وَيَصْنَعُ ٱلْفُلْكَ وَكُلَّمَا مَرَّ عَلَيْهِ مَلَأٌ مِّن قَوْمِهِۦ سَخِرُوا۟ مِنْهُ ۚ قَالَ إِن تَسْخَرُوا۟ مِنَّا فَإِنَّا نَسْخَرُ مِنكُمْ كَمَا تَسْخَرُونَ﴿۳۸﴾

[نوح‌] کشتی را می‌ساخت و هر گاه که سران قومش بر او می‌گذشتند، تمسخر می‌کردند. [نوح می‌] گفت: اگر ما را تمسخر می‌کنید، ما هم [به موقع خود‌] همین گونه شما را تمسخر خواهیم کرد.

فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَن يَأْتِيهِ عَذَابٌ يُخْزِيهِ وَيَحِلُّ عَلَيْهِ عَذَابٌ مُّقِيمٌ﴿۳۹﴾

به زودی خواهید دانست که کیست آنکه مجازاتی بدو رسد که رسوایش کند و مجازاتی پاینده بر او فرود آید.

حَتَّىٰٓ إِذَا جَآءَ أَمْرُنَا وَفَارَ ٱلتَّنُّورُ قُلْنَا ٱحْمِلْ فِيهَا مِن كُلٍّ زَوْجَيْنِ ٱثْنَيْنِ وَأَهْلَكَ إِلَّا مَن سَبَقَ عَلَيْهِ ٱلْقَوْلُ وَمَنْ ءَامَنَ ۚ وَمَآ ءَامَنَ مَعَهُۥٓ إِلَّا قَلِيلٌ﴿۴۰﴾

چون فرمان ما فرارسید و چشمه(۱) فوران کرد، گفتیم: از هر یک [از دامها‌] یک زوج [نر و ماده(۲)‌] همراه خانواده‌ات در کشتی بردار، به جز کسی که فرمان مجازات در مورد او از قبل مقدّر شده است(۳) و [نیز‌] ایمان آورده‌ها را [در کشتی سوار کن‌]؛ و جز عدّه کمی به او ایمان نیاورده بودند.

۞ وَقَالَ ٱرْكَبُوا۟ فِيهَا بِسْمِ ٱللَّهِ مَجْر۪ىٰهَا وَمُرْسَىٰهَآ ۚ إِنَّ رَبِّى لَغَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۴۱﴾

[نوح‌] گفت: در کشتی سوار شوید و حرکت و توقّفش با نام [و خواست‌] خداست، که ‌صاحب‌اختیار من به راستی آمرزگار و مهربان است.

وَهِىَ تَجْرِى بِهِمْ فِى مَوْجٍ كَٱلْجِبَالِ وَنَادَىٰ نُوحٌ ٱبْنَهُۥ وَكَانَ فِى مَعْزِلٍ يَـٰبُنَىَّ ٱرْكَب مَّعَنَا وَلَا تَكُن مَّعَ ٱلْكَـٰفِرِينَ﴿۴۲﴾

کشتی سرنشینانش را در میان امواجی کوه پیکر پیش می‌بُرد؛ و نوح فرزندش را که در کناری [ایستاده‌] بود، بانگ زد: پسرم، با ما سوار شو و با انکارورزان [همراه‌] مباش.

قَالَ سَـَٔاوِىٓ إِلَىٰ جَبَلٍ يَعْصِمُنِى مِنَ ٱلْمَآءِ ۚ قَالَ لَا عَاصِمَ ٱلْيَوْمَ مِنْ أَمْرِ ٱللَّهِ إِلَّا مَن رَّحِمَ ۚ وَحَالَ بَيْنَهُمَا ٱلْمَوْجُ فَكَانَ مِنَ ٱلْمُغْرَقِينَ﴿۴۳﴾

گفت: به کوهی پناه می‌برم که مرا از [خطر‌] آب حفظ می‌کند؛ [نوح‌] گفت: امروز در برابر فرمان خدا هیچ محافظی نیست، جز در مورد کسی که [خدا بر او‌] رحم کند؛ در این حال، موج میان آن دو حایل گشت و به غرق‌شدگان پیوست.

وَقِيلَ يَـٰٓأَرْضُ ٱبْلَعِى مَآءَكِ وَيَـٰسَمَآءُ أَقْلِعِى وَغِيضَ ٱلْمَآءُ وَقُضِىَ ٱلْأَمْرُ وَٱسْتَوَتْ عَلَى ٱلْجُودِىِّ ۖ وَقِيلَ بُعْدًا لِّلْقَوْمِ ٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۴۴﴾

خطاب شد: ای زمین، آب را فروبر، و ای آسمان، [از باریدن‌] بازایست(۱)؛ [آنگاه‌] آب فروکش کرد(۲) و کار به پایان رسید و [کشتی‌] بر [دامنه کوه‌] جودی(۳) قرار گرفت و گفته شد: دوری [از رحمت خدا‌] باد بر ستمگران.

وَنَادَىٰ نُوحٌ رَّبَّهُۥ فَقَالَ رَبِّ إِنَّ ٱبْنِى مِنْ أَهْلِى وَإِنَّ وَعْدَكَ ٱلْحَقُّ وَأَنتَ أَحْكَمُ ٱلْحَـٰكِمِينَ﴿۴۵﴾

[آنگاه‌] نوح با ‌صاحب‌اختیارش به نجوی نشست و گفت: ‌صاحب‌اختیارا، پسرم از خانواده من بود، وعده تو هم حق است و تو بهترین داورانی.