وَإِذَآ أَذَقْنَا ٱلنَّاسَ رَحْمَةً مِّنۢ بَعْدِ ضَرَّآءَ مَسَّتْهُمْ إِذَا لَهُم مَّكْرٌ فِىٓ ءَايَاتِنَا ۚ قُلِ ٱللَّهُ أَسْرَعُ مَكْرًا ۚ إِنَّ رُسُلَنَا يَكْتُبُونَ مَا تَمْكُرُونَ﴿۲۱﴾

هر گاه پس از گزندی که به مردم رسیده است، رحمتی به آنان بچشانیم، [ناشی از درایت خود می‌دانند و‌] در نشانه‌های [قدرت‌] ما [با ناسپاسی‌] دسیسه [و بداندیشی‌] می‌کنند؛ بگو: دسیسه خدا سریع‌تر [از شما‌] است(۱)؛ محقّقاً فرشتگان ما دسیسه‌های شما را ثبت می‌کنند(۲).

هُوَ ٱلَّذِى يُسَيِّرُكُمْ فِى ٱلْبَرِّ وَٱلْبَحْرِ ۖ حَتَّىٰٓ إِذَا كُنتُمْ فِى ٱلْفُلْكِ وَجَرَيْنَ بِهِم بِرِيحٍ طَيِّبَةٍ وَفَرِحُوا۟ بِهَا جَآءَتْهَا رِيحٌ عَاصِفٌ وَجَآءَهُمُ ٱلْمَوْجُ مِن كُلِّ مَكَانٍ وَظَنُّوٓا۟ أَنَّهُمْ أُحِيطَ بِهِمْ ۙ دَعَوُا۟ ٱللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ لَئِنْ أَنجَيْتَنَا مِنْ هَـٰذِهِۦ لَنَكُونَنَّ مِنَ ٱلشَّـٰكِرِينَ﴿۲۲﴾

اوست که شما را در خشکی و دریا سیر می‌دهد، تا آنگاه که در کشتیها(۱) قرار می‌گیرید؛ [کشتیها‌] به بادی دلپذیر سرنشینان را به حرکت درآورند که بدان شادمان گردند، [ناگاه‌] تندبادی سخت بر کشتیها می‌وزد و امواج از هر سو بر آنان روی می‌آورد، به گونه‌ای که یقین کنند در محاصره قرار گرفته‌اند، آنگاه خدا را با خلوص اعتقاد [به نیایش‌] می‌خوانند که: اگر ما را از این [ورطه‌] نجات دهی، بیقین سپاسگزار خواهیم بود(۲).

فَلَمَّآ أَنجَىٰهُمْ إِذَا هُمْ يَبْغُونَ فِى ٱلْأَرْضِ بِغَيْرِ ٱلْحَقِّ ۗ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ إِنَّمَا بَغْيُكُمْ عَلَىٰٓ أَنفُسِكُم ۖ مَّتَـٰعَ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا ۖ ثُمَّ إِلَيْنَا مَرْجِعُكُمْ فَنُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ﴿۲۳﴾

امّا هنگامی که آنان را نجات داد، باز در زمین به ناحق ‌‌برتری‌خواهی کنند؛ ای مردم، [آگاه باشید که‌] تجاوز و ‌‌برتری‌خواهی شما تنها به زیان خود شماست(۱)، برخورداری [گذرای‌] زندگی دنیا [را می‌خواهید‌]، آنگاه بازگشت شما به پیشگاه ماست و شما را از کردارتان آگاه خواهیم کرد(۲).

إِنَّمَا مَثَلُ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا كَمَآءٍ أَنزَلْنَـٰهُ مِنَ ٱلسَّمَآءِ فَٱخْتَلَطَ بِهِۦ نَبَاتُ ٱلْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ ٱلنَّاسُ وَٱلْأَنْعَـٰمُ حَتَّىٰٓ إِذَآ أَخَذَتِ ٱلْأَرْضُ زُخْرُفَهَا وَٱزَّيَّنَتْ وَظَنَّ أَهْلُهَآ أَنَّهُمْ قَـٰدِرُونَ عَلَيْهَآ أَتَىٰهَآ أَمْرُنَا لَيْلًا أَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنَـٰهَا حَصِيدًا كَأَن لَّمْ تَغْنَ بِٱلْأَمْسِ ۚ كَذَٰلِكَ نُفَصِّلُ ٱلْـَٔايَـٰتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ﴿۲۴﴾

در حقیقت، مَثَل زندگی دنیا همچون بارانی است که از آسمان فروفرستادیم که بر اثر آن رستنی‌های زمین که مردم و دامها از آن تغذیه می‌کنند، در هم آمیخت [و انبوه شد‌]؛ تا آنگاه که زمین شکوفه‌های خود را برگرفت و آراسته شد(۱) و اهل آن پنداشتند که بر [انتفاع از‌] آن توانایی دارند، [به ناگاه‌] اراده ما شب هنگام یا به روز [برای نابودی آن‌] فرا رسید و چنان آن را [به طوفان بلا‌] درو کردیم که گویی دیروز هیچ چیز نبوده است؛ آیات را این گونه برای اندیشمندان به وضوح بیان می‌کنیم.

وَٱللَّهُ يَدْعُوٓا۟ إِلَىٰ دَارِ ٱلسَّلَـٰمِ وَيَهْدِى مَن يَشَآءُ إِلَىٰ صِرَٰطٍ مُّسْتَقِيمٍ﴿۲۵﴾

خدا به سرمنزل سلامت فرا می‌خواند(۱)؛ و هر که را بخواهد [و شایسته ببیند‌] به راه راست هدایت خواهد کرد(۲).