۞ مَّثَلُ ٱلْجَنَّةِ ٱلَّتِى وُعِدَ ٱلْمُتَّقُونَ ۖ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ ۖ أُكُلُهَا دَآئِمٌ وَظِلُّهَا ۚ تِلْكَ عُقْبَى ٱلَّذِينَ ٱتَّقَوا۟ ۖ وَّعُقْبَى ٱلْكَـٰفِرِينَ ٱلنَّارُ﴿۳۵﴾

وصف بهشتی که به پرواپیشگان وعده داده شده، [این است که‌] نهرها در دامن آن جاری است؛ میوه‌ها و سایه‌هایش همیشگی است؛ این فرجام پرواپیشگان است و آتش فرجام انکارورزان.

وَٱلَّذِينَ ءَاتَيْنَـٰهُمُ ٱلْكِتَـٰبَ يَفْرَحُونَ بِمَآ أُنزِلَ إِلَيْكَ ۖ وَمِنَ ٱلْأَحْزَابِ مَن يُنكِرُ بَعْضَهُۥ ۚ قُلْ إِنَّمَآ أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ ٱللَّهَ وَلَآ أُشْرِكَ بِهِۦٓ ۚ إِلَيْهِ أَدْعُوا۟ وَإِلَيْهِ مَـَٔابِ﴿۳۶﴾

[افرادِ حق‌طلب‌] اهل‌کتاب از آنچه بر تو نازل شده است، شاد می‌شوند، و[لی‌] گروهی از آنان برخی از آیات را انکار می‌کنند؛ بگو: من فرمان یافته‌ام که تنها خدای را بندگی کنم و شریکی [در قدرت و تدبیر‌] برای او قائل نشوم؛ به سوی او دعوت می‌کنم و بازگشتم(۱) به پیشگاه اوست.

وَكَذَٰلِكَ أَنزَلْنَـٰهُ حُكْمًا عَرَبِيًّا ۚ وَلَئِنِ ٱتَّبَعْتَ أَهْوَآءَهُم بَعْدَ مَا جَآءَكَ مِنَ ٱلْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ ٱللَّهِ مِن وَلِىٍّ وَلَا وَاقٍ﴿۳۷﴾

این گونه قرآن را فرمانی به زبان فصیح نازل کردیم؛ و اگر آگاهانه از هوسهای آنان پیروی کنی، در برابر خدا هیچ کارساز و نگهدارنده‌ای نخواهی داشت.

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلًا مِّن قَبْلِكَ وَجَعَلْنَا لَهُمْ أَزْوَٰجًا وَذُرِّيَّةً ۚ وَمَا كَانَ لِرَسُولٍ أَن يَأْتِىَ بِـَٔايَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ ٱللَّهِ ۗ لِكُلِّ أَجَلٍ كِتَابٌ﴿۳۸﴾

قبل از تو [نیز‌] رسولانی فرستادیم و به آنان همسر و فرزند بخشیدیم [و هیچ کدام فرشته نبودند(۱)‌]؛ هیچ رسولی قادر نبود معجزه‌ای بیاورد، مگر به فرمان خدا؛ برای هر دورانی، حکمی مقرّر شده است.

يَمْحُوا۟ ٱللَّهُ مَا يَشَآءُ وَيُثْبِتُ ۖ وَعِندَهُۥٓ أُمُّ ٱلْكِتَـٰبِ﴿۳۹﴾

خدا هر چه را بخواهد، محو یا تثبیت خواهد کرد(۱)؛ و لوح محفوظ(۲) در اختیار اوست.

وَإِن مَّا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ ٱلَّذِى نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِنَّمَا عَلَيْكَ ٱلْبَلَـٰغُ وَعَلَيْنَا ٱلْحِسَابُ﴿۴۰﴾

اگر(۱) برخی از مجازاتهایی را که به آنان وعده داده‌ایم، [در حیاتت‌] به تو بنماییم، یا [قبل از آن(۲)‌] تو را [از دنیا‌] برگیریم، [در هر حال(۳)‌] وظیفه تو فقط رساندن پیام است و حساب [آنان‌] بر عهده ماست.

أَوَلَمْ يَرَوْا۟ أَنَّا نَأْتِى ٱلْأَرْضَ نَنقُصُهَا مِنْ أَطْرَافِهَا ۚ وَٱللَّهُ يَحْكُمُ لَا مُعَقِّبَ لِحُكْمِهِۦ ۚ وَهُوَ سَرِيعُ ٱلْحِسَابِ﴿۴۱﴾

مگر ندیدند که ما به [تمهید امر‌] زمین می‌پردازیم و از همه طرف [قدرتهای مستقر در‌] آن را تباه می‌گردانیم [و نظم تازه‌ای جایگزین آن می‌کنیم(۱)‌]؟ تنها خدا حکومت می‌کند و هیچ مانعی بازدارنده حکمش نیست؛ و او ‌سریع‌الحساب است.

وَقَدْ مَكَرَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَلِلَّهِ ٱلْمَكْرُ جَمِيعًا ۖ يَعْلَمُ مَا تَكْسِبُ كُلُّ نَفْسٍ ۗ وَسَيَعْلَمُ ٱلْكُفَّـٰرُ لِمَنْ عُقْبَى ٱلدَّارِ﴿۴۲﴾

پیشینیان آنان نیز دسیسه کردند، ولی همه دسیسه‌ها در اختیار خداست(۱)؛ و از کار هر کسی آگاه است؛ به زودی انکارورزان آگاه خواهند شد که آسایش آخرت از آن کیست.