خُشَّعًا أَبْصَـٰرُهُمْ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ كَأَنَّهُمْ جَرَادٌ مُّنتَشِرٌ﴿۷﴾

با دیدگانِ فروافتاده [از وحشت‌] از گورها(۱) خارج شوند(۲) گویی ملخهایی پراکنده‌اند(۳)؛

مُّهْطِعِينَ إِلَى ٱلدَّاعِ ۖ يَقُولُ ٱلْكَـٰفِرُونَ هَـٰذَا يَوْمٌ عَسِرٌ﴿۸﴾

[هراسناک‌] به سوی منادی [محشر‌] شتابانند(۱)، و انکارورزان می‌گویند: این، روز دشواری است.

۞ كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ فَكَذَّبُوا۟ عَبْدَنَا وَقَالُوا۟ مَجْنُونٌ وَٱزْدُجِرَ﴿۹﴾

قبل از آنان هم قوم نوح به تکذیب پرداختند و بنده ما را ‌دروغ‌پرداز شمردند و گفتند دیوانه است. و [از دعوت به حق‌] بازداشته شد.

فَدَعَا رَبَّهُۥٓ أَنِّى مَغْلُوبٌ فَٱنتَصِرْ﴿۱۰﴾

آنگاه ‌صاحب‌اختیارش را ندا داد که: مغلوب شده‌ام [از آنان‌] انتقام بگیر.

فَفَتَحْنَآ أَبْوَٰبَ ٱلسَّمَآءِ بِمَآءٍ مُّنْهَمِرٍ﴿۱۱﴾

ما نیز درهای آسمان را برای [ریزشِ‌] رگباری سیل آسا گشودیم.

وَفَجَّرْنَا ٱلْأَرْضَ عُيُونًا فَٱلْتَقَى ٱلْمَآءُ عَلَىٰٓ أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ﴿۱۲﴾

و از زمین هم چشمه‌ها جاری ساختیم و آب[ها] برای طوفانی که مقدّر شده بود، به هم پیوست.

وَحَمَلْنَـٰهُ عَلَىٰ ذَاتِ أَلْوَٰحٍ وَدُسُرٍ﴿۱۳﴾

و نوح را بر [کشتی‌] ساخته و پرداخته از تخته‌ها و میخها(۱) سوار کردیم،

تَجْرِى بِأَعْيُنِنَا جَزَآءً لِّمَن كَانَ كُفِرَ﴿۱۴﴾

که زیر نظر ما حرکت می‌کرد؛ برای پاداش به کسی که مورد انکار قرار گرفت.

وَلَقَد تَّرَكْنَـٰهَآ ءَايَةً فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ﴿۱۵﴾

و آن [عقوبت و نجات‌] را(۱) نشانه‌ای [از قدرتِ خود‌] برجای گذاشتیم؛ آیا پندپذیری(۲) هست؟

فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ﴿۱۶﴾

[دیدید که‌] مجازات و هشدار(۱) من چگونه بود؟

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ﴿۱۷﴾

قرآن را برای پند گرفتن آسان ساختیم؛ آیا پندپذیری هست؟

كَذَّبَتْ عَادٌ فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ﴿۱۸﴾

قوم عاد نیز [پیامبر خود را‌] ‌دروغ‌پرداز شمردند؛ [دیدید که‌] مجازات و هشدار من چگونه بود؟

إِنَّآ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًا صَرْصَرًا فِى يَوْمِ نَحْسٍ مُّسْتَمِرٍّ﴿۱۹﴾

تندبادی سرد و سخت را در روزِ(۱) شومِ پردوام بر آنان فرستادیم،

تَنزِعُ ٱلنَّاسَ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ مُّنقَعِرٍ﴿۲۰﴾

که مردم را از جای می‌کنْد، گویی تنه‌های(۱) درختان ریشه کن شده خرما بودند.

فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ﴿۲۱﴾

[دیدید که‌] مجازات و هشدار من چگونه بود؟

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ﴿۲۲﴾

قرآن را برای پند گرفتن آسان ساختیم؛ آیا پندپذیری هست؟

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِٱلنُّذُرِ﴿۲۳﴾

قوم ثمود(۱) نیز هشداردهندگان را ‌دروغ‌پرداز شمردند.

فَقَالُوٓا۟ أَبَشَرًا مِّنَّا وَٰحِدًا نَّتَّبِعُهُۥٓ إِنَّآ إِذًا لَّفِى ضَلَـٰلٍ وَسُعُرٍ﴿۲۴﴾

و گفتند: آیا [سزاوار است‌] بشری یکّه و تنها از میان خودمان را پیروی کنیم؟ در آن صورت در گمراهی و سردرگمی خواهیم بود(۱).

أَءُلْقِىَ ٱلذِّكْرُ عَلَيْهِ مِنۢ بَيْنِنَا بَلْ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرٌ﴿۲۵﴾

چگونه از میان همه ما، کلام خدا تنها بر او القاء شده است(۱)؟ نه، بلکه او دروغ‌پردازی است خودپسند.

سَيَعْلَمُونَ غَدًا مَّنِ ٱلْكَذَّابُ ٱلْأَشِرُ﴿۲۶﴾

فردا خواهند دانست که ‌دروغ‌پرداز خودپسند کیست؟

إِنَّا مُرْسِلُوا۟ ٱلنَّاقَةِ فِتْنَةً لَّهُمْ فَٱرْتَقِبْهُمْ وَٱصْطَبِرْ﴿۲۷﴾

برای آزمایشِ آنان آن ماده شتر را [که درخواست کرده‌اند‌] خواهیم فرستاد(۱)، مراقبِ [رفتار‌]شان باش و [بر آزارشان‌] شکیبایی کن.