قَالَ هَلْ ءَامَنُكُمْ عَلَيْهِ إِلَّا كَمَآ أَمِنتُكُمْ عَلَىٰٓ أَخِيهِ مِن قَبْلُ ۖ فَٱللَّهُ خَيْرٌ حَـٰفِظًا ۖ وَهُوَ أَرْحَمُ ٱلرَّٰحِمِينَ﴿۶۴﴾

گفت: آیا [می‌توانم‌] در مورد او شما را امین بدانم جز به همان‌گونه‌ای که در مورد برادرش [یوسف‌] قبل از این شما را امین دانستم؟! [در هر حال‌] خدا بهترین نگاه دارنده و مهربانترین مهربانان است.

وَلَمَّا فَتَحُوا۟ مَتَـٰعَهُمْ وَجَدُوا۟ بِضَـٰعَتَهُمْ رُدَّتْ إِلَيْهِمْ ۖ قَالُوا۟ يَـٰٓأَبَانَا مَا نَبْغِى ۖ هَـٰذِهِۦ بِضَـٰعَتُنَا رُدَّتْ إِلَيْنَا ۖ وَنَمِيرُ أَهْلَنَا وَنَحْفَظُ أَخَانَا وَنَزْدَادُ كَيْلَ بَعِيرٍ ۖ ذَٰلِكَ كَيْلٌ يَسِيرٌ﴿۶۵﴾

و چون بارهای خویش را گشودند، متوجّه سرمایه خود شدند که به آنان بازگردانده شده است؛ گفتند: ای پدر، دیگر چه می‌خواهیم؟ این سرمایه ماست که به ما بازگردانده شده است؛ و [با همین وسیله مجددا‌] برای خانواده خود غلّه می‌آوریم، برادرمان را هم محافظت می‌کنیم و یک سهم بیشتر هم [به نام بنیامین‌] خواهیم گرفت؛ که [برای وزیر سخاوتمند مصر‌] این سهمیه‌ای بی‌اهمیت است.

قَالَ لَنْ أُرْسِلَهُۥ مَعَكُمْ حَتَّىٰ تُؤْتُونِ مَوْثِقًا مِّنَ ٱللَّهِ لَتَأْتُنَّنِى بِهِۦٓ إِلَّآ أَن يُحَاطَ بِكُمْ ۖ فَلَمَّآ ءَاتَوْهُ مَوْثِقَهُمْ قَالَ ٱللَّهُ عَلَىٰ مَا نَقُولُ وَكِيلٌ﴿۶۶﴾

[یعقوب‌] گفت: هرگز او را با شما نمی‌فرستم تا آنکه تعهّدی خدایی بدهید که نزد من بازش آرید، مگر اینکه [از جانب دشمنان‌] مورد گرفتاری قرار گیرید؛ و چون تعهّد خود را سپردند، گفت: خدا کارگزار [و گواه‌] بر گفتار ماست.

وَقَالَ يَـٰبَنِىَّ لَا تَدْخُلُوا۟ مِنۢ بَابٍ وَٰحِدٍ وَٱدْخُلُوا۟ مِنْ أَبْوَٰبٍ مُّتَفَرِّقَةٍ ۖ وَمَآ أُغْنِى عَنكُم مِّنَ ٱللَّهِ مِن شَىْءٍ ۖ إِنِ ٱلْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ ۖ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ ۖ وَعَلَيْهِ فَلْيَتَوَكَّلِ ٱلْمُتَوَكِّلُونَ﴿۶۷﴾

و گفت: ای فرزندانِ من(۱)، [از نظر احتیاط‌] از یک دروازه [به مصر‌] وارد مشوید، از دروازه‌های مختلف وارد شوید [تا حساسیت مصریان نسبت به جمعی بیگانه تحریک نشود‌]؛ و[لی‌] در برابر [قضا و قدر‌] خدا، به هیچ وجه سودی به حالتان نخواهم داشت؛ حکم تنها به دست خداست؛ بر او توکّل کرده‌ام، و اهل توکّل باید فقط بر او توکّل کنند(۲).

وَلَمَّا دَخَلُوا۟ مِنْ حَيْثُ أَمَرَهُمْ أَبُوهُم مَّا كَانَ يُغْنِى عَنْهُم مِّنَ ٱللَّهِ مِن شَىْءٍ إِلَّا حَاجَةً فِى نَفْسِ يَعْقُوبَ قَضَىٰهَا ۚ وَإِنَّهُۥ لَذُو عِلْمٍ لِّمَا عَلَّمْنَـٰهُ وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ﴿۶۸﴾

با آنکه همان‌گونه که پدرشان فرمان داده بود وارد [شهر‌] شدند، [این شیوه ورود‌] در برابر اراده خدا [در مورد بازداشت بنیامین‌] هیچ اثری برای آنان نداشت، بلکه تنها احتیاطی در ضمیر یعقوب بود که ابراز کرد؛ و البته او از برکت تعلیم ما دانایی [وارسته‌] بود، ولی بیشتر مردم نمی‌دانند.

وَلَمَّا دَخَلُوا۟ عَلَىٰ يُوسُفَ ءَاوَىٰٓ إِلَيْهِ أَخَاهُ ۖ قَالَ إِنِّىٓ أَنَا۠ أَخُوكَ فَلَا تَبْتَئِسْ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۶۹﴾

چون بر یوسف وارد شدند، برادرش [بنیامین‌] را در کنار خود جای داد و [به آرامی‌] گفت: من برادر [تنی‌] تو هستم؛ از آنچه می‌کردند اندوهگین مباش.