۞ لِّلَّذِينَ أَحْسَنُوا۟ ٱلْحُسْنَىٰ وَزِيَادَةٌ ۖ وَلَا يَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَلَا ذِلَّةٌ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ أَصْحَـٰبُ ٱلْجَنَّةِ ۖ هُمْ فِيهَا خَـٰلِدُونَ﴿۲۶﴾

نیکوکاران [به پاداش رفتارشان‌] نیکویی خواهند داشت و [حتّی‌] افزون [بر استحقاق(۱)‌]؛ و چهره‌های آنان را هیچ تیرگی و ذلّتی فرا نخواهد گرفت؛ آنان جاودانه بهشتی‌اند.

وَٱلَّذِينَ كَسَبُوا۟ ٱلسَّيِّـَٔاتِ جَزَآءُ سَيِّئَةٍۭ بِمِثْلِهَا وَتَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۖ مَّا لَهُم مِّنَ ٱللَّهِ مِنْ عَاصِمٍ ۖ كَأَنَّمَآ أُغْشِيَتْ وُجُوهُهُمْ قِطَعًا مِّنَ ٱلَّيْلِ مُظْلِمًا ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ أَصْحَـٰبُ ٱلنَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَـٰلِدُونَ﴿۲۷﴾

امّا کسانی که مرتکب زشتیها شدند، سزای [هر‌] بدی، همانند آن است؛ و [اگر از حدّ بگذرند‌] آنان را ذلّت فرا گیرد که گویی چهره‌های آنان به پاره‌هایی(۱) از شب پوشانده شده است؛ و در قبال خدا محافظی نخواهند داشت؛ آنان جاودانه دوزخی‌اند.

وَيَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمِيعًا ثُمَّ نَقُولُ لِلَّذِينَ أَشْرَكُوا۟ مَكَانَكُمْ أَنتُمْ وَشُرَكَآؤُكُمْ ۚ فَزَيَّلْنَا بَيْنَهُمْ ۖ وَقَالَ شُرَكَآؤُهُم مَّا كُنتُمْ إِيَّانَا تَعْبُدُونَ﴿۲۸﴾

و [بترسید از‌] روزی که همگان را احضار کنیم(۱)، آنگاه به شرک‌‌‌ورزان خطاب کنیم(۲): شما و معبودهایتان به جای خود بایستید؛ آنگاه میانشان جدایی افکنیم(۳) و معبودانشان گویند: شما [در حقیقت‌] بندگی ما را نمی‌کردید [مصلحت خود را در بندگی ما می‌دیدید(۴)‌].

فَكَفَىٰ بِٱللَّهِ شَهِيدًۢا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ إِن كُنَّا عَنْ عِبَادَتِكُمْ لَغَـٰفِلِينَ﴿۲۹﴾

و خدا به عنوان گواه بین ما و شما کافی است، به راستی(۱) ما در مورد بندگی شما [نسبت به خود‌] به کلّی بی‌خبر بودیم(۲).

هُنَالِكَ تَبْلُوا۟ كُلُّ نَفْسٍ مَّآ أَسْلَفَتْ ۚ وَرُدُّوٓا۟ إِلَى ٱللَّهِ مَوْلَىٰهُمُ ٱلْحَقِّ ۖ وَضَلَّ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يَفْتَرُونَ﴿۳۰﴾

آنجاست که هر کس به [بازتاب‌] آنچه در گذشته کرده است، مبتلا خواهد شد و همه به پیشگاه خدا - کارساز حقیقی خود - بازگردانده می‌شوند و بتهایی که به باطل عَلَم می‌کردند، از نظرشان ناپدید گردد.

قُلْ مَن يَرْزُقُكُم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ وَٱلْأَرْضِ أَمَّن يَمْلِكُ ٱلسَّمْعَ وَٱلْأَبْصَـٰرَ وَمَن يُخْرِجُ ٱلْحَىَّ مِنَ ٱلْمَيِّتِ وَيُخْرِجُ ٱلْمَيِّتَ مِنَ ٱلْحَىِّ وَمَن يُدَبِّرُ ٱلْأَمْرَ ۚ فَسَيَقُولُونَ ٱللَّهُ ۚ فَقُلْ أَفَلَا تَتَّقُونَ﴿۳۱﴾

بگو: چه کسی از آسمان و زمین به شما روزی می‌بخشد؟ یا کیست که بر گوش و دیدگان[تان] سیطره دارد؟ و کیست که [موجود‌] زنده را از [ماده‌] بی‌جان پدید می‌آورد و [ماده‌] بی‌جان را از [موجود‌] زنده؟ و تدبیر امور [جهان‌] به دست کیست؟ خواهند گفت: خدا؛ بگو: پس چرا [از بندگی غیر خدا‌] پروا نمی‌کنید؟

فَذَٰلِكُمُ ٱللَّهُ رَبُّكُمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَاذَا بَعْدَ ٱلْحَقِّ إِلَّا ٱلضَّلَـٰلُ ۖ فَأَنَّىٰ تُصْرَفُونَ﴿۳۲﴾

این است خدا، ‌صاحب‌اختیار راستین شما؛ از حق که بگذری، جز گمراهی چیست؟ پس چگونه از راه [بندگی او‌] گردانده می‌شوید؟

كَذَٰلِكَ حَقَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ عَلَى ٱلَّذِينَ فَسَقُوٓا۟ أَنَّهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ﴿۳۳﴾

سخن ‌صاحب‌اختیارت در مورد منحرفین که [گفت:‌] ایمان نمی‌آورند(۱)، این گونه به تحقّق پیوست.