أَلَمْ تَرَ أَنَّ ٱللَّهَ يَعْلَمُ مَا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ ۖ مَا يَكُونُ مِن نَّجْوَىٰ ثَلَـٰثَةٍ إِلَّا هُوَ رَابِعُهُمْ وَلَا خَمْسَةٍ إِلَّا هُوَ سَادِسُهُمْ وَلَآ أَدْنَىٰ مِن ذَٰلِكَ وَلَآ أَكْثَرَ إِلَّا هُوَ مَعَهُمْ أَيْنَ مَا كَانُوا۟ ۖ ثُمَّ يُنَبِّئُهُم بِمَا عَمِلُوا۟ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ بِكُلِّ شَىْءٍ عَلِيمٌ﴿۷﴾

آیا توجّه نکرده‌ای که خدا آنچه در آسمانها و زمین است می‌داند؟ هیچ نجوایی میان سه نفر نیست، مگر اینکه خدا چهارمین [شاهد و حاضر] نزد آنهاست و نه میان پنج تن، مگر اینکه خدا ششمین [شاهد و حاضر] نزد آنهاست ؛ نه هم کمتر و نه بیشتر از این تعداد، هرجا که باشند، [نجوایی نمی‌کنند،‌] مگر اینکه خدا با آنان است؛ آنگاه روز رستاخیز از اعمالی که کرده‌اند باخبرشان خواهد کرد؛ که خدا به هر چیزی داناست.

أَلَمْ تَرَ إِلَى ٱلَّذِينَ نُهُوا۟ عَنِ ٱلنَّجْوَىٰ ثُمَّ يَعُودُونَ لِمَا نُهُوا۟ عَنْهُ وَيَتَنَـٰجَوْنَ بِٱلْإِثْمِ وَٱلْعُدْوَٰنِ وَمَعْصِيَتِ ٱلرَّسُولِ وَإِذَا جَآءُوكَ حَيَّوْكَ بِمَا لَمْ يُحَيِّكَ بِهِ ٱللَّهُ وَيَقُولُونَ فِىٓ أَنفُسِهِمْ لَوْلَا يُعَذِّبُنَا ٱللَّهُ بِمَا نَقُولُ ۚ حَسْبُهُمْ جَهَنَّمُ يَصْلَوْنَهَا ۖ فَبِئْسَ ٱلْمَصِيرُ﴿۸﴾

آیا توجّه نکرده‌ای به کسانی که از سخنان درگوشی [در مخالفت با رسول‌] نهی شده‌اند، ولی به آنچه نهی شده‌اند، بازمی‌گردند و به [منظور‌] گناه و تجاوز و نیز نافرمانی از رسول، با یکدیگر به نجوا می‌پردازند و چون به حضور تو آیند، با تو سلام و درود می‌گویند، نه به آن شیوه که خدا به تو درود گفته است(۱)، و با خود می‌گویند: [اگر این مرد پیامبر خداست‌] چرا خدا ما را به خاطر گفتار [تمسخرآمیز‌]مان مجازات نمی‌کند(۲)؟ دوزخ که به آن درمی‌آیند برای آنان کافی است؛ و بد سرانجامی است.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِذَا تَنَـٰجَيْتُمْ فَلَا تَتَنَـٰجَوْا۟ بِٱلْإِثْمِ وَٱلْعُدْوَٰنِ وَمَعْصِيَتِ ٱلرَّسُولِ وَتَنَـٰجَوْا۟ بِٱلْبِرِّ وَٱلتَّقْوَىٰ ۖ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ ٱلَّذِىٓ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ﴿۹﴾

ای ایمان‌آوردگان، اگر نجوا می‌کنید، به منظور ارتکاب گناه و تجاوز و نیز نافرمانی از رسول با یکدیگر نجوا نکنید، بلکه درباره نیکی و تقوا نجوا کنید؛ و در برابر خدایی که به پیشگاه او احضار می‌شوید(۱)، پروا نمایید.

إِنَّمَا ٱلنَّجْوَىٰ مِنَ ٱلشَّيْطَـٰنِ لِيَحْزُنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَلَيْسَ بِضَآرِّهِمْ شَيْـًٔا إِلَّا بِإِذْنِ ٱللَّهِ ۚ وَعَلَى ٱللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ ٱلْمُؤْمِنُونَ﴿۱۰﴾

عامل نجوا [های ناهنجار،(۱)‌] شیطان است تا مؤمنان را پریشان خاطر کند، در حالی که بدون خواست خدا هیچ زیانی به آنان نمی‌رساند؛ پس مؤمنان باید تنها بر خدا توکّل کنند(۲).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِذَا قِيلَ لَكُمْ تَفَسَّحُوا۟ فِى ٱلْمَجَـٰلِسِ فَٱفْسَحُوا۟ يَفْسَحِ ٱللَّهُ لَكُمْ ۖ وَإِذَا قِيلَ ٱنشُزُوا۟ فَٱنشُزُوا۟ يَرْفَعِ ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنكُمْ وَٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْعِلْمَ دَرَجَـٰتٍ ۚ وَٱللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ﴿۱۱﴾

ای ایمان‌آوردگان(۱)، هرگاه(۲) از شما خواستند که در مجالس جای را [بر دیگران‌] بگشایید، [بی‌درنگ‌] بگشایید تا خدا هم کار شما را گشایش دهد؛ و هرگاه گفتند: برخیزید، [بی‌درنگ‌] برخیزید تا خدا [مقامِ‌] افراد با ایمان و اهل دانش، از شما را به درجاتی بالا برد؛ و خدا به آنچه می‌کنید آگاه است.