۞ وَمَآ أُبَرِّئُ نَفْسِىٓ ۚ إِنَّ ٱلنَّفْسَ لَأَمَّارَةٌۢ بِٱلسُّوٓءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّىٓ ۚ إِنَّ رَبِّى غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۵۳﴾

و خود را بی‌گناه نمی‌دانم؛ زیرا نفسِ [انسان‌] فراوان به گناه فرمان می‌دهد، [مستوجب کیفرم‌] مگر آنکه ‌صاحب‌اختیارم رحمت آورد، که ‌صاحب‌اختیار من(۱) آمرزگاری است مهربان.

وَقَالَ ٱلْمَلِكُ ٱئْتُونِى بِهِۦٓ أَسْتَخْلِصْهُ لِنَفْسِى ۖ فَلَمَّا كَلَّمَهُۥ قَالَ إِنَّكَ ٱلْيَوْمَ لَدَيْنَا مَكِينٌ أَمِينٌ﴿۵۴﴾

شاه گفت: یوسف را نزد من آرید تا او را [مشاور‌] ویژه خود گردانم؛ همین که با او گفتگو کرد، [به درایت و نبوغش پی برد و‌] گفت: تو از امروز نزد ما صاحب مقام و امین هستی.

قَالَ ٱجْعَلْنِى عَلَىٰ خَزَآئِنِ ٱلْأَرْضِ ۖ إِنِّى حَفِيظٌ عَلِيمٌ﴿۵۵﴾

[یوسف‌] گفت: مرا به [سرپرستی‌] خزاین [و اقتصاد و دارایی‌] این سرزمین بگمار [تا بحران عظیمی که در پیش است مهار کنم‌]، که نگاهبانی دانا هستم.

وَكَذَٰلِكَ مَكَّنَّا لِيُوسُفَ فِى ٱلْأَرْضِ يَتَبَوَّأُ مِنْهَا حَيْثُ يَشَآءُ ۚ نُصِيبُ بِرَحْمَتِنَا مَن نَّشَآءُ ۖ وَلَا نُضِيعُ أَجْرَ ٱلْمُحْسِنِينَ﴿۵۶﴾

یوسف را در سرزمین [مصر‌] این گونه اقتدار بخشیدیم، تا هر جا بخواهد، مقام گیرد؛ هر که را خواهیم [و شایسته بدانیم‌] به رحمت خویش می‌رسانیم(۱) و پاداش نیکوکاران را تباه نخواهیم کرد.

وَلَأَجْرُ ٱلْـَٔاخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَكَانُوا۟ يَتَّقُونَ﴿۵۷﴾

و البته پاداش آخرت برای کسانی که ایمان آورده و پروا می‌کردند بهتر است.

وَجَآءَ إِخْوَةُ يُوسُفَ فَدَخَلُوا۟ عَلَيْهِ فَعَرَفَهُمْ وَهُمْ لَهُۥ مُنكِرُونَ﴿۵۸﴾

[خشکسالی فرا رسید‌] و برادران(۱) یوسف [در جستجوی غلّه‌] راهی [مصر‌] شدند و بر یوسف درآمدند؛ آنان را شناخت، و[لی‌] آنان وی را نشناختند.

وَلَمَّا جَهَّزَهُم بِجَهَازِهِمْ قَالَ ٱئْتُونِى بِأَخٍ لَّكُم مِّنْ أَبِيكُمْ ۚ أَلَا تَرَوْنَ أَنِّىٓ أُوفِى ٱلْكَيْلَ وَأَنَا۠ خَيْرُ ٱلْمُنزِلِينَ﴿۵۹﴾

و چون بارهایشان را مهیا کرد، گفت: [در سفر آینده‌] برادر پدری‌تان را [نیز‌] نزد من آورید(۱)؛ مگر نمی‌بینید که سهمیه [همه‌] را کامل می‌دهم و پذیرای شایسته‌ای هستم.

فَإِن لَّمْ تَأْتُونِى بِهِۦ فَلَا كَيْلَ لَكُمْ عِندِى وَلَا تَقْرَبُونِ﴿۶۰﴾

اگر او را نیاورید، سهمیه‌ای نزد من نخواهید داشت و به [مقرّ‌] من نزدیک نشوید.

قَالُوا۟ سَنُرَٰوِدُ عَنْهُ أَبَاهُ وَإِنَّا لَفَـٰعِلُونَ﴿۶۱﴾

گفتند: او را از پدرش بنرمی درخواست می‌کنیم؛ حتماً!

وَقَالَ لِفِتْيَـٰنِهِ ٱجْعَلُوا۟ بِضَـٰعَتَهُمْ فِى رِحَالِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَعْرِفُونَهَآ إِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ﴿۶۲﴾

و [آنگاه‌] به دستیاران(۱) خویش گفت: سرمایه آنان را [که در مقابل غلّه پرداخت کرده‌اند‌] در خورجین‌هاشان(۲) بگذارید تا هنگامی که نزد خانواده خود بازمی‌گردند، آن را بازشناسند، بسا که [برای خرید مجدد غلّه‌] بازگردند.

فَلَمَّا رَجَعُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَبِيهِمْ قَالُوا۟ يَـٰٓأَبَانَا مُنِعَ مِنَّا ٱلْكَيْلُ فَأَرْسِلْ مَعَنَآ أَخَانَا نَكْتَلْ وَإِنَّا لَهُۥ لَحَـٰفِظُونَ﴿۶۳﴾

چون نزد پدرشان بازگشتند، گفتند: ای پدر، [برای سفر بعدی‌] از دریافت غلّه ممنوع شده‌ایم [مگر اینکه بنیامین را همراه ببریم‌]، پس برادرمان را با ما بفرست تا [مجددا‌] سهمیه غلّه [خود‌] را دریافت کنیم، و ما محافظش خواهیم بود.