۞ وَإِذْ نَتَقْنَا ٱلْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّهُۥ ظُلَّةٌ وَظَنُّوٓا۟ أَنَّهُۥ وَاقِعٌۢ بِهِمْ خُذُوا۟ مَآ ءَاتَيْنَـٰكُم بِقُوَّةٍ وَٱذْكُرُوا۟ مَا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ﴿۱۷۱﴾

[به یاد آر‌] آنگاه که کوه را بر فراز [گروهی از‌] دودمان یعقوب همچون چتری نگاه داشتیم که می‌پنداشتند بر سرشان فرود می‌آید؛ [گفتیم:‌] آنچه [از احکام تورات(۱)‌] به شما داده‌ایم، جدّی بگیرید و مفاد آن را(۲) به خاطر بسپارید، بسا که پرواپیشه شوید.

وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنۢ بَنِىٓ ءَادَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ ۖ قَالُوا۟ بَلَىٰ ۛ شَهِدْنَآ ۛ أَن تَقُولُوا۟ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَـٰذَا غَـٰفِلِينَ﴿۱۷۲﴾

[به یاد آر‌] آنگاه که ‌صاحب‌اختیار تو از پشت بنی‌آدم(۱) نسلشان را پدید آورد و [به زبان فطرت‌] آنان را بر خودشان گواه ساخت که: مگر من ‌صاحب‌اختیار شما نیستم؟ گفتند: چرا، گواهی دادیم؛ [این گواهی را به زبان فطرت گرفتیم،‌] تا روز رستاخیز نگویید از این [توحید‌] بی‌خبر بودیم(۲)؛

أَوْ تَقُولُوٓا۟ إِنَّمَآ أَشْرَكَ ءَابَآؤُنَا مِن قَبْلُ وَكُنَّا ذُرِّيَّةً مِّنۢ بَعْدِهِمْ ۖ أَفَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ ٱلْمُبْطِلُونَ﴿۱۷۳﴾

یا نگویید که پدران ما از قبل مشرک بودند و ما فرزندانی از پی آنان [و پیرو آنان‌] بودیم؛ آیا ما را به خاطر آنچه هرزه درایان کردند هلاک می‌کنی؟

وَكَذَٰلِكَ نُفَصِّلُ ٱلْـَٔايَـٰتِ وَلَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ﴿۱۷۴﴾

آیات را این گونه به وضوح بیان می‌کنیم و بسا که بازگردند.

وَٱتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ٱلَّذِىٓ ءَاتَيْنَـٰهُ ءَايَـٰتِنَا فَٱنسَلَخَ مِنْهَا فَأَتْبَعَهُ ٱلشَّيْطَـٰنُ فَكَانَ مِنَ ٱلْغَاوِينَ﴿۱۷۵﴾

داستان آن [دانشمند‌] را بر آنان بخوان که نشانه‌های خود را [به صورت کراماتی‌] به او داده بودیم، ولی یکباره از آنها دست کشید، آنگاه شیطان به تعقیبش پرداخت و در راه تباهی قرار گرفت(۱).

وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَـٰهُ بِهَا وَلَـٰكِنَّهُۥٓ أَخْلَدَ إِلَى ٱلْأَرْضِ وَٱتَّبَعَ هَوَىٰهُ ۚ فَمَثَلُهُۥ كَمَثَلِ ٱلْكَلْبِ إِن تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَث ۚ ذَّٰلِكَ مَثَلُ ٱلْقَوْمِ ٱلَّذِينَ كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا ۚ فَٱقْصُصِ ٱلْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ﴿۱۷۶﴾

و اگر می‌خواستیم [و شایسته‌اش تشخیص می‌دادیم، مقام‌] او را بدان [کرامات‌] رفعت می‌بخشیدیم(۱)، ولی او به پستی گرایید و هوای نفس خویش را پیروی کرد(۲)؛ حکایت او همچون حکایت سگ است که چه بر او حمله بری و چه به حال خود رهایش کنی، له له زند(۳)؛ چنین است داستان گروهی که آیات ما را دروغ شمردند؛ داستان را بازگو، بسا که اندیشه کنند.

سَآءَ مَثَلًا ٱلْقَوْمُ ٱلَّذِينَ كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا وَأَنفُسَهُمْ كَانُوا۟ يَظْلِمُونَ﴿۱۷۷﴾

گروهی که آیات ما را دروغ شمردند و به خویش ستم می‌کردند، از صفت بدی برخوردارند.

مَن يَهْدِ ٱللَّهُ فَهُوَ ٱلْمُهْتَدِى ۖ وَمَن يُضْلِلْ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْخَـٰسِرُونَ﴿۱۷۸﴾

هر که را خدا هدایت کند، ‌‌راه‌یافته [واقعی‌] است(۱) و آنان که خدا گمراهشان کند(۲)، زیانکارند.