وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلًا مِّن قَبْلِكَ مِنْهُم مَّن قَصَصْنَا عَلَيْكَ وَمِنْهُم مَّن لَّمْ نَقْصُصْ عَلَيْكَ ۗ وَمَا كَانَ لِرَسُولٍ أَن يَأْتِىَ بِـَٔايَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ ٱللَّهِ ۚ فَإِذَا جَآءَ أَمْرُ ٱللَّهِ قُضِىَ بِٱلْحَقِّ وَخَسِرَ هُنَالِكَ ٱلْمُبْطِلُونَ﴿۷۸﴾

قبل از تو هم رسولانی فرستادیم که [سرگذشت‌] برخی از آنان را بر تو حکایت کردیم و برخی دیگر را حکایت نکرده‌ایم(۱)؛ و هیچ رسولی قادر نبود معجزه‌ای ارائه کند، مگر به فرمان خدا؛ و آنگاه که فرمان خدا [برای پاداش و کیفر‌] فرا رسد، به حق داوری می‌شود و هرزه درایان زیانکار خواهند شد.

ٱللَّهُ ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَنْعَـٰمَ لِتَرْكَبُوا۟ مِنْهَا وَمِنْهَا تَأْكُلُونَ﴿۷۹﴾

خداست که چارپایان را برای شما آفرید(۱) تا از برخی برای سواری و از برخی برای تغذیه استفاده کنید؛

وَلَكُمْ فِيهَا مَنَـٰفِعُ وَلِتَبْلُغُوا۟ عَلَيْهَا حَاجَةً فِى صُدُورِكُمْ وَعَلَيْهَا وَعَلَى ٱلْفُلْكِ تُحْمَلُونَ﴿۸۰﴾

و نیز نیازهای مورد نظر خود را تأمین کنید و منافع [دیگری‌] از آنها خواهید داشت و [در خشکی‌] بر آنها حمل می‌شوید و [در آب‌] بر کشتی.

وَيُرِيكُمْ ءَايَـٰتِهِۦ فَأَىَّ ءَايَـٰتِ ٱللَّهِ تُنكِرُونَ﴿۸۱﴾

نشانه‌های [الوهیت‌] ش را به شما می‌نمایاند، کدام یک از آنها را انکار می‌کنید؟!

أَفَلَمْ يَسِيرُوا۟ فِى ٱلْأَرْضِ فَيَنظُرُوا۟ كَيْفَ كَانَ عَـٰقِبَةُ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ ۚ كَانُوٓا۟ أَكْثَرَ مِنْهُمْ وَأَشَدَّ قُوَّةً وَءَاثَارًا فِى ٱلْأَرْضِ فَمَآ أَغْنَىٰ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ﴿۸۲﴾

مگر جهانگردی نکرده‌اند تا ببینند سرانجام پیشینیانشان که نفر و نیرو و آثار بیشتری در زمین(۱) داشتند، چگونه بود؟ ولی دستاوردشان [به هنگام بلا‌] سودی به حالشان نداشت(۲).

فَلَمَّا جَآءَتْهُمْ رُسُلُهُم بِٱلْبَيِّنَـٰتِ فَرِحُوا۟ بِمَا عِندَهُم مِّنَ ٱلْعِلْمِ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ﴿۸۳﴾

هنگامی که رسولانشان نشانه‌های روشن بر آنان ارائه کردند، به دانش و کاردانی خود(۱) سرمست [و رویگردان‌] شدند و مجازاتی که استهزایش می‌کردند، دامنگیرشان شد.

فَلَمَّا رَأَوْا۟ بَأْسَنَا قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا بِٱللَّهِ وَحْدَهُۥ وَكَفَرْنَا بِمَا كُنَّا بِهِۦ مُشْرِكِينَ﴿۸۴﴾

همین که سختگیری ما را دیدند، گفتند: تنها به خدا ایمان داریم و معبودهایی را که [در قدرت، با خدا‌] شریک می‌شمردیم، انکار می‌کنیم.

فَلَمْ يَكُ يَنفَعُهُمْ إِيمَـٰنُهُمْ لَمَّا رَأَوْا۟ بَأْسَنَا ۖ سُنَّتَ ٱللَّهِ ٱلَّتِى قَدْ خَلَتْ فِى عِبَادِهِۦ ۖ وَخَسِرَ هُنَالِكَ ٱلْكَـٰفِرُونَ﴿۸۵﴾

ولی ایمانشان به هنگام مشاهده سختگیری ما سودی نداشت؛ [در مورد عدم پذیرش توبه به هنگام مجازات،‌] خدا [به درستی‌] سنت نهاده است که درباره بندگانش جاری شده؛ و آنجا بود که ناباوران زیانکار شدند(۱).