وَقَالَ فِرْعَوْنُ ذَرُونِىٓ أَقْتُلْ مُوسَىٰ وَلْيَدْعُ رَبَّهُۥٓ ۖ إِنِّىٓ أَخَافُ أَن يُبَدِّلَ دِينَكُمْ أَوْ أَن يُظْهِرَ فِى ٱلْأَرْضِ ٱلْفَسَادَ﴿۲۶﴾

فرعون گفت: بگذارید موسی را به قتل برسانم و [چون کسی را ندارد،‌] ناگزیر است ‌صاحب‌اختیارش را به [یاری‌] بخواند؛ می‌ترسم دین شما را دگرگون سازد یا در این سرزمین تباهی به بار آرد(۱).

وَقَالَ مُوسَىٰٓ إِنِّى عُذْتُ بِرَبِّى وَرَبِّكُم مِّن كُلِّ مُتَكَبِّرٍ لَّا يُؤْمِنُ بِيَوْمِ ٱلْحِسَابِ﴿۲۷﴾

موسی گفت: از [شرّ‌] هر متکبّری که به روز حساب باور ندارد، به ‌صاحب‌اختیار خود و ‌صاحب‌اختیار شما پناه می‌برم.

وَقَالَ رَجُلٌ مُّؤْمِنٌ مِّنْ ءَالِ فِرْعَوْنَ يَكْتُمُ إِيمَـٰنَهُۥٓ أَتَقْتُلُونَ رَجُلًا أَن يَقُولَ رَبِّىَ ٱللَّهُ وَقَدْ جَآءَكُم بِٱلْبَيِّنَـٰتِ مِن رَّبِّكُمْ ۖ وَإِن يَكُ كَـٰذِبًا فَعَلَيْهِ كَذِبُهُۥ ۖ وَإِن يَكُ صَادِقًا يُصِبْكُم بَعْضُ ٱلَّذِى يَعِدُكُمْ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَهْدِى مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذَّابٌ﴿۲۸﴾

مرد با ایمانی از کسان فرعون که ایمان خویش را نهان می‌داشت(۱)، گفت: آیا مردی را به جرم این گفتار که ‌صاحب‌اختیار من خداست، می‌کشید، در صورتی که نشانه‌های روشن از جانب پروردگارتان بر شما ارائه کرده است؟! گیرم دروغ گفته باشد، بارِ دروغش بر عهده خود اوست؛ و[لی‌] اگر راست گفته باشد، [حداقل‌] برخی از مجازاتهایی که وعده می‌دهد، به شما خواهد رسید؛ زیرا خدا اسرافکارانِ ‌دروغ‌پرداز را هدایت نخواهد کرد.

يَـٰقَوْمِ لَكُمُ ٱلْمُلْكُ ٱلْيَوْمَ ظَـٰهِرِينَ فِى ٱلْأَرْضِ فَمَن يَنصُرُنَا مِنۢ بَأْسِ ٱللَّهِ إِن جَآءَنَا ۚ قَالَ فِرْعَوْنُ مَآ أُرِيكُمْ إِلَّا مَآ أَرَىٰ وَمَآ أَهْدِيكُمْ إِلَّا سَبِيلَ ٱلرَّشَادِ﴿۲۹﴾

ای قوم من، امروز فرمانروایی در اختیار شماست، در حالی که در این سرزمین سلطه دارید، ولی اگر سختگیری خدا دامنگیرمان شود، چه کسی ما را یاری خواهد کرد؟ فرعون گفت: برای شما هیچ راهی جز آنچه به نظرم رسیده، ارائه نمی‌نمایم و شما را جز به راه کمال هدایت نمی‌کنم.

وَقَالَ ٱلَّذِىٓ ءَامَنَ يَـٰقَوْمِ إِنِّىٓ أَخَافُ عَلَيْكُم مِّثْلَ يَوْمِ ٱلْأَحْزَابِ﴿۳۰﴾

آن مرد با ایمان گفت: ای قوم من، من بر شما از روزگاری مشابه گروهها[ی دیگر‌] می‌ترسم،

مِثْلَ دَأْبِ قَوْمِ نُوحٍ وَعَادٍ وَثَمُودَ وَٱلَّذِينَ مِنۢ بَعْدِهِمْ ۚ وَمَا ٱللَّهُ يُرِيدُ ظُلْمًا لِّلْعِبَادِ﴿۳۱﴾

همچون عادت [تکذیب و مجازات آن، در مورد‌] قوم نوح و عاد(۱) و ثمود(۲) و کسانی که بعد از آنان بودند؛ در حالی که خدا ستمی برای بندگانش نمی‌خواهد.

وَيَـٰقَوْمِ إِنِّىٓ أَخَافُ عَلَيْكُمْ يَوْمَ ٱلتَّنَادِ﴿۳۲﴾

ای قوم من، بر شما از روز فریادهای یاری‌طلبانه(۱) [بی‌نتیجه(۲)‌] می‌ترسم؛

يَوْمَ تُوَلُّونَ مُدْبِرِينَ مَا لَكُم مِّنَ ٱللَّهِ مِنْ عَاصِمٍ ۗ وَمَن يُضْلِلِ ٱللَّهُ فَمَا لَهُۥ مِنْ هَادٍ﴿۳۳﴾

روزی که همه [از ترس‌] به عقب بازمی‌گردید، در حالی که در برابر [مجازاتِ‌] خدا محافظی ندارید؛ و هر که را خدا گمراه کند(۱)، هیچ راهنمایی نخواهد داشت.