وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَٰهِـۧمُ ٱلْقَوَاعِدَ مِنَ ٱلْبَيْتِ وَإِسْمَـٰعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّآ ۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ﴿۱۲۷﴾

آنگاه که ابراهیم و اسماعیل پایه‌های(۱) خانه [کعبه‌] را [مرمت کرده‌] بالا بردند(۲)، [گفتند:‌] ‌صاحب‌اختیارا، [این خدمت را‌] از ما بپذیر، که شنوا و آگاه تویی، تو.

رَبَّنَا وَٱجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِن ذُرِّيَّتِنَآ أُمَّةً مُّسْلِمَةً لَّكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَآ ۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلتَّوَّابُ ٱلرَّحِيمُ﴿۱۲۸﴾

‌صاحب‌اختیارا، ما را تسلیم خود گردان و از دودمان ما نیز امّتی(۱) که در برابر تو تسلیم باشند پدید آور و مراسم عبادتمان را به ما بیاموز و [به رحمت خود‌] بر ما بازگرد، که بازپذیر و مهربان تویی، تو.

رَبَّنَا وَٱبْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِّنْهُمْ يَتْلُوا۟ عَلَيْهِمْ ءَايَـٰتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ ٱلْكِتَـٰبَ وَٱلْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيهِمْ ۚ إِنَّكَ أَنتَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ﴿۱۲۹﴾

‌صاحب‌اختیارا، در میان آنان رسولی از خودشان برانگیز که آیات تو را بر آنان می‌خواند و به آنان کتاب و دانشِ توأم با بینش می‌آموزد و [از پلیدی جهل و شرک‌] پاکشان می‌سازد(۱)، که فرا دست و فرزانه تویی، تو.

وَمَن يَرْغَبُ عَن مِّلَّةِ إِبْرَٰهِـۧمَ إِلَّا مَن سَفِهَ نَفْسَهُۥ ۚ وَلَقَدِ ٱصْطَفَيْنَـٰهُ فِى ٱلدُّنْيَا ۖ وَإِنَّهُۥ فِى ٱلْـَٔاخِرَةِ لَمِنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ﴿۱۳۰﴾

چه کسی جز افراد سبکسر از آیین ابراهیم روی‌گردان خواهد شد؟ ابراهیم را در دنیا برگزیدیم و در آخرت نیز در زمره شایستگان خواهد بود.

إِذْ قَالَ لَهُۥ رَبُّهُۥٓ أَسْلِمْ ۖ قَالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۱۳۱﴾

آنگاه که ‌صاحب‌اختیار ابراهیم به او گفت: به مقام تسلیم درآی! گفت: در برابر ‌صاحب‌اختیار جهانیان [با تمام وجود‌] تسلیم شده‌ام.

وَوَصَّىٰ بِهَآ إِبْرَٰهِـۧمُ بَنِيهِ وَيَعْقُوبُ يَـٰبَنِىَّ إِنَّ ٱللَّهَ ٱصْطَفَىٰ لَكُمُ ٱلدِّينَ فَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنتُم مُّسْلِمُونَ﴿۱۳۲﴾

همین [روش تسلیم در مقابل خدا‌] را ابراهیم و یعقوب به فرزندان خویش نیز سفارش کردند [و گفتند :‌] فرزندان من، خدا این دین را برای شما برگزیده است، زنهار جز به حال تسلیم [در برابر او(۱)‌] از دنیا نروید.

أَمْ كُنتُمْ شُهَدَآءَ إِذْ حَضَرَ يَعْقُوبَ ٱلْمَوْتُ إِذْ قَالَ لِبَنِيهِ مَا تَعْبُدُونَ مِنۢ بَعْدِى قَالُوا۟ نَعْبُدُ إِلَـٰهَكَ وَإِلَـٰهَ ءَابَآئِكَ إِبْرَٰهِـۧمَ وَإِسْمَـٰعِيلَ وَإِسْحَـٰقَ إِلَـٰهًا وَٰحِدًا وَنَحْنُ لَهُۥ مُسْلِمُونَ﴿۱۳۳﴾

مگر حاضر و گواه بودید آنگاه که مرگ یعقوب فرا رسید، به فرزندان خود گفت: پس از من چه چیز را بندگی خواهید کرد؟ گفتند: معبود تو و پدرانت ابراهیم و اسماعیل(۱) و ‌اسحاق، آن معبود یگانه را بندگی می‌کنیم و جملگی در برابر او تسلیم هستیم.

تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ ۖ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُم مَّا كَسَبْتُمْ ۖ وَلَا تُسْـَٔلُونَ عَمَّا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۱۳۴﴾

آنان امّتی بودند که دورانشان سپری شد؛ آنان [نتیجه‌] دستاورد خویش را دارند و شما نیز [نتیجه‌] دستاورد خویش را خواهید داشت و مسؤول اعمال آنان نخواهید بود(۱).