وَيَقُولُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لَسْتَ مُرْسَلًا ۚ قُلْ كَفَىٰ بِٱللَّهِ شَهِيدًۢا بَيْنِى وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِندَهُۥ عِلْمُ ٱلْكِتَـٰبِ﴿۴۳﴾

انکارورزان می‌گویند: تو فرستاده [خدا‌] نیستی؛ بگو: خدا(۱) و افرادی که دانش کتاب [آسمانی‌] دارند(۲)، به عنوان گواه بین من و شما کافی است.

الٓر ۚ كِتَـٰبٌ أَنزَلْنَـٰهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ ٱلنَّاسَ مِنَ ٱلظُّلُمَـٰتِ إِلَى ٱلنُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ إِلَىٰ صِرَٰطِ ٱلْعَزِيزِ ٱلْحَمِيدِ﴿۱﴾

الف، لام، راء؛ [این‌] کتابی است که بر تو نازل کردیم تا مردم را طبق قانونمندی ‌صاحب‌اختیارشان از تاریکیها به روشنایی، به سوی راه خدای(۱) فرا دست و شایسته ستایش رهسپار گردانی.

ٱللَّهِ ٱلَّذِى لَهُۥ مَا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ ۗ وَوَيْلٌ لِّلْكَـٰفِرِينَ مِنْ عَذَابٍ شَدِيدٍ﴿۲﴾

خدایی که هر چه در آسمانها و زمین است متعلّق به اوست؛ و وای بر انکارورزان از مجازاتی سخت.

ٱلَّذِينَ يَسْتَحِبُّونَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا عَلَى ٱلْـَٔاخِرَةِ وَيَصُدُّونَ عَن سَبِيلِ ٱللَّهِ وَيَبْغُونَهَا عِوَجًا ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ فِى ضَلَـٰلٍۭ بَعِيدٍ﴿۳﴾

همانان که زندگی دنیا را بر آخرت ترجیح می‌دهند و [مردم را‌] از راه خدا بازمی‌دارند و آن را بیراهه و ناهموار جلوه می‌دهند؛ آنان در گمراهی بی‌پایانی قرار دارند.

وَمَآ أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِهِۦ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ ۖ فَيُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهْدِى مَن يَشَآءُ ۚ وَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ﴿۴﴾

هیچ رسولی را جز به زبان قومش نفرستادیم تا [پیام خدا را‌] بر آنان به روشنی بیان کند؛ آنگاه خدا هر که را بخواهد، گمراه کند(۱) و هر که را بخواهد [و شایسته ببیند‌] هدایت کند(۲)؛ و او فرا دست و فرزانه است.

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مُوسَىٰ بِـَٔايَـٰتِنَآ أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ ٱلظُّلُمَـٰتِ إِلَى ٱلنُّورِ وَذَكِّرْهُم بِأَيَّىٰمِ ٱللَّهِ ۚ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَـٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ﴿۵﴾

موسی را با نشانه‌های خود(۱) فرستادیم [و گفتیم‌] که: قوم خود را از تاریکیها به روشنایی رهسپار گردان و روزهای [اِنعام و انتقام‌] خدا را(۲) به آنان یادآوری کن، که در این [یادآوری‌] برای هر شکیبای سپاسگزار نشانه‌هایی است.