وَقَالَتِ ٱلْيَهُودُ وَٱلنَّصَـٰرَىٰ نَحْنُ أَبْنَـٰٓؤُا۟ ٱللَّهِ وَأَحِبَّـٰٓؤُهُۥ ۚ قُلْ فَلِمَ يُعَذِّبُكُم بِذُنُوبِكُم ۖ بَلْ أَنتُم بَشَرٌ مِّمَّنْ خَلَقَ ۚ يَغْفِرُ لِمَن يَشَآءُ وَيُعَذِّبُ مَن يَشَآءُ ۚ وَلِلَّهِ مُلْكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ وَإِلَيْهِ ٱلْمَصِيرُ﴿۱۸﴾

یهود و مسیحیان گفتند: ما فرزندان و دوستان خداییم؛ بگو: پس چرا [خدا‌] شما را در برابر گناهانتان مجازات می‌کند؟ در واقع شما [هم‌] بشری از جمله آفریدگان او هستید؛ خدا هر که را بخواهد [و شایسته بداند‌] می‌بخشد(۱) و هر که را بخواهد [و سزاوار ببیند‌] مجازات خواهد کرد(۲). فرمانروایی آسمانها و زمین و مابین آنها خاصّ خداست و سرانجام تنها در پیشگاه اوست.

يَـٰٓأَهْلَ ٱلْكِتَـٰبِ قَدْ جَآءَكُمْ رَسُولُنَا يُبَيِّنُ لَكُمْ عَلَىٰ فَتْرَةٍ مِّنَ ٱلرُّسُلِ أَن تَقُولُوا۟ مَا جَآءَنَا مِنۢ بَشِيرٍ وَلَا نَذِيرٍ ۖ فَقَدْ جَآءَكُم بَشِيرٌ وَنَذِيرٌ ۗ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ﴿۱۹﴾

ای اهل‌کتاب، در دوران فترتِ رسولان(۱)، رسول ما به سراغ شما آمده است، در حالی که [حقایق را‌] برای شما به روشنی بیان می‌کند تا نگویید که: هیچ بشارت‌‌دهنده و هشداردهنده‌ای بر ما مبعوث نشد؛ اینک بشارت‌‌دهنده و هشداردهنده به سراغ شما آمده است؛ و خدا بر هر کاری تواناست.

وَإِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِۦ يَـٰقَوْمِ ٱذْكُرُوا۟ نِعْمَةَ ٱللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ جَعَلَ فِيكُمْ أَنۢبِيَآءَ وَجَعَلَكُم مُّلُوكًا وَءَاتَىٰكُم مَّا لَمْ يُؤْتِ أَحَدًا مِّنَ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۲۰﴾

[به یاد آر‌] هنگامی که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من، نعمت خدای را بر خود به یاد آورید که میان شما پیامبرانی برانگیخت(۱) و [افرادی از‌] شما را پادشاهان [خودتان‌] کرد(۲) و مزایایی در اختیارتان قرار داد که به هیچ یک از مردم جهان عنایت نکرده بود(۳).

يَـٰقَوْمِ ٱدْخُلُوا۟ ٱلْأَرْضَ ٱلْمُقَدَّسَةَ ٱلَّتِى كَتَبَ ٱللَّهُ لَكُمْ وَلَا تَرْتَدُّوا۟ عَلَىٰٓ أَدْبَارِكُمْ فَتَنقَلِبُوا۟ خَـٰسِرِينَ﴿۲۱﴾

ای قوم من، به سرزمین مقدسی(۱) که خدا برایتان مقرّر داشته است درآیید و [از ترس مشکلات‌] به عقب بازمگردید، که زیانکار خواهید شد.

قَالُوا۟ يَـٰمُوسَىٰٓ إِنَّ فِيهَا قَوْمًا جَبَّارِينَ وَإِنَّا لَن نَّدْخُلَهَا حَتَّىٰ يَخْرُجُوا۟ مِنْهَا فَإِن يَخْرُجُوا۟ مِنْهَا فَإِنَّا دَٰخِلُونَ﴿۲۲﴾

گفتند: ای موسی، در آن سرزمین گروهی خودکامه هستند که تا بیرون نروند، هرگز به آن درنیاییم؛ و اگر بیرون رفتند، وارد خواهیم شد.

قَالَ رَجُلَانِ مِنَ ٱلَّذِينَ يَخَافُونَ أَنْعَمَ ٱللَّهُ عَلَيْهِمَا ٱدْخُلُوا۟ عَلَيْهِمُ ٱلْبَابَ فَإِذَا دَخَلْتُمُوهُ فَإِنَّكُمْ غَـٰلِبُونَ ۚ وَعَلَى ٱللَّهِ فَتَوَكَّلُوٓا۟ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ﴿۲۳﴾

دو تن از مردان خداترس که خدا بر آنان اِنعام کرده بود گفتند: شما از دروازه شهر بر آنان وارد شوید، همین که به شهر درآیید، پیروز خواهید شد؛ اگر ایمان دارید، تنها بر خدا توکّل کنید(۱) [و نهراسید‌].