خَـٰشِعَةً أَبْصَـٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۖ وَقَدْ كَانُوا۟ يُدْعَوْنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ وَهُمْ سَـٰلِمُونَ﴿۴۳﴾

- در حالی که دیدگانشان فروافتاده، غبار ذلّت وجودشان را فراگرفته است - و [پیش از این هم در دنیا‌] در حالی که سلامت بودند، به خضوع [در برابر خدا‌] دعوت می‌شدند [و ابا می‌کردند‌].

فَذَرْنِى وَمَن يُكَذِّبُ بِهَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ ۖ سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ﴿۴۴﴾

مرا با تکذیب کنند [گانِ‌] این سخن واگذار؛ به تدریج آنان را از جایی که گمان نمی‌برند، به دام می‌اندازیم(۱)،

وَأُمْلِى لَهُمْ ۚ إِنَّ كَيْدِى مَتِينٌ﴿۴۵﴾

و مهلتشان می‌دهم(۱)؛ که تدبیر من محکم [و حساب‌‌‌شده] است.

أَمْ تَسْـَٔلُهُمْ أَجْرًا فَهُم مِّن مَّغْرَمٍ مُّثْقَلُونَ﴿۴۶﴾

مگر از آنان پاداش [رسالت‌] خواسته‌ای که زیر غرامت[ش] گرانبارند؟!

أَمْ عِندَهُمُ ٱلْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ﴿۴۷﴾

یا از عالم غیب آگاهند و [خبرهای نهان را‌] یادداشت می‌کنند؟

فَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُن كَصَاحِبِ ٱلْحُوتِ إِذْ نَادَىٰ وَهُوَ مَكْظُومٌ﴿۴۸﴾

برای حکم ‌صاحب‌اختیارت پایداری کن و همچون «همدم ماهی»(۱)، [کم ظرفیت و شتابزده‌] مباش(۲)، آنگاه که اندوه‌زده [در شکم ماهی‌] ندا درداد(۳).

لَّوْلَآ أَن تَدَٰرَكَهُۥ نِعْمَةٌ مِّن رَّبِّهِۦ لَنُبِذَ بِٱلْعَرَآءِ وَهُوَ مَذْمُومٌ﴿۴۹﴾

اگر رحمتی از جانب ‌صاحب‌اختیارش شامل حال او نشده بود، نکوهیده به صحرای برهوت می‌افتاد(۱).

فَٱجْتَبَـٰهُ رَبُّهُۥ فَجَعَلَهُۥ مِنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ﴿۵۰﴾

آنگاه ‌صاحب‌اختیارش او را برگزید و در زمره شایستگانش قرار داد(۱).

وَإِن يَكَادُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَـٰرِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا۟ ٱلذِّكْرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُۥ لَمَجْنُونٌ﴿۵۱﴾

وقتی که انکارورزان آیات قرآن را شنیدند [از شدّت خشم‌] نزدیک بود با دیدگان [خیره و شرربار‌]شان تو را بزنند(۱) و می‌گویند: مسلّماً دیوانه است؛

وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَـٰلَمِينَ﴿۵۲﴾

در حالی که قرآن جز یادآوری برای جهانیان نیست.

ٱلْحَآقَّةُ﴿۱﴾

حادثه تحقّق یافتنی!

مَا ٱلْحَآقَّةُ﴿۲﴾

آن حادثه تحقّق یافتنی کدام است؟!

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ﴿۳﴾

خبر نداری آن حادثه تحقّق یافتنی چگونه است(۱).

كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌۢ بِٱلْقَارِعَةِ﴿۴﴾

قوم ثمود(۱) و عاد(۲) آن رویداد کوبنده را دروغ شمردند.

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِيَةِ﴿۵﴾

امّا قوم ثمود به [سبب‌] طغیان(۱) به هلاکت کشیده شدند(۲)؛

وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِكُوا۟ بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍ﴿۶﴾

و امّا قوم عاد با تندبادی سرد و سخت هلاک شدند،

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَثَمَـٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍ﴿۷﴾

که [خدا‌] آن را هفت شب و هشت روز پیاپی بر آنها گماشت؛ و آن قوم را در آن حال به خاک افتاده می‌دیدی، گویی تنه‌های درختان خرمای پوسیده هستند(۱).

فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍ﴿۸﴾

آیا [اکنون‌] اثری از آنان می‌بینی؟