قَالَ يَـٰمُوسَىٰٓ إِنِّى ٱصْطَفَيْتُكَ عَلَى ٱلنَّاسِ بِرِسَـٰلَـٰتِى وَبِكَلَـٰمِى فَخُذْ مَآ ءَاتَيْتُكَ وَكُن مِّنَ ٱلشَّـٰكِرِينَ﴿۱۴۴﴾

[خدا‌] گفت: ای موسی، تو را با پیامها و گفتارم از میان مردم برگزیده‌ام، پس آنچه به تو القا، کرده‌ام فراگیر و سپاس دار.

وَكَتَبْنَا لَهُۥ فِى ٱلْأَلْوَاحِ مِن كُلِّ شَىْءٍ مَّوْعِظَةً وَتَفْصِيلًا لِّكُلِّ شَىْءٍ فَخُذْهَا بِقُوَّةٍ وَأْمُرْ قَوْمَكَ يَأْخُذُوا۟ بِأَحْسَنِهَا ۚ سَأُو۟رِيكُمْ دَارَ ٱلْفَـٰسِقِينَ﴿۱۴۵﴾

و برای او در الواح(۱) هرگونه اندرز و بیان واضح هر مطلبی را نوشتیم(۲)؛ آنگاه [گفتیم:‌] آن را جدّی بگیر و به قوم خود نیز توصیه کن تا نیکوترین احکام آن را فرا گیرند [و به کار بندند‌]؛ و به زودی جایگاه منحرفان را به شما نشان خواهم داد.

سَأَصْرِفُ عَنْ ءَايَـٰتِىَ ٱلَّذِينَ يَتَكَبَّرُونَ فِى ٱلْأَرْضِ بِغَيْرِ ٱلْحَقِّ وَإِن يَرَوْا۟ كُلَّ ءَايَةٍ لَّا يُؤْمِنُوا۟ بِهَا وَإِن يَرَوْا۟ سَبِيلَ ٱلرُّشْدِ لَا يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًا وَإِن يَرَوْا۟ سَبِيلَ ٱلْغَىِّ يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًا ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا وَكَانُوا۟ عَنْهَا غَـٰفِلِينَ﴿۱۴۶﴾

کسانی را که به ناحق در زمین تکبّر می‌ورزند، از [توجّه به‌] آیات خویش بازخواهم داشت؛ و [در نتیجه‌] اگر هر نشانه‌ای را [از توان و تدبیر من‌] ببینند، به آن ایمان نیاورند؛ و اگر راه درست را ملاحظه کنند آن را در پیش نگیرند، و هر گاه راه تباهی را ببینند آن را انتخاب کنند؛ این به خاطر آن است که آیات ما را دروغ شمردند و از آن غافل بودند.

وَٱلَّذِينَ كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا وَلِقَآءِ ٱلْـَٔاخِرَةِ حَبِطَتْ أَعْمَـٰلُهُمْ ۚ هَلْ يُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۱۴۷﴾

کسانی که آیات ما و دیدار آخرت را دروغ شمردند، تلاششان بر باد رفت(۱)؛ آیا جز در برابر آنچه کرده‌اند مجازات می‌شوند؟

وَٱتَّخَذَ قَوْمُ مُوسَىٰ مِنۢ بَعْدِهِۦ مِنْ حُلِيِّهِمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهُۥ خُوَارٌ ۚ أَلَمْ يَرَوْا۟ أَنَّهُۥ لَا يُكَلِّمُهُمْ وَلَا يَهْدِيهِمْ سَبِيلًا ۘ ٱتَّخَذُوهُ وَكَانُوا۟ ظَـٰلِمِينَ﴿۱۴۸﴾

[عدّه‌ای از(۱)‌] قوم موسی در غیاب او از زیورآلات خویش مجسّمه گوساله‌ای ساختند که صدایی داشت(۲)؛ مگر نمی‌دیدند که [گوساله‌] با آنان سخن نمی‌گوید و به راهی هدایتشان نمی‌کند؟ [مع ذلک‌] گوساله را [به خدایی(۳)‌] گرفتند و ستمکار بودند.

وَلَمَّا سُقِطَ فِىٓ أَيْدِيهِمْ وَرَأَوْا۟ أَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوا۟ قَالُوا۟ لَئِن لَّمْ يَرْحَمْنَا رَبُّنَا وَيَغْفِرْ لَنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ ٱلْخَـٰسِرِينَ﴿۱۴۹﴾

وقتی که دچار ندامت شدند و متوجّه گشتند که گمراه شده‌اند، گفتند: اگر ‌صاحب‌اختیارمان با ما بر سر مهر نیاید و ما را نبخشاید، در زمره زیانکاران خواهیم بود.