وَعَلَى ٱلثَّلَـٰثَةِ ٱلَّذِينَ خُلِّفُوا۟ حَتَّىٰٓ إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ ٱلْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنفُسُهُمْ وَظَنُّوٓا۟ أَن لَّا مَلْجَأَ مِنَ ٱللَّهِ إِلَّآ إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوٓا۟ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلتَّوَّابُ ٱلرَّحِيمُ﴿۱۱۸﴾

و [نیز‌] بر آن سه تن که [با عذرتراشی خود از شرکت در جنگ تبوک‌] بازمانده شدند، [و از جانب مردم طرد شدند‌] تا آنکه زمین با همه فراخی‌اش بر آنان تنگ شد، و از [وجود‌] خویش به تنگ آمدند و دریافتند که در برابر خدا هیچ پناهی جز خودش نیست؛ آنگاه [به رحمت خویش‌] بر آنان بازگشت [و به آنان امکان داد‌] تا بازگردند، که خدا بازپذیر و مهربان است.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ ٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَكُونُوا۟ مَعَ ٱلصَّـٰدِقِينَ﴿۱۱۹﴾

ای ایمان‌آوردگان(۱)، در برابر خدا پروا کنید(۲) و با راستان(۳) همگام باشید.

مَا كَانَ لِأَهْلِ ٱلْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُم مِّنَ ٱلْأَعْرَابِ أَن يَتَخَلَّفُوا۟ عَن رَّسُولِ ٱللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا۟ بِأَنفُسِهِمْ عَن نَّفْسِهِۦ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ وَلَا يَطَـُٔونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ ٱلْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُم بِهِۦ عَمَلٌ صَـٰلِحٌ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ ٱلْمُحْسِنِينَ﴿۱۲۰﴾

سزاوار نیست که اهل مدینه و بادیه‌نشینان اطرافش از [همراهی با‌] رسول خدا بازمانند و حفظ جان خویش را مقدّم بر او بشمرند؛ زیرا در راه خدا هیچ تشنگی و رنج و گرسنگی تحمّل نکنند و هیچ گامی که انکارورزان را خشمگین سازد برندارند و ضربه‌ای از دشمن نخورند، مگر آنکه بدان سبب، عمل صالحی برای آنان ثبت شود؛ زیرا خدا پاداش نیکوکاران را تباه نخواهد کرد؛

وَلَا يُنفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً وَلَا يَقْطَعُونَ وَادِيًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ ٱللَّهُ أَحْسَنَ مَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۱۲۱﴾

و [نیز‌] هیچ هزینه‌ای [در راه دفاع‌] نکنند، چه اندک و چه بسیار، و هیچ سرزمینی را [برای دفاع‌] نپیمایند، مگر اینکه به حساب آنها ثبت می‌شود، تا خدا به قیاس بهترین اعمالشان به آنان پاداش دهد.

۞ وَمَا كَانَ ٱلْمُؤْمِنُونَ لِيَنفِرُوا۟ كَآفَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُوا۟ فِى ٱلدِّينِ وَلِيُنذِرُوا۟ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوٓا۟ إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ﴿۱۲۲﴾

شایسته نیست که مؤمنان همگی با هم رهسپار جهاد شوند؛ چرا از هر دسته‌ای یک گروه [به مراکز فرهنگی‌] نمی‌روند تا در [معارف‌] دین پژوهش کنند و هنگام بازگشت به سوی قوم خود، آنان را هشدار دهند، بسا که [از خطا و انحراف‌] حذر کنند.