۞ وَٱتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ نُوحٍ إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِۦ يَـٰقَوْمِ إِن كَانَ كَبُرَ عَلَيْكُم مَّقَامِى وَتَذْكِيرِى بِـَٔايَـٰتِ ٱللَّهِ فَعَلَى ٱللَّهِ تَوَكَّلْتُ فَأَجْمِعُوٓا۟ أَمْرَكُمْ وَشُرَكَآءَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُنْ أَمْرُكُمْ عَلَيْكُمْ غُمَّةً ثُمَّ ٱقْضُوٓا۟ إِلَىَّ وَلَا تُنظِرُونِ﴿۷۱﴾

داستان نوح را برای آنان بازگو، آنگاه که به قوم خود گفت: ای قوم من، اگر موضع من و یادآوری‌هایم به آیات الهی بر شما گران است، [و قصد مقابله دارید،‌] من بر خدا توکّل کرده‌ام(۱)؛ شما هم به اتّفاق معبودان خویش همداستان شوید تا [در صورت شکست، برنامه‌] کارتان برای شما مایه اندوه نشود، آنگاه درباره من [هر چه توانید‌] به کار بندید و مهلتم ندهید.

فَإِن تَوَلَّيْتُمْ فَمَا سَأَلْتُكُم مِّنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَى ٱللَّهِ ۖ وَأُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ مِنَ ٱلْمُسْلِمِينَ﴿۷۲﴾

اگر [از هشدارهای من‌] روی برمی‌تابید، من پاداشی از شما نخواسته‌ام؛ پاداش من تنها بر عهده خداست، و فرمان یافته‌ام که [در برابر خدا(۱)‌] تسلیم باشم.

فَكَذَّبُوهُ فَنَجَّيْنَـٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ فِى ٱلْفُلْكِ وَجَعَلْنَـٰهُمْ خَلَـٰٓئِفَ وَأَغْرَقْنَا ٱلَّذِينَ كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا ۖ فَٱنظُرْ كَيْفَ كَانَ عَـٰقِبَةُ ٱلْمُنذَرِينَ﴿۷۳﴾

باز هم تکذیبش کردند، ما [هم‌] او و همراهانش را که در کشتی بودند نجات دادیم و آنان را جانشین [ناباوران‌] قرار دادیم و کسانی را که آیات ما را دروغ شمردند، غرقه ساختیم؛ ببین سرانجام هشدارداده‌شدگان چگونه بود.

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنۢ بَعْدِهِۦ رُسُلًا إِلَىٰ قَوْمِهِمْ فَجَآءُوهُم بِٱلْبَيِّنَـٰتِ فَمَا كَانُوا۟ لِيُؤْمِنُوا۟ بِمَا كَذَّبُوا۟ بِهِۦ مِن قَبْلُ ۚ كَذَٰلِكَ نَطْبَعُ عَلَىٰ قُلُوبِ ٱلْمُعْتَدِينَ﴿۷۴﴾

آنگاه پس از نوح، رسولانی بر قومشان برانگیختیم که نشانه‌های روشن بر آنان آوردند، ولی آنان بر آن نبودند که به آنچه که قبلاً آن را دروغ می‌شمردند، ایمان آورند؛ بر دلهای متجاوزان این گونه مهر [غفلت‌] می‌نهیم(۱).

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنۢ بَعْدِهِم مُّوسَىٰ وَهَـٰرُونَ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ وَمَلَإِي۟هِۦ بِـَٔايَـٰتِنَا فَٱسْتَكْبَرُوا۟ وَكَانُوا۟ قَوْمًا مُّجْرِمِينَ﴿۷۵﴾

پس از آنان، موسی و هارون را با آیات خویش بر فرعون و سران [قوم‌] ش برانگیختیم، ولی آنان که گروهی بزهکار بودند، [در مقابل آیات‌] تکبّر ورزیدند.

فَلَمَّا جَآءَهُمُ ٱلْحَقُّ مِنْ عِندِنَا قَالُوٓا۟ إِنَّ هَـٰذَا لَسِحْرٌ مُّبِينٌ﴿۷۶﴾

و چون [آیات‌] حق از جانب ما بر آنان آمد، گفتند: این جادویی است آشکار.

قَالَ مُوسَىٰٓ أَتَقُولُونَ لِلْحَقِّ لَمَّا جَآءَكُمْ ۖ أَسِحْرٌ هَـٰذَا وَلَا يُفْلِحُ ٱلسَّـٰحِرُونَ﴿۷۷﴾

موسی گفت: آیا درباره [معجزات‌] حق که برای شما آمده است چنین سخن [ناهنجاری‌] می‌گویید؟ آیا این جادوست؟ در حالی که جادوگران رستگار نخواهند شد.

قَالُوٓا۟ أَجِئْتَنَا لِتَلْفِتَنَا عَمَّا وَجَدْنَا عَلَيْهِ ءَابَآءَنَا وَتَكُونَ لَكُمَا ٱلْكِبْرِيَآءُ فِى ٱلْأَرْضِ وَمَا نَحْنُ لَكُمَا بِمُؤْمِنِينَ﴿۷۸﴾

گفتند: آیا آمده‌ای که ما را از [ادامه‌] راهی که پدرانمان را [معتقد‌] به آن تشخیص داده‌ایم، منصرف سازی تا [به اتّفاق برادرت‌] در این سرزمین سروری یابید؟ ما هرگز شما را باور نخواهیم کرد.