فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَـٰهُنَا حَمِيمٌ﴿۳۵﴾

امروز در اینجا دوستی مهربان ندارد(۱)،

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍ﴿۳۶﴾

و نه غذایی جز غذای آلوده، که تنها خطاکاران از آن می‌خورند(۱).

لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَـٰطِـُٔونَ﴿۳۷﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ﴿۳۸﴾

سوگند یاد می‌کنم به آنچه می‌بینید(۱) و آنچه نمی‌بینید،

وَمَا لَا تُبْصِرُونَ﴿۳۹﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ﴿۴۰﴾

که این [قرآن‌] گفتار فرستاده‌ای است بزرگوار(۱)،

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ ۚ قَلِيلًا مَّا تُؤْمِنُونَ﴿۴۱﴾

نه سروده‌های یک شاعر(۱)؛ و[لی‌] اندکی [از شما‌] باور می‌کنید؛

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍ ۚ قَلِيلًا مَّا تَذَكَّرُونَ﴿۴۲﴾

و نه هم گفتار یک کاهن(۱)؛ [هرچند‌] اندکی [از شما‌] پند می‌پذیرید.

تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۴۳﴾

نازل شده‌ای است از جانب ‌صاحب‌اختیار جهانیان.

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ﴿۴۴﴾

اگر [محمّد‌] سخنانی به دروغ بر ما بسته بود(۱)،

لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ﴿۴۵﴾

قطعاً او را به چنگ قدرت می‌گرفتیم،

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ﴿۴۶﴾

آنگاه شاهرگش را قطع می‌کردیم.

فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَـٰجِزِينَ﴿۴۷﴾

هیچ یک از شما هم قادر به دفاع از او نبود.

وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌ لِّلْمُتَّقِينَ﴿۴۸﴾

به راستی قرآن مایه تذکرِ پرواپیشگان است.

وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ﴿۴۹﴾

و می‌دانیم که برخی از شما [آن را‌] تکذیب می‌کنید.

وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَـٰفِرِينَ﴿۵۰﴾

این [تکذیب، عاقبت‌] مایه حسرتی برای انکارورزان است(۱).

وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ﴿۵۱﴾

[زیرا‌] قرآن حقیقت یقین است.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ﴿۵۲﴾

پس ویژگی[های] ‌صاحب‌اختیار بزرگت را تقدیس کن.

سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ﴿۱﴾

سؤال کننده‌ای مجازاتی وقوع یافتنی را درخواست کرد(۱)،

لِّلْكَـٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌ﴿۲﴾

[این مجازات‌] به انکارورزان اختصاص دارد و هیچ بازدارنده‌ای ندارد،

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ﴿۳﴾

از جانب خدای صاحبِ امکانات عروج(۱) [فرا می‌رسد‌].

تَعْرُجُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ﴿۴﴾

فرشتگان به معیت [فرمانده خود‌] روح الامین(۱)، در روزی که مدّتش [به حساب دنیا‌] پنجاه هزار سال است، به سوی او عروج می‌کنند(۲).

فَٱصْبِرْ صَبْرًا جَمِيلًا﴿۵﴾

پس صبر کن، صبری زیبنده.

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًا﴿۶﴾

آنها قیامت را بعید می‌بینند،

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًا﴿۷﴾

[ولی‌] ما آن را نزدیک می‌بینیم(۱).

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ﴿۸﴾

روزی [است‌] که آسمان چون فلز گداخته گردد،

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ﴿۹﴾

و کوهها همچون پشمِ رنگارنگ [متلاشی‌] گردند(۱)،

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًا﴿۱۰﴾

و هیچ دوستی جویای حال دوستی نشود(۱)؛