وَلَن تَرْضَىٰ عَنكَ ٱلْيَهُودُ وَلَا ٱلنَّصَـٰرَىٰ حَتَّىٰ تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ ۗ قُلْ إِنَّ هُدَى ٱللَّهِ هُوَ ٱلْهُدَىٰ ۗ وَلَئِنِ ٱتَّبَعْتَ أَهْوَآءَهُم بَعْدَ ٱلَّذِى جَآءَكَ مِنَ ٱلْعِلْمِ ۙ مَا لَكَ مِنَ ٱللَّهِ مِن وَلِىٍّ وَلَا نَصِيرٍ﴿۱۲۰﴾

یهودیان و مسیحیان هرگز از تو خشنود نخواهند شد، مگر اینکه از آیین آنان پیروی کنی؛ بگو: بی‌تردید هدایت [راستین‌]، هدایت خداست و اگر آگاهانه از هوسهای آنان پیروی کنی، در برابر خدا هیچ کارساز و یاوری نخواهی داشت.

ٱلَّذِينَ ءَاتَيْنَـٰهُمُ ٱلْكِتَـٰبَ يَتْلُونَهُۥ حَقَّ تِلَاوَتِهِۦٓ أُو۟لَـٰٓئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِۦ ۗ وَمَن يَكْفُرْ بِهِۦ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْخَـٰسِرُونَ﴿۱۲۱﴾

اهل‌کتاب که کتابشان را آن گونه که شایسته است [با توجّه و دقت‌] می‌خوانند، به قرآن [نیز‌] ایمان می‌آورند؛ و آنان که آن را انکار کنند، زیانکارند.

يَـٰبَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ٱذْكُرُوا۟ نِعْمَتِىَ ٱلَّتِىٓ أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَأَنِّى فَضَّلْتُكُمْ عَلَى ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۱۲۲﴾

ای دودمان یعقوب، نعمت مرا که بر شما ارزانی داشته‌ام و شما را [به موهبت توحید‌] بر مردم [زمانه‌] برتری دادم، به خاطر آورید.

وَٱتَّقُوا۟ يَوْمًا لَّا تَجْزِى نَفْسٌ عَن نَّفْسٍ شَيْـًٔا وَلَا يُقْبَلُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلَا تَنفَعُهَا شَفَـٰعَةٌ وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ﴿۱۲۳﴾

بترسید از روزی که هیچ کس بلاگردان دیگری نشود(۱) و مجازاتش بازخرید نگردد(۲) و هیچ شفاعت و امدادی سودمند نیفتد و آدمیان مورد یاری قرار نگیرند(۳).

۞ وَإِذِ ٱبْتَلَىٰٓ إِبْرَٰهِـۧمَ رَبُّهُۥ بِكَلِمَـٰتٍ فَأَتَمَّهُنَّ ۖ قَالَ إِنِّى جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا ۖ قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِى ۖ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى ٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۱۲۴﴾

[به یاد آر‌] وقتی که ابراهیم را ‌صاحب‌اختیارش به اموری چند [مثل شکستن بتها(۱)، فتنه آتش(۲)، تجدید بنای کعبه(۳) و اسکان خانواده‌اش در سرزمین بی‌آب و علف مکّه(۴) مکلّف کرد و‌] در آزمون نهاد و او همه [مراحل‌] را به انجام رساند؛ [آنگاه خدا‌] فرمود: تو را [سرمشق و‌] پیشوای مردم قرار می‌دهم؛ [ابراهیم‌] گفت: از دودمان من [چطور(۵)‌]؟ گفت: [اگر شایسته باشند، که‌] پیمان من شامل ستمگران نخواهد شد(۶).

وَإِذْ جَعَلْنَا ٱلْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَأَمْنًا وَٱتَّخِذُوا۟ مِن مَّقَامِ إِبْرَٰهِـۧمَ مُصَلًّى ۖ وَعَهِدْنَآ إِلَىٰٓ إِبْرَٰهِـۧمَ وَإِسْمَـٰعِيلَ أَن طَهِّرَا بَيْتِىَ لِلطَّآئِفِينَ وَٱلْعَـٰكِفِينَ وَٱلرُّكَّعِ ٱلسُّجُودِ﴿۱۲۵﴾

و [به یاد آر‌] زمانی را که خانه [کعبه‌] را مرجع و حرمی امن برای مردم قرار دادیم(۱) و [مقرّر کردیم‌] مقام ابراهیم(۲) را نمازگاهی برای خویش انتخاب کنید و به ابراهیم و اسماعیل سفارش کردیم که: خانه مرا برای طواف‌‌کنندگان و مجاوران و رکوع و سجودکنندگان(۳) پاکیزه گردانید.

وَإِذْ قَالَ إِبْرَٰهِـۧمُ رَبِّ ٱجْعَلْ هَـٰذَا بَلَدًا ءَامِنًا وَٱرْزُقْ أَهْلَهُۥ مِنَ ٱلثَّمَرَٰتِ مَنْ ءَامَنَ مِنْهُم بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْـَٔاخِرِ ۖ قَالَ وَمَن كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُۥ قَلِيلًا ثُمَّ أَضْطَرُّهُۥٓ إِلَىٰ عَذَابِ ٱلنَّارِ ۖ وَبِئْسَ ٱلْمَصِيرُ﴿۱۲۶﴾

[به یاد آر‌] هنگامی که ابراهیم گفت: ‌صاحب‌اختیارا، این [محلّ‌] را سرزمینی امن قرار ده و به مردمش هر که را به خدا و روز واپسین باور دارد، از [انواع‌] ثمرات روزی ده؛ [خدایش اجابت کرد و‌] گفت: امّا هر که انکار ورزد، اندک [روزگار‌]ی برخوردارش خواهم ساخت، نهایتاً به [تحمّل‌] مجازات آتش - که بد سرانجامی است - ناگزیرش سازم.