أَفَمَن شَرَحَ ٱللَّهُ صَدْرَهُۥ لِلْإِسْلَـٰمِ فَهُوَ عَلَىٰ نُورٍ مِّن رَّبِّهِۦ ۚ فَوَيْلٌ لِّلْقَـٰسِيَةِ قُلُوبُهُم مِّن ذِكْرِ ٱللَّهِ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ فِى ضَلَـٰلٍ مُّبِينٍ﴿۲۲﴾

آیا کسی که خدا دل او را پذیرای تسلیم [در برابر خود‌] کرده و برخوردار از نور [هدایتی‌] از جانب ‌صاحب‌اختیارش می‌باشد [همچون سخت دلان سرگشته است‌]؟ وای بر سخت دلان در برابر ذکر خدا(۱)؛ آنان در گمراهی آشکارند.

ٱللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ ٱلْحَدِيثِ كِتَـٰبًا مُّتَشَـٰبِهًا مَّثَانِىَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ ٱلَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ وَقُلُوبُهُمْ إِلَىٰ ذِكْرِ ٱللَّهِ ۚ ذَٰلِكَ هُدَى ٱللَّهِ يَهْدِى بِهِۦ مَن يَشَآءُ ۚ وَمَن يُضْلِلِ ٱللَّهُ فَمَا لَهُۥ مِنْ هَادٍ﴿۲۳﴾

خدا بهترین سخن را به صورت کتابی - که [از نظر بلاغت‌] همگون و همواره نو و بدیع است(۱) نازل کرده است. پوست بدن کسانی که از [مجازات‌] ‌صاحب‌اختیارشان بیم دارند از [هشدارهای‌] آن به لرزه می‌افتد، آنگاه پوست و دلهاشان به یاد خدا آرام گیرد. این هدایت خداست که هر که را خواهد، به آن راه نماید(۲)؛ و هر که را خدا گمراه کند(۳)، هیچ راهنمایی نخواهد داشت.

أَفَمَن يَتَّقِى بِوَجْهِهِۦ سُوٓءَ ٱلْعَذَابِ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۚ وَقِيلَ لِلظَّـٰلِمِينَ ذُوقُوا۟ مَا كُنتُمْ تَكْسِبُونَ﴿۲۴﴾

آیا کسی که در روز رستاخیز [تلاش می‌کند‌] چهره خویش را از دشواری آتش حفظ کند(۱) [همچون کسی است که ایمن از آن بلیه است(۲)‌]؟ و به ستمگران گفته می‌شود: کیفر دستاوردتان را بچشید.

كَذَّبَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَأَتَىٰهُمُ ٱلْعَذَابُ مِنْ حَيْثُ لَا يَشْعُرُونَ﴿۲۵﴾

پیشینیان آنان نیز [آیات خدا را‌] دروغ شمردند و از جایی که فکر نمی‌کردند، مجازات دامنگیرشان شد(۱).

فَأَذَاقَهُمُ ٱللَّهُ ٱلْخِزْىَ فِى ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا ۖ وَلَعَذَابُ ٱلْـَٔاخِرَةِ أَكْبَرُ ۚ لَوْ كَانُوا۟ يَعْلَمُونَ﴿۲۶﴾

و خدا هم در زندگی دنیا رسوایی را به آنان چشانید؛ و کاش می‌دانستند که مجازات آخرت سخت‌تر است.

وَلَقَدْ ضَرَبْنَا لِلنَّاسِ فِى هَـٰذَا ٱلْقُرْءَانِ مِن كُلِّ مَثَلٍ لَّعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ﴿۲۷﴾

در این قرآن از هر [گونه‌] مثلی برای مردم آورده‌ایم(۱)، بسا که پند پذیرند؛

قُرْءَانًا عَرَبِيًّا غَيْرَ ذِى عِوَجٍ لَّعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ﴿۲۸﴾

قرآنی به زبان فصیح [نازل کردیم‌] بدون هیچ کژی، بسا که [تحت تعلیماتش‌] پرواپیشه شوند.

ضَرَبَ ٱللَّهُ مَثَلًا رَّجُلًا فِيهِ شُرَكَآءُ مُتَشَـٰكِسُونَ وَرَجُلًا سَلَمًا لِّرَجُلٍ هَلْ يَسْتَوِيَانِ مَثَلًا ۚ ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ ۚ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ﴿۲۹﴾

خدا [برای مقایسه شرک و توحید‌] مردی را به مثل آورده است که چند ارباب ناهماهنگ، در [حاکمیت بر‌] او شریک باشند، در مقایسه با مردی که زیر فرمان یک تن باشد؛ آیا این دو از نظر موقعیت یکسانند(۱)؟! ستایش خاصّ خداست، ولی بیشترشان نمی‌دانند.

إِنَّكَ مَيِّتٌ وَإِنَّهُم مَّيِّتُونَ﴿۳۰﴾

بی‌گمان تو خواهی مُرد و آنان نیز می‌میرند.

ثُمَّ إِنَّكُمْ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ عِندَ رَبِّكُمْ تَخْتَصِمُونَ﴿۳۱﴾

آنگاه در روز رستاخیز نزد ‌صاحب‌اختیارتان به جدال خواهید پرداخت(۱).