خدا را گم کنند، به سزای آنکه روز حساب را از یاد برده‌اند، مجازاتی سخت [در انتظار‌] دارند.