۞ وَٱذْكُرْ أَخَا عَادٍ إِذْ أَنذَرَ قَوْمَهُۥ بِٱلْأَحْقَافِ وَقَدْ خَلَتِ ٱلنُّذُرُ مِنۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِۦٓ أَلَّا تَعْبُدُوٓا۟ إِلَّا ٱللَّهَ إِنِّىٓ أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ﴿۲۱﴾

[سرگذشت هود‌] برادر قوم عاد را به یاد آر، آنگاه که در سرزمین «احقاف»(۱) قومش را هشدار می‌داد - در حالی که هشداردهندگان [دیگری نیز‌] در گذشته‌های نزدیک و دور آمده بودند - که: تنها خدای را بندگی کنید؛ که از مجازات روزی بزرگ بر شما می‌ترسم.

قَالُوٓا۟ أَجِئْتَنَا لِتَأْفِكَنَا عَنْ ءَالِهَتِنَا فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ﴿۲۲﴾

گفتند: آیا آمده‌ای که ما را از [پرستش‌] معبودان خود بازگردانی؟! اگر راست می‌گویی، مجازاتی که به ما وعده می‌دهی پیش آر(۱).

قَالَ إِنَّمَا ٱلْعِلْمُ عِندَ ٱللَّهِ وَأُبَلِّغُكُم مَّآ أُرْسِلْتُ بِهِۦ وَلَـٰكِنِّىٓ أَرَىٰكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُونَ﴿۲۳﴾

گفت: [وقت نزول مجازات را‌] فقط خدا می‌داند و من پیامی را که مأمور [ابلاغ‌] آن شده‌ام، به شما می‌رسانم، ولی شما را گروهی جاهل می‌بینم.

فَلَمَّا رَأَوْهُ عَارِضًا مُّسْتَقْبِلَ أَوْدِيَتِهِمْ قَالُوا۟ هَـٰذَا عَارِضٌ مُّمْطِرُنَا ۚ بَلْ هُوَ مَا ٱسْتَعْجَلْتُم بِهِۦ ۖ رِيحٌ فِيهَا عَذَابٌ أَلِيمٌ﴿۲۴﴾

و چون آن [مجازات‌] را که به صورت ابری در جهت [دشت و‌] درّه‌ها(۱)[ی حاصلخیز‌]شان پیش می‌آمد، مشاهده کردند، [با سرور‌] گفتند: این ابری است که [رحمت‌] بر ما می‌بارد؛ [هود گفت: نه،‌] بلکه همان [مجازاتی‌] است که برای رسیدنش شتاب داشتید؛ تندبادی است حاوی مجازاتی دردناک(۲).

تُدَمِّرُ كُلَّ شَىْءٍۭ بِأَمْرِ رَبِّهَا فَأَصْبَحُوا۟ لَا يُرَىٰٓ إِلَّا مَسَـٰكِنُهُمْ ۚ كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْقَوْمَ ٱلْمُجْرِمِينَ﴿۲۵﴾

هر چیزی را به فرمان ‌صاحب‌اختیارش در هم می‌کوبد، آنگاه چنان [هلاک‌] شدند که جز خانه‌ها[ی ویران‌]شان آثاری به چشم نمی‌خورد؛ بزهکاران را این گونه کیفر می‌دهیم.

وَلَقَدْ مَكَّنَّـٰهُمْ فِيمَآ إِن مَّكَّنَّـٰكُمْ فِيهِ وَجَعَلْنَا لَهُمْ سَمْعًا وَأَبْصَـٰرًا وَأَفْـِٔدَةً فَمَآ أَغْنَىٰ عَنْهُمْ سَمْعُهُمْ وَلَآ أَبْصَـٰرُهُمْ وَلَآ أَفْـِٔدَتُهُم مِّن شَىْءٍ إِذْ كَانُوا۟ يَجْحَدُونَ بِـَٔايَـٰتِ ٱللَّهِ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ﴿۲۶﴾

امکاناتی به قوم [منقرض‌‌‌شده] عاد داده بودیم(۱) که به شما [مکّیان‌] نداده‌ایم و با آنکه به آنان هم چشم و گوش و دل داده بودیم، امّا گوش و چشم و قلبهایشان سودی به حالشان نداشت؛ زیرا آیات خدا را دانسته انکار می‌کردند و مجازاتی که استهزایش می‌کردند، دامنگیرشان شد(۲).

وَلَقَدْ أَهْلَكْنَا مَا حَوْلَكُم مِّنَ ٱلْقُرَىٰ وَصَرَّفْنَا ٱلْـَٔايَـٰتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ﴿۲۷﴾

[بسیاری از مردم‌] شهرهای پیرامون شما [مکّیان‌] را هلاک کردیم(۱) [ولی قبلاً‌] نشانه‌ها را به شکلهای مختلف در میان آوردیم، بسا که [از گمراهی‌] بازگردند.

فَلَوْلَا نَصَرَهُمُ ٱلَّذِينَ ٱتَّخَذُوا۟ مِن دُونِ ٱللَّهِ قُرْبَانًا ءَالِهَةًۢ ۖ بَلْ ضَلُّوا۟ عَنْهُمْ ۚ وَذَٰلِكَ إِفْكُهُمْ وَمَا كَانُوا۟ يَفْتَرُونَ﴿۲۸﴾

پس چرا غیر خدایان که [آنان را‌] معبودهای خود برای تقرّب [به خدا،‌] گرفتند، [به هنگام بلا‌] یاریشان نکردند؟ بلکه از نظرشان ناپدید شدند؛ و [سرانجامِ‌] دروغ و بافته‌هایشان همین بود.