ذَٰلِكُمُ ٱللَّهُ رَبُّكُمْ ۖ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ خَـٰلِقُ كُلِّ شَىْءٍ فَٱعْبُدُوهُ ۚ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ وَكِيلٌ﴿۱۰۲﴾

این است خدا(۱)، ‌صاحب‌اختیار شما، معبودی جز او نیست، آفریننده هر چیزی است، پس او را بندگی کنید که اوست کارگزار هر موجودی.

لَّا تُدْرِكُهُ ٱلْأَبْصَـٰرُ وَهُوَ يُدْرِكُ ٱلْأَبْصَـٰرَ ۖ وَهُوَ ٱللَّطِيفُ ٱلْخَبِيرُ﴿۱۰۳﴾

چشمها او را درنیابند و او همه چشمها را دریابد؛ و اوست که باریک‌بین و آگاه است.

قَدْ جَآءَكُم بَصَآئِرُ مِن رَّبِّكُمْ ۖ فَمَنْ أَبْصَرَ فَلِنَفْسِهِۦ ۖ وَمَنْ عَمِىَ فَعَلَيْهَا ۚ وَمَآ أَنَا۠ عَلَيْكُم بِحَفِيظٍ﴿۱۰۴﴾

از جانب ‌صاحب‌اختیارتان موجبات بصیرت برای شما آمده است؛ هر که دیده بصیرت گشاید، به سود اوست؛ و هر که دیده بربندد، به زیان خود اوست؛ و من نگاهبان شما نیستم.

وَكَذَٰلِكَ نُصَرِّفُ ٱلْـَٔايَـٰتِ وَلِيَقُولُوا۟ دَرَسْتَ وَلِنُبَيِّنَهُۥ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ﴿۱۰۵﴾

و آیات را این گونه در شکلهای مختلف بیان می‌کنیم، تا [دریابند‌] و نگویند [از دیگران‌] آموخته‌ای و تا برای اهل دانش به روشنی بیان کنیم.

ٱتَّبِعْ مَآ أُوحِىَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ ۖ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ وَأَعْرِضْ عَنِ ٱلْمُشْرِكِينَ﴿۱۰۶﴾

از آنچه از ‌صاحب‌اختیارت به تو وحی شده است پیروی کن؛ معبودی جز او نیست؛ و از مشرکان رویگردان(۱).

وَلَوْ شَآءَ ٱللَّهُ مَآ أَشْرَكُوا۟ ۗ وَمَا جَعَلْنَـٰكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظًا ۖ وَمَآ أَنتَ عَلَيْهِم بِوَكِيلٍ﴿۱۰۷﴾

اگر خدا می‌خواست شرک نمی‌ورزیدند [ولی نظامِ خلقتِ انسان را بر اساس اختیار قرار داد(۱)‌]؛ و تو را نگاهبان آنان تعیین نکرده‌ایم؛ و کارگزار آنان نیستی.

وَلَا تَسُبُّوا۟ ٱلَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ فَيَسُبُّوا۟ ٱللَّهَ عَدْوًۢا بِغَيْرِ عِلْمٍ ۗ كَذَٰلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَىٰ رَبِّهِم مَّرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُم بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۱۰۸﴾

به معبودانی که به جای خدا [به نیایش‌] می‌خوانند، دشنام مدهید که آنان هم با انگیزه تجاوز [از حق‌] و از سر جهالت خدا را مورد ناسزا قرار دهند؛ کردار هر گروهی(۱) را این گونه در نظرشان آراسته‌ایم(۲)، آنگاه بازگشت آنان به پیشگاه ‌صاحب‌اختیارشان است و آنان را به آنچه می‌کردند آگاه می‌سازد(۳).

وَأَقْسَمُوا۟ بِٱللَّهِ جَهْدَ أَيْمَـٰنِهِمْ لَئِن جَآءَتْهُمْ ءَايَةٌ لَّيُؤْمِنُنَّ بِهَا ۚ قُلْ إِنَّمَا ٱلْـَٔايَـٰتُ عِندَ ٱللَّهِ ۖ وَمَا يُشْعِرُكُمْ أَنَّهَآ إِذَا جَآءَتْ لَا يُؤْمِنُونَ﴿۱۰۹﴾

با سوگندهای سخت خود به خدا سوگند یاد کردند که اگر معجزه‌ای بر آنان برسد، بدان ایمان آورند؛ بگو: معجزه‌ها همه در اختیار خداست [نه من،‌] و شما چه می‌دانید، که اگر معجزه‌ای هم بیاید، ایمان نمی‌آورند.

وَنُقَلِّبُ أَفْـِٔدَتَهُمْ وَأَبْصَـٰرَهُمْ كَمَا لَمْ يُؤْمِنُوا۟ بِهِۦٓ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَنَذَرُهُمْ فِى طُغْيَـٰنِهِمْ يَعْمَهُونَ﴿۱۱۰﴾

دلها و دیدگان آنان را که در آغاز [از سر عناد‌] ایمان نیاوردند، [از درک حقایق‌] می‌گردانیم و در طغیانشان سرگشته رها می‌سازیم.