قَالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ إِن نَّحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ وَلَـٰكِنَّ ٱللَّهَ يَمُنُّ عَلَىٰ مَن يَشَآءُ مِنْ عِبَادِهِۦ ۖ وَمَا كَانَ لَنَآ أَن نَّأْتِيَكُم بِسُلْطَـٰنٍ إِلَّا بِإِذْنِ ٱللَّهِ ۚ وَعَلَى ٱللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ ٱلْمُؤْمِنُونَ﴿۱۱﴾

رسولانشان گفتند: [بله‌] ما بشری مثل شما هستیم(۱)، ولی خدا بر هر یک از بندگانش که بخواهد، [با تفویض رسالت‌] نعمت فراوان می‌دهد؛ و ما هرگز قادر نیستیم معجزه‌ای جز به فرمان خدا بیاوریم؛ و مؤمنان باید تنها بر خدا توکّل کنند(۲).

وَمَا لَنَآ أَلَّا نَتَوَكَّلَ عَلَى ٱللَّهِ وَقَدْ هَدَىٰنَا سُبُلَنَا ۚ وَلَنَصْبِرَنَّ عَلَىٰ مَآ ءَاذَيْتُمُونَا ۚ وَعَلَى ٱللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ ٱلْمُتَوَكِّلُونَ﴿۱۲﴾

چرا تنها بر خدا که ما را به راهها[ی درست‌]مان هدایت کرده است، توکّل نکنیم(۱)؟ بر آزار شما شکیبا خواهیم بود؛ و اهل توکّل باید تنها بر خدا توکّل کنند.

وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِرُسُلِهِمْ لَنُخْرِجَنَّكُم مِّنْ أَرْضِنَآ أَوْ لَتَعُودُنَّ فِى مِلَّتِنَا ۖ فَأَوْحَىٰٓ إِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ لَنُهْلِكَنَّ ٱلظَّـٰلِمِينَ﴿۱۳﴾

[باز‌] انکارورزان به رسولان خود می‌گفتند: شما را از سرزمین خود بیرون می‌کنیم، مگر اینکه به آیین ما بازگردید؛ [در این حال‌] پروردگارشان به آنان وحی کرد: ستمگران را هلاک خواهیم کرد؛

وَلَنُسْكِنَنَّكُمُ ٱلْأَرْضَ مِنۢ بَعْدِهِمْ ۚ ذَٰلِكَ لِمَنْ خَافَ مَقَامِى وَخَافَ وَعِيدِ﴿۱۴﴾

و از پی آنان شما را در این سرزمین سکونت می‌بخشیم؛ این [عنایت(۱)‌] تنها برای کسی است که از ایستادن در پیشگاهِ من [برای رسیدگی به حساب‌] و از اعلامِ خطرِ من بترسد.

وَٱسْتَفْتَحُوا۟ وَخَابَ كُلُّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ﴿۱۵﴾

آن پیامبران [از پروردگارشان‌] تقاضای پیروزی کردند و هر خودکامه ستیزه‌جوی باخت(۱)؛

مِّن وَرَآئِهِۦ جَهَنَّمُ وَيُسْقَىٰ مِن مَّآءٍ صَدِيدٍ﴿۱۶﴾

فراروی(۱) او دوزخ است و از آبی آلوده نوشانیده شود،

يَتَجَرَّعُهُۥ وَلَا يَكَادُ يُسِيغُهُۥ وَيَأْتِيهِ ٱلْمَوْتُ مِن كُلِّ مَكَانٍ وَمَا هُوَ بِمَيِّتٍ ۖ وَمِن وَرَآئِهِۦ عَذَابٌ غَلِيظٌ﴿۱۷﴾

که آن را جرعه جرعه می‌نوشد و نمی‌تواند [به راحتی‌] فروبَرَد و مرگ از هر طرف به او روی می‌آورد، و[لی‌] نمی‌میرد؛ و مجازاتی سخت در انتظار خواهد داشت.

مَّثَلُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِرَبِّهِمْ ۖ أَعْمَـٰلُهُمْ كَرَمَادٍ ٱشْتَدَّتْ بِهِ ٱلرِّيحُ فِى يَوْمٍ عَاصِفٍ ۖ لَّا يَقْدِرُونَ مِمَّا كَسَبُوا۟ عَلَىٰ شَىْءٍ ۚ ذَٰلِكَ هُوَ ٱلضَّلَـٰلُ ٱلْبَعِيدُ﴿۱۸﴾

اعمال آنان که ‌صاحب‌اختیارشان را انکار کردند، در مَثَل چون خاکستری است که در روز طوفانی، تندبادی بر آن بوزد؛ آنان بهره‌ای از دستاوردشان نخواهند داشت(۱)؛ گمراهی بی‌پایان همین است.