صفحه ۲۲۹
قَالَ يَـٰقَوْمِ أَرَءَيْتُمْ إِن كُنتُ عَلَىٰ بَيِّنَةٍ مِّن رَّبِّى وَءَاتَىٰنِى مِنْهُ رَحْمَةً فَمَن يَنصُرُنِى مِنَ ٱللَّهِ إِنْ عَصَيْتُهُۥ ۖ فَمَا تَزِيدُونَنِى غَيْرَ تَخْسِيرٍ﴿۶۳﴾
گفت: ای قوم من، به نظر شما اگر نشانه روشنی از صاحباختیارم داشته باشم و رحمتی از جانب خود به من داده باشد، با این حال نافرمانیاش کنم، چه کسی مرا در برابر خدا یاری خواهد داد؟ شما جز زیان [نتیجهای] برای من نخواهید داشت.
وَيَـٰقَوْمِ هَـٰذِهِۦ نَاقَةُ ٱللَّهِ لَكُمْ ءَايَةً فَذَرُوهَا تَأْكُلْ فِىٓ أَرْضِ ٱللَّهِ وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوٓءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ قَرِيبٌ﴿۶۴﴾
ای قوم من، این ماده شتر خداست به عنوان نشانهای برای شما،به حال خود رهایش کنید تا در زمین خدا چَرا کند و آزاری به او نرسانید که مجازاتی زودرس شما را فراخواهد گرفت.
فَعَقَرُوهَا فَقَالَ تَمَتَّعُوا۟ فِى دَارِكُمْ ثَلَـٰثَةَ أَيَّامٍ ۖ ذَٰلِكَ وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوبٍ﴿۶۵﴾
ولی شتر را کشتند [صالح به آنان] گفت: سه روز [فرصت دارید که] در خانه[های] خود [از زندگی] برخوردار شوید؛ این وعدهای است که جای کذب ندارد.
فَلَمَّا جَآءَ أَمْرُنَا نَجَّيْنَا صَـٰلِحًا وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مَعَهُۥ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَمِنْ خِزْىِ يَوْمِئِذٍ ۗ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ ٱلْقَوِىُّ ٱلْعَزِيزُ﴿۶۶﴾
چون فرمان ما فرارسید، به رحمت خویش صالح و کسانی را که در کنار او ایمان آورده بودند، [از مجازات] و از رسوایی آن روز نجات دادیم، که صاحباختیار تو نیرومند و فرادست است.
وَأَخَذَ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ ٱلصَّيْحَةُ فَأَصْبَحُوا۟ فِى دِيَـٰرِهِمْ جَـٰثِمِينَ﴿۶۷﴾
و ستمگران را خروشی سهمناک فراگرفت و در خانههای خویش از پای درآمدند؛
كَأَن لَّمْ يَغْنَوْا۟ فِيهَآ ۗ أَلَآ إِنَّ ثَمُودَا۟ كَفَرُوا۟ رَبَّهُمْ ۗ أَلَا بُعْدًا لِّثَمُودَ﴿۶۸﴾
گویی هرگز در آن [دیار] نبودهاند، آگاه باشید که قوم ثمود صاحباختیارشان را انکار کردند؛ دوری [از رحمت خدا] باد بر قوم ثمود.
وَلَقَدْ جَآءَتْ رُسُلُنَآ إِبْرَٰهِيمَ بِٱلْبُشْرَىٰ قَالُوا۟ سَلَـٰمًا ۖ قَالَ سَلَـٰمٌ ۖ فَمَا لَبِثَ أَن جَآءَ بِعِجْلٍ حَنِيذٍ﴿۶۹﴾
فرستادگان ما برای ابراهیم بشارت آوردند و گفتند: [سلام کردیم] سلامی [گرم]؛ گفت: سلام [بر شما] و دیری نپایید که گوسالهای بریان [برای پذیرایی] آورد.
فَلَمَّا رَءَآ أَيْدِيَهُمْ لَا تَصِلُ إِلَيْهِ نَكِرَهُمْ وَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً ۚ قَالُوا۟ لَا تَخَفْ إِنَّآ أُرْسِلْنَآ إِلَىٰ قَوْمِ لُوطٍ﴿۷۰﴾
[ابراهیم] همین که دید دست میهمانان به غذا نمیرسد، آنان را بیگانه پنداشت و از آنان احساس ترس کرد؛ گفتند: مترس ما [فرشتهایم و] به سوی قوم لوط فرستاده شدهایم.
وَٱمْرَأَتُهُۥ قَآئِمَةٌ فَضَحِكَتْ فَبَشَّرْنَـٰهَا بِإِسْحَـٰقَ وَمِن وَرَآءِ إِسْحَـٰقَ يَعْقُوبَ﴿۷۱﴾
همسرش که ایستاده بود [بیاختیار] لبخند زد آنگاه [توسّط همان فرشتگان] بشارت [تولّد] اسحاق و پس از او یعقوب را به او دادیم.
قرآن مبین · علیاکبر طاهری قزوینی · mobinquran.ir