۞ وَمَا مِن دَآبَّةٍ فِى ٱلْأَرْضِ إِلَّا عَلَى ٱللَّهِ رِزْقُهَا وَيَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَمُسْتَوْدَعَهَا ۚ كُلٌّ فِى كِتَـٰبٍ مُّبِينٍ﴿۶﴾

هیچ موجود زنده‌ای(۱) روی زمین نیست جز آنکه روزی‌اش بر عهده خداست و محلّ زیست و آرامگاهش را می‌داند(۲)؛ و همه چیز در کتاب روشن [علم خدا‌] ثبت است.

وَهُوَ ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ فِى سِتَّةِ أَيَّامٍ وَكَانَ عَرْشُهُۥ عَلَى ٱلْمَآءِ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ۗ وَلَئِن قُلْتَ إِنَّكُم مَّبْعُوثُونَ مِنۢ بَعْدِ ٱلْمَوْتِ لَيَقُولَنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓا۟ إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ﴿۷﴾

اوست که آسمانها و زمین را طی شش دوران آفرید و [قبل از آن‌] عرش او بر آب قرار داشت(۱)، هدف [از آفرینش‌] این بود که شما را بیازماید که کدام یک در عمل بهترید(۲)؛ و اگر بگویی پس از مرگ برانگیخته خواهید شد، انکارورزان خواهند گفت: این جز [تصوّری باطل و‌] جادویی آشکار نیست.

وَلَئِنْ أَخَّرْنَا عَنْهُمُ ٱلْعَذَابَ إِلَىٰٓ أُمَّةٍ مَّعْدُودَةٍ لَّيَقُولُنَّ مَا يَحْبِسُهُۥٓ ۗ أَلَا يَوْمَ يَأْتِيهِمْ لَيْسَ مَصْرُوفًا عَنْهُمْ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ﴿۸﴾

اگر مجازات آنان را چند صباحی به تأخیر اندازیم، [به ریشخند‌] خواهند گفت: چه چیز آن را بازمی‌دارد؟ آگاه باشید روزی که مجازاتشان فرارسد، از آنان بازداشته نخواهد شد و مجازاتی که استهزایش می‌کردند، دامنگیرشان خواهد شد.

وَلَئِنْ أَذَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ مِنَّا رَحْمَةً ثُمَّ نَزَعْنَـٰهَا مِنْهُ إِنَّهُۥ لَيَـُٔوسٌ كَفُورٌ﴿۹﴾

اگر انسان را از رحمت خود برخوردار سازیم، آنگاه [به مصلحتی‌] آن را از او بازداریم، نومید و ناسپاس خواهد شد(۱).

وَلَئِنْ أَذَقْنَـٰهُ نَعْمَآءَ بَعْدَ ضَرَّآءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ ذَهَبَ ٱلسَّيِّـَٔاتُ عَنِّىٓ ۚ إِنَّهُۥ لَفَرِحٌ فَخُورٌ﴿۱۰﴾

و اگر پس از گزندی که به او رسیده است، نعمت و آسایشی به او بچشانیم، خواهد گفت: مشکلات از من برطرف شد؛ چرا که سرمست و فخرفروش است؛

إِلَّا ٱلَّذِينَ صَبَرُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ أُو۟لَـٰٓئِكَ لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ كَبِيرٌ﴿۱۱﴾

مگر شکیبایانِ نیکوکار که آمرزش و پاداشی بزرگ [در انتظار‌] دارند.

فَلَعَلَّكَ تَارِكٌۢ بَعْضَ مَا يُوحَىٰٓ إِلَيْكَ وَضَآئِقٌۢ بِهِۦ صَدْرُكَ أَن يَقُولُوا۟ لَوْلَآ أُنزِلَ عَلَيْهِ كَنزٌ أَوْ جَآءَ مَعَهُۥ مَلَكٌ ۚ إِنَّمَآ أَنتَ نَذِيرٌ ۚ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ وَكِيلٌ﴿۱۲﴾

مباد(۱) از بیم آنکه می‌گویند چرا گنجی بر او نرسیده یا فرشته‌ای همراهش نیامده است، [ابلاغ‌] پاره‌ای از آیات را که به تو وحی می‌شود، فروگذاری و نسبت به آن دلتنگ شوی؛ تو فقط هشداردهنده‌ای؛ و خدا کارگزار هر چیزی است.