إِن نَّقُولُ إِلَّا ٱعْتَرَىٰكَ بَعْضُ ءَالِهَتِنَا بِسُوٓءٍ ۗ قَالَ إِنِّىٓ أُشْهِدُ ٱللَّهَ وَٱشْهَدُوٓا۟ أَنِّى بَرِىٓءٌ مِّمَّا تُشْرِكُونَ﴿۵۴﴾

تنها چیزی که [درباره تو‌] می‌توانیم بگوییم [این است که‌] یکی از معبودهای ما به [مشاعر‌] تو آسیب رسانده است؛ [هود‌] گفت: خدای را گواه می‌گیرم و شما نیز گواه باشید که من از بتهایی که در برابر خدا شریک خدا قرار داده‌اید، مبرّا هستم.

مِن دُونِهِۦ ۖ فَكِيدُونِى جَمِيعًا ثُمَّ لَا تُنظِرُونِ﴿۵۵﴾

همگی درباره من بدسگالی کنید و مهلتم ندهید.

إِنِّى تَوَكَّلْتُ عَلَى ٱللَّهِ رَبِّى وَرَبِّكُم ۚ مَّا مِن دَآبَّةٍ إِلَّا هُوَ ءَاخِذٌۢ بِنَاصِيَتِهَآ ۚ إِنَّ رَبِّى عَلَىٰ صِرَٰطٍ مُّسْتَقِيمٍ﴿۵۶﴾

تنها بر خدای، ‌صاحب‌اختیار من و شما، توکّل دارم(۱)؛ هیچ موجود زنده‌ای نیست مگر اینکه خدا حاکم بر هستی اوست؛ به راستی که ‌صاحب‌اختیار من بر راهی راست است.

فَإِن تَوَلَّوْا۟ فَقَدْ أَبْلَغْتُكُم مَّآ أُرْسِلْتُ بِهِۦٓ إِلَيْكُمْ ۚ وَيَسْتَخْلِفُ رَبِّى قَوْمًا غَيْرَكُمْ وَلَا تَضُرُّونَهُۥ شَيْـًٔا ۚ إِنَّ رَبِّى عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ حَفِيظٌ﴿۵۷﴾

و اگر روی برتابید(۱)، من پیامی را که مأمور [ابلاغ‌] آن به شما شده بودم، به شما رساندم؛ و ‌صاحب‌اختیار من گروهی دیگر را جایگزین شما خواهد کرد؛ و شما هیچ زیانی به او نمی‌رسانید؛ زیرا ‌صاحب‌اختیار من بر هر چیز نگاهبان است.

وَلَمَّا جَآءَ أَمْرُنَا نَجَّيْنَا هُودًا وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مَعَهُۥ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَنَجَّيْنَـٰهُم مِّنْ عَذَابٍ غَلِيظٍ﴿۵۸﴾

و چون فرمان ما فرارسید، به رحمت خویش، هود و کسانی را که در کنار او ایمان آورده بودند نجات دادیم، و از مجازاتی سخت(۱) رهایی بخشیدیم.

وَتِلْكَ عَادٌ ۖ جَحَدُوا۟ بِـَٔايَـٰتِ رَبِّهِمْ وَعَصَوْا۟ رُسُلَهُۥ وَٱتَّبَعُوٓا۟ أَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ﴿۵۹﴾

این قوم عاد بودند که آیات ‌صاحب‌اختیارشان را دانسته انکار و رسولانش را نافرمانی کردند و پیرو امر هر خودکامه ستیزه‌جوی شدند(۱).

وَأُتْبِعُوا۟ فِى هَـٰذِهِ ٱلدُّنْيَا لَعْنَةً وَيَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۗ أَلَآ إِنَّ عَادًا كَفَرُوا۟ رَبَّهُمْ ۗ أَلَا بُعْدًا لِّعَادٍ قَوْمِ هُودٍ﴿۶۰﴾

و در این جهان و روز رستاخیز نفرین به دنبال دارند؛ آگاه باشید که قوم عاد ‌صاحب‌اختیارشان را انکار کردند [که سیه روز شدند‌]؛ دوری [از رحمت خدا‌] بر عادیان باد، قوم هود.

۞ وَإِلَىٰ ثَمُودَ أَخَاهُمْ صَـٰلِحًا ۚ قَالَ يَـٰقَوْمِ ٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَـٰهٍ غَيْرُهُۥ ۖ هُوَ أَنشَأَكُم مِّنَ ٱلْأَرْضِ وَٱسْتَعْمَرَكُمْ فِيهَا فَٱسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوٓا۟ إِلَيْهِ ۚ إِنَّ رَبِّى قَرِيبٌ مُّجِيبٌ﴿۶۱﴾

و بر قوم ثمود(۱) برادرشان صالح را [فرستادیم‌]، گفت: ای قوم من، خدای را بندگی کنید، هیچ معبودی جز او ندارید؛ اوست که شما را از زمین پدید آورد و آبادانی آن را به شما واگذاشت، پس از او آمرزش بخواهید و به درگاهش بازآیید، که ‌صاحب‌اختیار من [به همه‌] نزدیک(۲) و پاسخ‌‌دهنده است.

قَالُوا۟ يَـٰصَـٰلِحُ قَدْ كُنتَ فِينَا مَرْجُوًّا قَبْلَ هَـٰذَآ ۖ أَتَنْهَىٰنَآ أَن نَّعْبُدَ مَا يَعْبُدُ ءَابَآؤُنَا وَإِنَّنَا لَفِى شَكٍّ مِّمَّا تَدْعُونَآ إِلَيْهِ مُرِيبٍ﴿۶۲﴾

گفتند: ای صالح، قبل از این، تو در میان ما مایه امیدواری بودی؛ آیا ما را از عبادت آنچه پدرانمان بندگی می‌کردند بازمی‌داری؟ نسبت به آنچه ما را به آن دعوت می‌کنی، در تردیدی آمیخته به بدگمانی هستیم.