وَيَـٰقَوْمِ لَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مَالًا ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَى ٱللَّهِ ۚ وَمَآ أَنَا۠ بِطَارِدِ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ ۚ إِنَّهُم مُّلَـٰقُوا۟ رَبِّهِمْ وَلَـٰكِنِّىٓ أَرَىٰكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُونَ﴿۲۹﴾

ای قوم من، از شما بر رسالتم مالی نخواسته‌ام(۱)؛ پاداش من تنها بر عهده خداست و مؤمنان را [به خاطر شما‌] طرد نمی‌کنم(۲)؛ [زیرا‌] آنان به لقای ‌صاحب‌اختیارشان نایل خواهند شد، ولی شما را گروهی جاهل می‌بینم.

وَيَـٰقَوْمِ مَن يَنصُرُنِى مِنَ ٱللَّهِ إِن طَرَدتُّهُمْ ۚ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ﴿۳۰﴾

ای قوم من، اگر آنان را طرد کنم، چه کسی مرا در برابر خدا یاری خواهد کرد؟ آیا پند نمی‌پذیرید؟

وَلَآ أَقُولُ لَكُمْ عِندِى خَزَآئِنُ ٱللَّهِ وَلَآ أَعْلَمُ ٱلْغَيْبَ وَلَآ أَقُولُ إِنِّى مَلَكٌ وَلَآ أَقُولُ لِلَّذِينَ تَزْدَرِىٓ أَعْيُنُكُمْ لَن يُؤْتِيَهُمُ ٱللَّهُ خَيْرًا ۖ ٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا فِىٓ أَنفُسِهِمْ ۖ إِنِّىٓ إِذًا لَّمِنَ ٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۳۱﴾

به شما نمی‌گویم که خزاین خدا در اختیار من است، و از آینده هم مطلّع نیستم، و نمی‌گویم که فرشته‌ام(۱)، و درباره کسانی که به چشم شما حقیر می‌آیند(۲)، نمی‌گویم که خدا هرگز خیری نصیبشان نخواهد کرد(۳)، که در آن صورت ستمکار خواهم بود؛ خدا از درون آنان آگاه‌تر است.

قَالُوا۟ يَـٰنُوحُ قَدْ جَـٰدَلْتَنَا فَأَكْثَرْتَ جِدَٰلَنَا فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ﴿۳۲﴾

گفتند: ای نوح، با ما به مجادله برخاستی و جدال را از حد گذراندی؛ اگر راست می‌گویی مجازاتی را که به ما وعده می‌دهی پیش آر(۱).

قَالَ إِنَّمَا يَأْتِيكُم بِهِ ٱللَّهُ إِن شَآءَ وَمَآ أَنتُم بِمُعْجِزِينَ﴿۳۳﴾

گفت: فقط خدا اگر اراده کند، آن [مجازات‌] را پیش می‌آورد، و [او را‌] به تنگ نخواهید آورد.

وَلَا يَنفَعُكُمْ نُصْحِىٓ إِنْ أَرَدتُّ أَنْ أَنصَحَ لَكُمْ إِن كَانَ ٱللَّهُ يُرِيدُ أَن يُغْوِيَكُمْ ۚ هُوَ رَبُّكُمْ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ﴿۳۴﴾

اگر خدا بخواهد شما را به راه تباهی واگذارد(۱)، اندرز [هایی‌] که به تمایل خودم بدهم، سودی به حالتان نخواهد داشت؛ او ‌صاحب‌اختیار شماست؛ و به پیشگاه او بازگردانده می‌شوید.

أَمْ يَقُولُونَ ٱفْتَرَىٰهُ ۖ قُلْ إِنِ ٱفْتَرَيْتُهُۥ فَعَلَىَّ إِجْرَامِى وَأَنَا۠ بَرِىٓءٌ مِّمَّا تُجْرِمُونَ﴿۳۵﴾

مگر می‌گویند قرآن را خودش جعل کرده است(۱)؛ بگو؛ اگر من آن را جعل کرده باشم، وبال گناهم به عهده من است، و من از بزهکاریهای شما مبَرا هستم.

وَأُوحِىَ إِلَىٰ نُوحٍ أَنَّهُۥ لَن يُؤْمِنَ مِن قَوْمِكَ إِلَّا مَن قَدْ ءَامَنَ فَلَا تَبْتَئِسْ بِمَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ﴿۳۶﴾

به نوح وحی شد که جز آنان که [تاکنون‌] ایمان آورده‌اند، هرگز کسی از قوم تو ایمان نخواهد آورد، پس از آنچه می‌کردند اندوهگین مباش.

وَٱصْنَعِ ٱلْفُلْكَ بِأَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا وَلَا تُخَـٰطِبْنِى فِى ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓا۟ ۚ إِنَّهُم مُّغْرَقُونَ﴿۳۷﴾

و کشتی را زیر نظر ما و طبق وحی ما بساز و درباره ستمگران از من درخواستی مکن، که همه غرق خواهند شد.