وَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهِۦٓ إِلَّآ أَن قَالُوٓا۟ أَخْرِجُوهُم مِّن قَرْيَتِكُمْ ۖ إِنَّهُمْ أُنَاسٌ يَتَطَهَّرُونَ﴿۸۲﴾

پاسخ قومش فقط این بود که گفتند: آنان را از شهرِ(۱) خود اخراج کنید که مردمی متظاهر به پاکی‌اند.

فَأَنجَيْنَـٰهُ وَأَهْلَهُۥٓ إِلَّا ٱمْرَأَتَهُۥ كَانَتْ مِنَ ٱلْغَـٰبِرِينَ﴿۸۳﴾

آنگاه لوط و خانواده‌اش را نجات دادیم، جز همسرش که [همراه بزهکاران‌] باقی ماند(۱)

وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِم مَّطَرًا ۖ فَٱنظُرْ كَيْفَ كَانَ عَـٰقِبَةُ ٱلْمُجْرِمِينَ﴿۸۴﴾

و بارانی [از سنگ(۱)‌] بر آنان باریدیم؛ ببین سرانجام بزهکاران چگونه بود.

وَإِلَىٰ مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا ۗ قَالَ يَـٰقَوْمِ ٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَـٰهٍ غَيْرُهُۥ ۖ قَدْ جَآءَتْكُم بَيِّنَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ ۖ فَأَوْفُوا۟ ٱلْكَيْلَ وَٱلْمِيزَانَ وَلَا تَبْخَسُوا۟ ٱلنَّاسَ أَشْيَآءَهُمْ وَلَا تُفْسِدُوا۟ فِى ٱلْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلَـٰحِهَا ۚ ذَٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ﴿۸۵﴾

و بر [اهل‌] مدین، برادرشان شعیب را [فرستادیم‌]؛ گفت: ای قوم من، خدای را بندگی کنید، هیچ معبودی جز او ندارید؛ برای شما نشانه روشنی از جانب ‌صاحب‌اختیارتان فرا رسیده است؛ [سنجش‌] پیمانه و ترازو را کامل کنید و حقوق مردم را کم برآورد نکنید(۱) و در زمین پس از اصلاحش تبهکاری نکنید؛ اگر باور دارید، این(۲) به نفع شماست؛

وَلَا تَقْعُدُوا۟ بِكُلِّ صِرَٰطٍ تُوعِدُونَ وَتَصُدُّونَ عَن سَبِيلِ ٱللَّهِ مَنْ ءَامَنَ بِهِۦ وَتَبْغُونَهَا عِوَجًا ۚ وَٱذْكُرُوٓا۟ إِذْ كُنتُمْ قَلِيلًا فَكَثَّرَكُمْ ۖ وَٱنظُرُوا۟ كَيْفَ كَانَ عَـٰقِبَةُ ٱلْمُفْسِدِينَ﴿۸۶﴾

بر سر هر راهی [به کمین‌] منشینید که با تهدید، افراد با ایمان را از راه خدا بازدارید و آن را بیراهه و ناهموار جلوه دهید؛ و به یاد آرید آنگاه که [افراد‌] کمی بودید و [خدا‌] شما را فزونی بخشید و ببینید که سرانجام تبهکاران چگونه بود.

وَإِن كَانَ طَآئِفَةٌ مِّنكُمْ ءَامَنُوا۟ بِٱلَّذِىٓ أُرْسِلْتُ بِهِۦ وَطَآئِفَةٌ لَّمْ يُؤْمِنُوا۟ فَٱصْبِرُوا۟ حَتَّىٰ يَحْكُمَ ٱللَّهُ بَيْنَنَا ۚ وَهُوَ خَيْرُ ٱلْحَـٰكِمِينَ﴿۸۷﴾

اگر گروهی از شما به پیامی که مأمور [ابلاغ‌] آن شده‌ام باور آوردند و گروهی ناباور ماندند، شکیبایی ورزید تا خدا میان ما داوری کند(۱)، که او بهترین داوران است.