يُرْسِلِ ٱلسَّمَآءَ عَلَيْكُم مِّدْرَارًا﴿۱۱﴾

تا باران آسمان را پیاپی بر شما بفرستد،

وَيُمْدِدْكُم بِأَمْوَٰلٍ وَبَنِينَ وَيَجْعَل لَّكُمْ جَنَّـٰتٍ وَيَجْعَل لَّكُمْ أَنْهَـٰرًا﴿۱۲﴾

و شما را با [اعطای‌] اموال و فرزندان یاری کند و باغها و نهرها برای شما پدید آورد(۱).

مَّا لَكُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًا﴿۱۳﴾

چرا برای خدا عظمت و شکوه قائل نمی‌شوید(۱)؟

وَقَدْ خَلَقَكُمْ أَطْوَارًا﴿۱۴﴾

در حالی که شما را طی مراحل مختلف(۱) آفرید(۲).

أَلَمْ تَرَوْا۟ كَيْفَ خَلَقَ ٱللَّهُ سَبْعَ سَمَـٰوَٰتٍ طِبَاقًا﴿۱۵﴾

مگر نمی‌بینید که خدا هفت آسمان(۱) را چگونه بر فراز یکدیگر آفرید(۲)؟

وَجَعَلَ ٱلْقَمَرَ فِيهِنَّ نُورًا وَجَعَلَ ٱلشَّمْسَ سِرَاجًا﴿۱۶﴾

و ماه را در میان آنها تابان و خورشید را چراغی فروزان قرار داد؟

وَٱللَّهُ أَنۢبَتَكُم مِّنَ ٱلْأَرْضِ نَبَاتًا﴿۱۷﴾

خدا شما را [همچون گیاه‌] به نحوی خاصّ از زمین رویاند،

ثُمَّ يُعِيدُكُمْ فِيهَا وَيُخْرِجُكُمْ إِخْرَاجًا﴿۱۸﴾

سپس شما را به زمین بازمی‌گرداند و دگربار به گونه‌ای شگفت انگیز، از آن برمی‌انگیزد(۱).

وَٱللَّهُ جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ بِسَاطًا﴿۱۹﴾

خدا زمین را برای شما [جولانگاهی‌] گسترده قرار داد،

لِّتَسْلُكُوا۟ مِنْهَا سُبُلًا فِجَاجًا﴿۲۰﴾

تا در آن از راههای پهناور(۱) سیر کنید.

قَالَ نُوحٌ رَّبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِى وَٱتَّبَعُوا۟ مَن لَّمْ يَزِدْهُ مَالُهُۥ وَوَلَدُهُۥٓ إِلَّا خَسَارًا﴿۲۱﴾

نوح [پس از تلاش ناکامش‌] گفت: ‌صاحب‌اختیارا، آنان در برابر من نافرمانی کردند و پیرو کسی شدند که مال و فرزندش جز بر خسران او نیفزود؛

وَمَكَرُوا۟ مَكْرًا كُبَّارًا﴿۲۲﴾

و دسیسه سختی به کار بردند؛

وَقَالُوا۟ لَا تَذَرُنَّ ءَالِهَتَكُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَنَسْرًا﴿۲۳﴾

و گفتند: معبودان خود را رها مکنید، به خصوص «ودّ»، «سواع»، «یغوث»، «یعوق» و «نسر»(۱) را؛

وَقَدْ أَضَلُّوا۟ كَثِيرًا ۖ وَلَا تَزِدِ ٱلظَّـٰلِمِينَ إِلَّا ضَلَـٰلًا﴿۲۴﴾

و آنان گروه بسیاری را به گمراهی کشاندند؛ [بار خدایا‌] تنها بر گمراهی‌شان بیفزای.

مِّمَّا خَطِيٓـَٔـٰتِهِمْ أُغْرِقُوا۟ فَأُدْخِلُوا۟ نَارًا فَلَمْ يَجِدُوا۟ لَهُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ أَنصَارًا﴿۲۵﴾

[سرانجام‌] به کیفر گناهانشان غرقه شدند و به آتش درانداخته شدند، و در برابر خدا یاوری برای خود نیافتند.

وَقَالَ نُوحٌ رَّبِّ لَا تَذَرْ عَلَى ٱلْأَرْضِ مِنَ ٱلْكَـٰفِرِينَ دَيَّارًا﴿۲۶﴾

نوح گفت: ‌صاحب‌اختیارا، هیچ یک از انکارورزان را روی زمین باقی مگذار.

إِنَّكَ إِن تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا۟ عِبَادَكَ وَلَا يَلِدُوٓا۟ إِلَّا فَاجِرًا كَفَّارًا﴿۲۷﴾

اگر آنان را باقی گذاری، بندگان تو را گمراه خواهند کرد و جز نسلی بزهکار و حق‌ستیز به وجود نمی‌آورند(۱).

رَّبِّ ٱغْفِرْ لِى وَلِوَٰلِدَىَّ وَلِمَن دَخَلَ بَيْتِىَ مُؤْمِنًا وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَـٰتِ وَلَا تَزِدِ ٱلظَّـٰلِمِينَ إِلَّا تَبَارًۢا﴿۲۸﴾

‌ صاحب‌اختیارا، من و پدر و مادرم را و هر که با ایمان به خانه من وارد شود و همه مردان و زنان با ایمان را بیامرز؛ و بر ستمگران جز نابودی میفزای.